ข้อห้าม

บทที่ 8 นักฆ่าหวูยา!

"ตอนเกิดถูกฟ้าผ่า?" ชุยเสี่ยวซินทำตาโต ส่งเสียงออกมาด้วยตวามตกใจ

เพราะว่าเรื่องนี้มันเหลือเชื่อมากๆ ขนาดชุยเสี่ยวซินที่เป็นคนนิสัยเงียบขรึมและมีความรู้มากมายมีประสบการณ์มากมาย เธอยังส่งเสียงตกใจขนาดนี้

สายตาของทุกคนในร้านกาแฟต่างก็เปลี่ยนทิศมา หลังจากนั้นสีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนเป็นตลกและแปลก

"เด็กผู้ชายคนนั้นทำวิถีทางเพื่อให้เด็กผู้หญิงมีความสุข..........."

"ถูกฟ้าผ่ายังมีชีวิอยู่อีกหรอ? คิดว่าพวกเราเป็นเด็กปัญญาอ่อนหรือไง?"

"ก็อาจจะเป็นไปได้ ไม่งั้นทำไมเขาถึงได้ดำขนาดนี้.............."

..........................

ชุยเสี่ยวซินเองก็รู้ว่าเสียงของเธอค่อนข้างดังไปหน่อย จะนำพาความยุ่งยากมาให้หลี่มู่หยาง เธอพูดด้วยสีหน้ารู้สึกผิดว่า " หลี่มู่หยาง ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันก็แค่รู้สึกว่า......เรื่องแบบนี้ยากที่จะรับไว้ได้"

"ฉันเข้าใจ" หลี่มู่หยางพยักหน้า พูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกลุ้มใจว่า " ไม่ต้องพูดถึงว่าเธอรับไม่ได้เลย ฉันโดนฟ้าผ่ามาสิบกว่าปีแล้ว ไม่ใช่ว่าฉันเองก็ไม่มีทางเลือกที่ต้องรับให้ได้กับความเป็นจริงนี้หรอ?"

"เรื่องจริงหรอ?"

"จริงซะยิ่งกว่าจริง" หลี่มู่หยางพยักหน้าด้วยความมั่นใจ

ชุยเสี่ยวซินเชื่อ เธอสามารถมองเห็นความซื่อสัตย์ได้จากสายตาของหลี่มู่หยางและความ........เจ็บปวด

พอจะเข้าใจได้ ไม่ว่าเป็นใครถ้าถูกฟ้าผ่าก็คงไม่รู้สึกมีความสุขหรอก

"ดังนั้นก็เลยทำให้ร่างกายของนายไม่ดีมาโดยตลอด?"

"อืม ตอนที่ฉันเพิ่งเกิดมีเลือดไหลออกมา เกือบจะไม่มีชีวิตรอดแล้ว..............ต่อมาพ่อแม่ของฉันเชิญหมอจีนท่านหนึ่งมา ก็คือนักบวชลัทธิเต๋าที่สอนกังฟูวิชาระเบิดลมปรานให้น้องสาวฉัน นักบวชท่านนั้นบังคับให้ฉันกินยาจีนต่างๆนาๆทุกๆวัน ฉันดื่มแบบนั้นมาเป็นระยะเวลาหลายสิบปีกว่าร่างกายจะเป็นแบบนี้..........แต่ก็มีผลข้างเคียงมากมาย ฉันไม่สามารถดื่มเครื่องดื่มที่กระตุ้นหัวใจ เพราะหัวใจของฉันอ่อนแอ ไม่สามารถกินอาหารที่กระตุ้นหัวใจ ไม่สามารถออกกกำลังกายที่ตื่นเต้นจนเกินไป ไม่สามารถฝึกกังฟูหรือฝึกกังฟูท่ากายกรรมห้าสัตว์ปีกได้"

หลี่มู่หยางมองชุยเสี่ยวซิน และพูดเซ็งๆว่า " ตอนที่นักบวชจะไป เขาบอกว่าสมองของฉันได้รับการกระทบกระเทือน จึงทำให้ง่วงและเหนื่อยง่าย เรื่องแบบนี้ไม่มีใครรักษาได้ ต้องรอฟังสวรรค์อย่างเดียว ...............ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากจะตั้งใจเรียน แต่ทุกครั้งที่ฉันเปิดหนังสือ ก็จะรู้สึกง่วงขึ้นมาทันที ฉันพยายามลองมาหลายวิธีแล้ว เอาหัวของฉันผูกไว้กับคาน ทิ่มเข็มที่ขา เอาน้ำมันเย็นและพริกมาทาไว้ที่ขมับทั้งสองข้าง.......ไม่มีอะไรช่วยได้เลย ฉันแพ้ให้กับความง่วง หลังจากนั้นเธอก็รู้ ฉันก็ยอมแพ้"

ชุยเสี่ยวซินสงสารหลี่มู่หยาง เธอพูดว่า " แต่ยังมีเวลาอีกหนึ่งเดือนก็จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ถ้านายไม่เตรียมตัวล่ะก็...........นายได้คิดถึงชีวิตหลังจากนี้มั้ย? ก็ไม่ควรจะนอนไปทั้งชีวิตมั้ง?"

"ฉันเคยคิด คิดทุกๆวัน แต่ฉันจะทำอะไรได้?"

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะติวหนังสือให้นาย" ชุยเสี่ยวซินกัดฟันพูดว่า " ที่นี่"

หลี่มู่หยางโบกมือปฏิเสธ " ชุยเสี่ยวซิน ฉันต้องขอบคุณน้ำใจของเธอมากๆ แต่ฉันไม่สามารถเป็นภาระของเธอในตอนนี้ได้.........แต่ก่อนหลี่ซือเหนียนเองก็พยายามอยากจะติวหนังสือให้ฉัน อยากจะช่วยให้คะแนนของฉันดีขึ้น แต่เธอก็ต้องล้มเหลว"

"ฉันไม่เชื่อ " ชุยเสี่ยวซินพูดด้วยหน้าตาแน่วแน่ เดิมทีเธอเป็นผู้หญิงที่ดื้อรั้น ถ้าเป็นเรื่องที่เธอตัดสินใจแล้วเธอก็จะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ " ฉันไม่เชื่อว่าบนโลกใบนี้จะมีเรื่องที่ยากจะเอาชนะได้ ฉันไม่เชื่อว่าบนโลกใบนี้จะมีอะไรที่ยากเกินกว่ามนุษย์จะเอาชนะได้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะติวหนังสือให้นายที่นี่ เริ่มติวตั้งแต่เริ่มต้น............นายอยากเรียนอะไรฉันจะสอนนาย มีอะไรที่นายไม่เข้าใจฉันจะอธิบาย ถึงแม้ระยะเวลาจะสั้นไปหน่อย แต่ก็ดีว่ายอมแพ้ง่ายๆไม่ทำอะไรเลย"

"แต่ฉันกลัวว่า.............."

"ไม่มีแต่" ชุยเสี่ยวซินพูดขัดหลี่มู่หยาง เธอพูดว่า "ไม่ต้องคิดว่าจะส่งผลกระทบต่อการเรียนของฉัน ฉันเตรียมตัวพน้อมแล้ว ฉันต้องได้เรียนมหาวิทยาลัยซีเฟิงแน่ๆ"

".................." สีหน่าท่าทางที่มั่นใจมากของเธอทำให้ดูน่าหลงไหลจริงๆ

"หลี่มู่หยาง คำตอบของนายหล่ะ?"

"งั้นรบกวนด้วยแล้วกัน" หลี่มู่หยางพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ทั้งคู่ต่างก็สบตายิ้มให้กัน มีกระแสความอบอุ่นไหลเข้ามาภายในจิตใจของหลี่มู่หยาง

ความรู้สึกแบบนี้ดีจริงๆเลย

"คุณผู้หญิ ผลไม้ที่คุณสั่งครับ" พนักงานที่สวมชุดยูนิฟอร์มถือจานผลไม้มา

หลี่มู่หยางมองเขา เห็นเป็นผู้ชายหน้าตาหล่อคนหนึ่ง เป็นคนละคนกับที่มาเสิร์ฟกาแฟเมื่อกี้ เขายิ้มและพูดว่า "ขอบคุณครับ"

เขาเรียนรู้การโค้งขอบคุณแบบสากลมาจากชุยเสี่ยวซิน เรียนรู้และเลียนแบบอย่างชัดเจน ทำให้ดวงตาของชุยเสี่ยวซินเปล่งประกาย ราวกับว่าคนที่นั่งอยู่ต่อหน้าเธอเป็นอัศวินอย่างนั้นแหละ

"นายสั่งผลไม้หรอ?" ชุยเสี่ยวซินถามขึ้น

"ไม่ได้สั่ง" หลี่มู่หยางส่ายหน้า "แล้วไม่ใช่เธอสั่งหรอ?"

"ฉันไม่ได้สั่งนะ"

จู่ๆใบหน้าของชุยเสี่ยวซินก็ขาวซีด เธออ้าปากเหมือนจะพูดอะไร...........

เธอรู้ตัวเร็วมาก แต่ก็ช้าไปหนึ่งก้าว

พนักงานเสิร์ฟหนุ่มที่ถือถาดผลไม้เผยรอยยิ้มที่โหดร้าย ในมือของเขาถือมีดผลไม้ที่แหลมคมกำลังจะแทงเข้าไปที่คอของชุยเสี่ยวซิน

นั่นเป็นจุดที่ร่างกายของคนเราอ่อนแอที่สุด ถ้าเทงไปโดนเส้นเลือดใหญ่ กลิ่นความบริสุทธิ์ของสาวสวยก็จะหายไป

นี่เป็นเป้าหมายที่เธอมาเจียงหนานในครั้งนี้

"อันตราย"

หลี่มูหยางได้กลิ่นของอันตราย

เหมือนเดินอยู่ในภูเขารกร้าง และเหมือนมีปีศาจต้องการตัวของคุณไป

หัวใจของเขาเต้นเร็วมาก เหงื่อไหลท่วมตัว

หลี่มู่หยางนั่งอยู่ตรงข้ามกับชุยเสี่ยวซิน ดังนั้นมื่อเขาเห็นว่าพนักงานเสิร์ฟหนุ่มคนนั้นถือมีดปฏิกิริยาแรกของเขาก็คือพุ่งตัวไปที่นักฆ่าคนนั้น

ไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้ และเขาเองก็ไม่รู้ว่ายังมีทางเลือกไปนอีกบ้าง

หลบหนี? นั่นก็ถือเป็นทางเลือกที่ไม่เลว แต่ความคิดแบบนี้ไม่เคยอยู่ในสมองของเขาเลย

เขาอ้าปากอยากจะเรียก แต่กลับไม่มีเสียงออกมา

หัวใจของเขาเต้นแรงมาก เขารู้สึกเป็นห่วงว่ามันจะเต้นแรงจนหลุดออกมาจากหน้าอกของเขา

หลี่มู่หยางเองก็กลัว กลัวว่าจะต้องตาย

แต่เขาก็ยังคงยื่นมื่ออกไปหาผู้ชายพนักงานเสิร์ฟคนนั้น

หลี่มู่หยางต้องการผลักเขาออกไป เขาต้องการเอาร่างกายของเขาไปบังด้านหน้าของชุยเสี่ยวซิน

ก่อนที่นักฆ่าจะลงมือ เขาคิดถึงเหตุการณ์นี้ไว้แล้ว

นอกจากคนที่ร่ำรวยแล้ว ก็มีเพียงแค่เด็กหนุ่มผิวดำคลับที่นั่งตรงหน้าของเธอ

ในฐานะที่เป็นนักฆ่าลำดับที่ยี่สิบของประเทศ เขาเป็นหวูยาที่มีทักษะที่ยอดเยี่ยมและสายตาแหลมคม

เขาเชื่อการคาดการณ์ของเขา เด็กผู้ชายคนนั้นก็เป็นแค่คนธรรมดาๆ แถมยังอ่อนแอกว่าคนธรรมดาทั่วไปซะอีก เพียงแค่พูดไม่กี่คำเท่านั้นเอง หน้าผากของเขาก็เต็มไปด้วยเหงื่อ สองขาที่ยืนอยู่บนพื้นก็สั่นไม่หยุด

เขาเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างที่หลี่มู่หยางเหนี่ยวรั้งชุยเสี่ยวซินด้วยสายตาของเขาเอง เขาอยากจะเห็นให้ชัดเจนและละเอียดมากกว่านี้มากกว่าคนอื่นๆซะอีก

"ของที่ไม่รู้ว่าตายหรือมีชีวิตอยู่" หวูยาพูดในใจ

เดิมทีเขาไม่ได้อยากจะทำอะไรหลี่มู่หยาง เพราะเขารับเงินจากคนคนหนึ่งมา การเป็นนักฆ่าไม่มีธุรกิจที่ซื้อหนึ่งแถมหนึ่ง

ในการคาดเดาของเขา เขาคิดว่าไอ้โง่นี้เมื่อเห็นเหตุการณ์แล้วต้องตกใจมากๆจนเป็นอัมพาตขยับไม่ได้ คิดไม่ถึงว่าเขาจะวีรบุรุษพุ่งตัวเข้ามาช่วยผู้หญิงสวย

วีรบุรุษมีจุดจบดีที่ไหนกัน? ผู้หญิงสวยช่วยได้ง่ายๆที่ไหนกัน?

หลี่มู่หยางยังไม่ทันได้พุ่งตัวเข้าไป อีกาก็เอาถาดผลไม้ที่เขาถืออยู่ในมือครอบมาที่หัวของหลี่มู่หยาง

ปัง................

ถาดผลไม้กระแทกลงบนหัวของหลี่มู่หยาง ร่างกายของหลี่มู่หยางถูกขวางเอาไว้

ในขณะที่เขาใช้มือเอาถาดกระแทกกับหัวของหลี่มู่หยาง มือขวาของเขาก็ไม่ได้ว่าง

มีดผลไม้ที่อยู่ในมือของเขา พุ่งเข้าไปที่คอหอยของชุยเสี่ยวซิน

เขาต้องการแกะสลักดอกซากุระบนคอสีชมพูของเธอ เมื่อเลือดสีแดงไหลแทรกซึมเข้าไป ก็ทำให้ดอกซากุระนั้นเบ่งบาน

ฉึก.........................

มีดผลไม้ถูกแทงเข้าไปในเนื้อหนัง


ข้อห้าม
คุณสามารถใช้ปุ่มลูกศรซ้าย/ขวาเพื่อถอยหลัง/ไปข้างหน้า
ประเมิน: 10.0/10 จาก 48 โพล
loading...