ข้าคือจักรพรรดิเซียน

บทที่ 25 ฝังทั้งเป็น

บทที่ 25 ฝังทั้งเป็น

“มู่หยุน คุณถึงบ้านหรือยัง?”

ในสาย เสียงเหมือนแมวที่ขี้เกียจและอ่อนโยนของหวางเยนหรัน ทำให้มู่หยุนคิดถึงขนมเข่ง มันเป็นขนมที่เขาชอบมากในตอนเด็ก

“ผมเหรอ ยังเลย อยู่ข้างนอกมีธุระนิดหน่อย เดี๋ยวก็กลับไปแล้ว” ใบหน้าของมู่หยุนเผยให้เห็นรอยยิ้มที่อ่อนโยน

“เหรอ ฟ้าจะมืดแล้วนะ คุณต้องระวังความปลอดภัยด้วย กลับมาเร็วๆละ ฉันได้ยินมาว่าช่วงนี้ข้างนอกค่อนข้างที่จะวุ่นวาย”

“วางใจเถอะ ผมจะระวังตัว”

ผู้คนได้ยินคำพูดของมู่หยุน ใบหน้าก็แสดงออกอย่างซับซ้อน: “อย่างเขายังต้องระวังความปลอดภัยอีกเหรอ?”

หวางเยนหรันพูดเรื่องอื่นสองสามประโยค ในที่สุดก็กล่าวขึ้น: “คือว่า พรุ่งนี้ช่วงเช้าตระกูลหวางจะประชุม หวังว่าคุณจะมาร่วม.....”

มู่หยุนหัวเราะเห่อ รู้ว่าหวางเสี้ยงตงอดใจไม่ไหวแล้ว เขาจึงตอบตกลง จากนั้นพูดไปสองสามประโยคก็วางสาย

ตามมาด้วย เขามองไปที่ซุนหนันเทียน: เดิมอยากที่จะคุยกับแกสักพัก แต่ว่าตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจแล้ว

“ไอ้หนุ่ม แกอยากที่จะเผาหยกเหมือนกับเผาหินใช่มั้ย?”

ซุนหนันเทียนสีหน้าดุร้าย เหมือนสัตว์ร้ายที่ง่วงนอน

“เผาหยกเหมือนกับเผาหิน?” (ไม่แบ่งแยกว่าของอะไรดีหรืออะไรไม่ดี ทำรวมกันทีเดียว)

มู่หยุนหัวเราะอย่างดูถูก ปกมือ

“เริ่มได้เลย”

ได้ยินเพียงเสียงที่ดังสนั่น กระสุนปืนใหญ่สองลูกระเบิดท่ามกลางมือปืน ฝุ่นคลุ้งกระจาย ดินปืนเต็มไปด้วยควัน

ไฟลุกโชนขึ้นบนท้องฟ้า ระเบิดมือปืนที่อยู่โดยรอบๆโดยตรง มือปืนที่อยู่ตรงนี้ร่างกายได้แตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

“กระสุนปืนใหญ่!”

ซุนหนันเทียนรู้สึกแผ่นดินกำลังสั่นสะเทือน ร่างกายล้มลงโดยไม่ได้ตั้งใจ จ้องมองไปยังภาพเหตุการณ์ที่อยู่ไม่ไกล

จากนั้นเสียงปืนไรเฟิลก็ดังขึ้น ในความวุ่นวาย หัวของมือปืนแต่ละคนได้ถูกยิงด้วยกระสุนสไนเปอร์ พริบตาเดียวก็เละเหมือนลูกแตงโมที่ตกลงบนพื้น

เลือดสีแดงพ่นออกมาจากคอของศพที่ไม่มีศีรษะ ย้อมกระเบื้องหยกบนพื้นเป็นสีแดง

จากนั้น ก็เกิดเสียงโครมครามอีกครั้ง กำแพงในลานก็ถูกกระแทกจนพังทลาย รถทหารสีเขียวคันหนึ่ง เกราะหุ้มรถถูกทาด้วยสีแดงขับเข้ามา หัวกระบอกเข้มหมุนไปเรื่อยๆ เช่นเดียวกับเคียวของยมทูต

“รถหุ้มเกราะทหาร!”

“โอ้พระเจ้า ตระกูลซุนก่อกบฏเหรอ? ถึงได้ถูกโจมตีแบบนี้”

จิตวิญญาณการต่อสู้ของเหล่ามือปืนตกลงสู่จุดต่ำสุดในชั่วอึดใจ โยนปืนในมือลงแล้วเริ่มหนีอย่างทุลักทุเล

ล้อเล่นเหรอ ปืนกลเหรอจะสามารถเอาชนะสไนเปอร์ได้?

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีรถหุ้มเกราะที่ยิงลูกปืนใหญ่

เพียงแต่ ไม่ว่าพวกเขาจะหลบยังไง ก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงชะตากรรมของการถูกยิงศีรษะโดยมือปืนสไนเปอร์

ไม่นานนัก หลังจากการโจมตีสองสามรอบ มือปืนร้อยคนถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น พื้นเกลื่อนกลาดไปด้วยศพ

“ฉึบๆๆ”

ก็มีกลุ่มคนปรากฏตัวที่ลาน ได้รวบรวมผู้รอดชีวิตทั้งหมดมาอยู่รวมกัน

“ดิฉันสวงเกอ ทำความเคารพจอมพลหยุน”

สวงเกอในชุดผ้าชีฟองสีดำปรากฏตัวข้างๆมู่หยุน ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย โค้งคำนับ จงใจเผยให้เห็นถึงผิวพรรณอันผุดผ่องให้คนไม่อาจหยุดจินตนาการ

มู่หยุนรีบหันหน้ากลับไป: “ขึ้นมาเถอะ”

ซุนหนันเทียนที่อยู่ด้านข้างใบหน้าซีดเซียว นั่งทรุดอยู่บนพื้น แววตาสิ้นหวัง

ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้ว ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันกับตระกูลซุนเลย

เมื่อเทียบกับอำนาจบารมีของมู่หยุน ตระกูลซุนก็เป็นเพียงมดตัวเล็กๆเท่านั้น

อีกอย่างมันเป็นแบบ กินข้าวเสร็จแล้ว ออกไปเดินย่อย ก็ไปเหยียบมดตายโดยบังเอิญ

“แกต้องการทำอะไรกันแน่?”

ซุนหนันเทียนได้ถามความสงสัยที่อยู่ในใจอีกครั้ง ยังแอบมีความหวัง หวังว่ามู่หยุนเพียงแค่ต้องการลงโทษ ไม่ได้คิดที่จะเอาชีวิต

น่าเสียดาย เขาคิดผิด

ฟังมู่หยุนที่สั่งสวงเกอด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา: “นำคนเหล่านี้ทั้งหมดไปที่สุสานของซุนเฉิง ตรวจทีละคน ใครที่มีความผิดถึงตาย ให้ฝังทั้งเป็น”

ขณะที่พูด ก็มองไปที่ซุนหนันเทียน ใบหน้าเผยให้เห็นรอยยิ้มที่เย็นชา: “ต้องโทษที่แกมีลูกชายสองคนหนึ่ง คนหนึ่งมาวอแวภรรยาของฉัน อีกคนอยากจะฝังภรรยาของฉันทั้งเป็น” กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น

“นำตัวไปทั้งหมด”

“ผู้น้อยรับบัญชา”

สวงเกอตอบกลับอย่างหนักแน่น

“อ้า!! ไอ้ลูกชั่ว! ซุนหนันเทียนที่หัวใจแหลกสลาย ได้ขยับเข้าไปใกล้ร่างของซุนเวย กัดที่ใบหูของซุนเวยอย่างแรง

กระชากอย่างแรง

“ฉึก”

ได้กัดหูของซุนเวยจนขาดหลุดลงมาโดยตรง

ซุนเวยร้องอย่างเจ็บปวด ได้ใช้หมัดชกไปที่หน้าของซุนหนันเทียน

“พ่อครับ ใจเย็น ใจเย็น อย่าลืมนะ ผมได้จัดยามเตี่ยหลงออกไปแล้ว!”

“คนแซ่มู่ ปล่อยฉัน รีบปล่อยฉัน เมียแกอยู่ในกำมือของฉันนะ เมื่อกี้ฉันได้จัดยามเตี่ยหลงของตระกูลซุนไปที่ตระกูลหวางแล้ว ถ้าหากแกฆ่าฉัน ผู้หญิงคนนั้นก็ต้องตาย”

ในที่สุดซุนหนันเทียนก็หยุด แววตาแฝงด้วยความโหดร้าย มองไปที่มู่หยุนด้วยรอยยิ้มที่น่าสยดสยอง: “ฆ่าพวกเรา เมียแกก็ต้องตาย ยามเตี่ยหลงเป็นตัวตายตัวแทนของตระกูลซุน ไม่เพียงแต่ภักดี อีกทั้งยังแกร่งกล้าสามารถ ทั้งหมดประกอบด้วยนักรบหน่วยพิเศษต่างๆที่เกษียณแล้ว ไม่มีใครสู้ได้ หากมีพวกเขาอยู่ มีเหรอจะให้แกบังอาจแบบนี้!”

ซุนเวยคุกเข่าอยู่บนพื้น คลานมาที่เท้ามู่หยุนเหมือนหมา: “พี่ ขอเพียงพี่ปล่อยผมไป แค่ปล่อยผมไป ผมจะไปจากเมืองเจียง พ่อฉัน และคนอื่นๆ แล้วแต่พี่จะจัดการ”

“ไอ้ลูกชั่ว” ซุนหนันเทียนเสียใจจนกระอักเลือกออกมา

“ช้าก่อน ยามเตี่ยหลงคนที่พวกแกพูดถึงก็คือพวกเขา?”

ขณะที่สวงเกอพูด ก็ได้ชี้ไปกลุ่มคนที่คุกเข่าอยู่ด้านนอกประตู พวกเขาสวมใส่ชุดสีดำ รูปร่างบึกบึน แต่ตอนนี้ตกใจจนเหมือนกระต่าย แม้แต่หัวก็ไม่กล้าที่เงยขึ้นมา

ซุนหนันเทียน:...

ซุนเวย:...

ทั้งสองคนเหมือนลูกโปร่งที่ถูกปล่อยลม ล้มนอนลงไปบนพื้น

ไม่นานนัก คนทั้งหมดถูกรวบรวมไว้ด้วยกัน รวมทั้งศพ ภายใต้การลากจูงของรถหุ้มเกราะ มาถึงยังสุสานที่ตระกูลซุนได้เลือกเอาไว้

มู่หยุนยืนอยู่บนรถหุ้มเกราะ เสียงเสื้อผ้าพลิ้วไหวไปตามสายลมเย็น บวกกับหน้าตาที่หล่อเหลา ทำให้สวงเกอที่ยืนอยู่ข้างๆมองตาค้าง

“ถูกใส่ร้ายแล้ว”

“ไว้ชีวิตด้วย ไว้ชีวิตด้วยเถอะ!”

“ท่าน ผมมีเงิน ท่านต้องการเท่าไหร่ก็ให้ท่านหมดเลย ไว้ชีวิตผมด้วยเถอะ”

ผู้คนที่มองดูหลุมใหญ่ที่ขุดเรียบร้อย ตะโกนร้องขออย่างสุดชีวิต

“ตอนที่พวกแกคิดทำร้ายคนอื่น เคยคิดถึงผลกรรมของวันนี้หรือเปล่า?”

มู่หยุนมองคนของตระกูลซุนด้วยหางตา ใบหน้ามีรอยยิ้มที่เย็นชา: “ถ้าฉันไม่มาเจอก็ช่างมัน ในเมื่อเจอแล้ว ใครก็ช่วยพวกแกไม่ได้”

เวลานี้ สวงเกอคนหนึ่งได้เริ่มตะโกนอ่านชื่อ และอ่านความผิดที่กระทำด้วย

“ซุนเทียนจุน เปิดบ่อนสองแห่ง สถานบันเทิงสามแห่ง ค้ามนุษย์แปดสิบห้าคน ฆ่าคนยี่สิบหกคน ติดสินบน......”

ความผิดแค่ลูกหลานคนเดียวของตระกูลซุนก็ต้องใช้เวลาอ่านไปหนึ่งนาทีเต็ม

สุดท้าย ซุนเทียนจุนคนนี้ถูกมัดแล้วโยนลงไปในหลุมโดยตรง

“คนต่อไป”

อ่านตามชื่อของแต่ละคน คนก็ถูกโยนลงไปในหลุมอย่างต่อเนื่อง

พวกเขาตะโกนอย่างสิ้นหวัง พร้อมทั้งสาปแช่ง

สุดท้ายก็ถึงซุนหนันเทียน สีหน้าเขาดุร้าย ในปากสาปแช่งไม่หยุด สุดท้ายยังไม่ลืมที่จะกล่าวอย่างข่มขู่: “แกคิดว่าแบบนี้มันก็จะจบเหรอ? แกตายแน่ เขาไม่มีทางปล่อยแกอย่างแน่นอน”

“ฮ่าๆ....”

จากนั้น ก็ถูกคนผลักลงไปโดยตรง

ครอบครัวตระกูลซุนทั้งหมด แทบจะไม่มีคนรอด มีเพียงสมาชิกด้านนอกไม่กี่คน ที่เข้าร่วมไม่นาน โชคดีรอดพ้นเคราะห์กรรมนี้ได้

เวลานี้ หวงสงได้ขับรถของมู่หยุนเข้ามา

“จอมพลหยุน ดึกมาแล้ว กลับไปพักผ่อนเถอะ”

มู่หยุนพยักหน้า: “ใช่แล้ว พรุ่งนี้ยังมีเรื่องสนุกๆให้ได้ดูอีก”

พูดจบ ก็ร่ำลากับสวนเกอ แล้วขึ้นรถจากไปโดยตรง


ข้าคือจักรพรรดิเซียน
คุณสามารถใช้ปุ่มลูกศรซ้าย/ขวาเพื่อถอยหลัง/ไปข้างหน้า
ประเมิน: 10.0/10 จาก 49 โพล
loading...