ฉันเนี่นนะ...เป็นลูกเศรษฐี

บทที่ 12 ประดับเพชรหรือ

บทที่ 12 ประดับเพชรหรือ

เห็นว่าตอนเองไม่เพียงไม่ได้ขจัดความเข้าใจผิดที่หลิ่วเยี่ยนมีต่อตนเอง กลับยังถูกหลิ่วเยี่ยนยิ่งเข้าใจผิดมากเข้าไปอีก หยางเสี่ยวเทียนกลัดกลุ้มใจมาก!

กลุ้มใจทำยังไงดี?

ระบายออกมา!

ระบายยังไง ใช้จ่ายเท่านั้น!

ใช้จ่ายยังไง? มีเพียงกิน!

หยางเสี่ยวเทียนอยากแก้แค้นแต่ก่อนตอนที่จน ดังนั้นเขาต้องการกินดื่มอย่างยิ่งใหญ่

"ลี่ลี่ จัดเนื้อวัวปรุงสุกหนึ่งกิโล เอ้อร์กัวโถวหนึ่งขวดมาให้ฉัน! " หยางเสี่ยวเทียนกลับมาถึงบ้านพัก แล้วพูดกับสวีลี่ลี่ว่า "ฉันจะฟุ่มเฟือยสักรอบ! "

สวีลี่ลี่พูดอย่างหมดคำพูดเล็กน้อย "ประธานหยาง ดูเหมือนว่าเนื้อวัวปรุงสุกและ เอ้อร์กัวโถวจะไม่เข้ากับฐานะมหาเศรษฐีอันสูงส่งของนาย"

“งั้นกินอะไรถึงจะเหมาะกับฐานะสูงส่งของเศรษฐีหมื่นล้านอย่างฉัน?” หยางเสี่ยวเทียนเอ่ยถาม

“งั้นก็ดูว่านายทานอาหารจีนหรืออาหารตะวันตกแล้ว?” สวีลี่ลี่ตอบ

"อาหารตะวันตกเถอะ!" หยางเสี่ยวเทียนตอบ

"อาหารฝรั่งเศสเป็นอย่างไร?" สวีลี่ลี่ถาม

"งั้นก็อาหารฝรั่งเศสเถอะ!" หยางเสี่ยวเทียนตอบ

หลังจากนั้น หยางเสี่ยวเทียน ในจานกระเบื้องขนาดใหญ่ หยางเสี่ยวเทียนเห็นในจานกระเบื้องใบใหญ่สวยงามมีฟัวกราส์ชิ้นเล็กและหอยทากซอสคาเวียร์วางอยู่ รู้สึกไม่ชอบใจอย่างมาก

"คนฝรั่งเศสกินของพวกนี้หรือ? " หยางเสี่ยวเทียนเอ่ยอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"นี่ล้วนเป็นอาหารหายากราคาแพง" สวีลี่ลี่เอ่ยตอบ "ราคาอาหารชนิดใดชนิดหนึ่งก็เทียบได้กับเนื้อวัวปรุงสุกที่นายกินทั้งเดือนแล้ว"

"ช่างเถอะ ดื่มเหล้าดีกว่า นี่คือลาไฟต์ของปี82หรือ? " หยางเสี่ยวเทียนในสมัยก่อนเป็นคนจน สำหรับไวน์แดงแล้วก็รู้เพียงว่าลาไฟต์ของปี82ค่อนข้างมีราคา มีแบบแผน

สวีลี่ลี่ส่ายหัว เอ่ยแก้ไขว่า "ลาไฟต์ของปี82ตอนนี้มีเก็บอยู่น้อยมาก ในประเทศจีนของพวกเรายิ่งน้อยแล้ว สามารถพูดได้ว่าในหนึ่งหมื่นขวด อาจจะมีของจริงแค่หนึ่งขวด แล้วยังมีขอดของจริงแต่ไวน์ของปลอมอีก นี่คือลาไฟต์ของปี92 มีค่ามากเช่นเดียวกัน รสสัมผัสดีมาก! "

"เชอะ! " หยางเสี่ยวเทียนพูดอย่างเหยียดหยาม "ยังไม่เท่ากับน้ำดื่มมหม้ายต้งของปี83เลย! "

ถึงแม้ว่าจะพูดเช่นนี้ แต่หลังจากหยางเสี่ยวเทียนดื่มไวน์แดงหมด ยังคงถอนหายใจเอ่ย "อร่อยจริงๆ! "

พอดื่มเหล้าทานอาหารมาจนถึงช่วงท้าย โทรศัพท์ของหยางเสี่ยวเทียนก็ดังขึ้น

"ฉันใช้เวลาทั้งหมดของชีวิตมาบูชาเธอ...."

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ที่คุ้นเคย โทรศัพท์ที่ไม่เหมือนเดิม

ตอนนี้โทรศัพท์ของหยางเสี่ยวเทียน คือโทรศัพท์ หัวเว่ย เครื่องสั่งทำหลายแสนหยวน

ภายนอกดูไปแล้วเรียบง่ายอย่างมาก แต่กลับเป็นกรอบแพลตตินั่ม หน้าจอบลูแซฟไฟร์ ฟังก์ชันต่างๆ ภายในล้วนเป็นเทคโนโลยีขั้นสูงที่สุดในโลกปัจจุบัน วัดด้วยสายตาภายในห้าปีนี้ ไม่มีทางถูกคัดออก

เห็นบนหน้าจอ หยางเสี่ยวเทียนก็เปลี่ยนสีหน้า

ถึงกับเป็นเบอร์ของซ่งหวั่นจูนที่โทรเข้ามา

หยางเสี่ยวเทียนถอนหายใจ

เขาเคยถูกซ่งหวั่นจูนทำให้ลุ่มหลงจนจิตใจเคลิบเคลิ้มหลงใหลมาแล้ว เพื่อซ่งหวั่นจูน ไม่เสียดายที่จะทิ้งใบประกาศนียบัตรสำเร็จการศึกษาของสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ แต่ว่าไม่คิดว่าซ่งหวั่นจูนตั้งแต่หัวจรดเท้าจะเป็นผู้หญิงหน้าเงิน ในเวลาเดียวกันที่คบหากับเขา ก็เป็นพนักงานบริการที่คลับเอเลี่ยนแล้ว

ตอนนี้หยางเสี่ยวเทียนนั้นมีสติกลับมาแล้ว เข้าใจแล้วว่าผู้หญิงประเภทนี้อย่างซ่งหวั่นจูนไม่มีค่าให้เขาไปรัก ไม่คู่ควรให้เขาไปรัก

"นับจากนี้ไป ฉันไม่เป็นหมาชอบเลียอีก"

หยางเสี่ยวเทียนตัดสินใจแล้ว รับสายโทรศัพท์ของซ่งหวั่นจูน

"เสี่ยวเทียน พวกเรายังมีโอกาสกลับมาคืนดีกันไหม? " ซ่งหวั่นจูนเอ่ยถามหยางเสี่ยวเทียนอย่างตรงประเด็น

หยางเสี่ยวเทียนยิ้มเย็นเอ่ย "ฉันไม่มีทางยกโทษให้กับการกระทำของเธอ เธอทำให้ฉันรู้สึกรังเกียจ! "

ซ่งหวั่นจูนเอ่ย "ก็พูดได้ว่า พวกเรานับว่าเลิกกันแล้ว! "

หยางเสี่ยวเทียน ตอบเสียงเย็นชา "ใช่แล้ว นับจากนี้ไป พวกเราตัดขาดกัน ขอให้เธออย่าได้มากวนฉันอีกเลย! "

"หยางเสี่ยวเทียน จะพูดอย่างไรฉันก็คบหากับนายมาตั้งนาน นายจะมาตัดขาดความรู้สึกแบบนี้ได้ยังไง! " ซ่งหวั่นจูนเอ่ยอย่างโมโห "ถ้าไม่ใช่ว่านายไม่มีเงิน ฉันก็ไม่มีทางคบกับพันฉายคนนั้น! ฉันก็ไม่มีทางเลือก นายก็เลี้ยงฉันไม่ไหว! "

หยางเสี่ยวเทียนโกรธจนหัวเราะแล้ว เอ่ยว่า "เป็นครั้งแรกของฉันที่เห็นคนเอารูปแบบความคิดบูชาเงินพูดออกมาได้สวยหรูขนาดนี้ มีเหตุผลหนักแน่นจนพูดได้เต็มปากเต็มคำ! "

ซ่งหวั่นจูนพูดอย่างแค้นเคือง "ก็ได้ ฉันก็คือผู้หญิงหน้าเงินโอเคไหม พววกเราเบิกกันแล้ว ตอนนี้นายมีเงินแล้ว วัยสาวของฉันถูกนายทำให้เสียเวลาไปสองปีแล้ว ค่าเลิกรานายก็ควรจะจ่ายให้ฉันนะ! "

"เธอยังอยากจะได้ค่าเลิกรา? " หยางเสี่ยวเทียนถูกความไร้ยางอายอย่างลึกล้ำของซ่งหวั่นจูนทำให้ตกตะลึงแล้ว "เธออยากได้เท่าไหร่! "

"ไม่มาก หนึ่งร้อยล้าน! " ซ่งหวั่นจูนเอ่ยอย่างโลภมาก "ตอนนี้นายเป็นเศรษฐีหมื่นล้าน ให้ค่าเลิกราหนึ่งร้อยกับฉัน ก็เป็นเพียงหนึ่งเปอร์เซ็นต์ของความมั่งคั่งของนาย ไม่นับว่ามากหรอกมั้ง? "

"เธอไปกินขี้เถอะ! " หยางเสี่ยวเทียนโกรธโมโห พูดภาษากวางตุ้งมาประโยคหนึ่ง!

ซ่งหวั่นจูนคนนี้ ไร้ยางอายจริงๆ เลย!

ตอนพวกเขาคบกัน เงินเดือนทุกเดือนของหยางเสี่ยวเทียน ไม่เพียงเกือบทั้งหมดมอบให้ซ่งหวั่นจูนใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย ถึงกับยังซื้อเครื่องสำอางให้กับซ่งหวั่นจูน หยางเสี่ยวเทียนยังกู้เงินเล็กน้อยบนอินเทอร์เน็ตอีกด้วย! เงินกู้เล็กน้อยนี้ก่อนที่หยางเสี่ยวเทียนจะรับสืบทอดห้าหมื่นล้านก็ยังคืนไม่หมดเลย!

หยางเสี่ยวเทียนถามตัวเอง ปฏิบัติต่อซ่งหวั่นจูนสามารถพูดได้ว่าเป็นการทำดีที่สุดแล้ว

ตอนนี้ซ่งหวั่นจูนถึงกับกล้าหน้าไม่อายมาจัดการค่าเลิกรากับหยางเสี่ยวเทียน น้ำที่ใสสะอาดจนเกินไปไม่มีปลา คนไร้ยางอายเกินไปจนไร้คู่ต่อสู้!

คืนเงินหนึ่งร้อยล้าน!

หนึ่งร้อยล้าน! แนวคิดอะไรกัน!

คนหนึ่งเงินเดือนหนึ่งหมื่น ตอนนี้ก็เงินเดือนสูงแล้ว

อีกทั้งเงินเดือนสูงแบบนี้ หนึ่งปีเพิ่มเงินโบนัสประจำปีไม่เกินรายได้หนึ่งแสนห้าหมื่น

ไม่กินไม่ดื่ม ทำงานไม่หยุดหกร้อยหกสิบหกปีถึงจะหาเงินหนึ่งร้อยล้านได้!

ตอนนี้หยางเสี่ยวเทียนก็สามารถใช้ได้หนึ่งร้อยล้านตามจำนวนที่กำหนด 49.9 พันล้านที่เหลือยังอยู่ในสถานะปิดผนึก!

ไม่พูดถึงตอนนี้หยางเสี่ยวเทียนหยิบออกมาหนึ่งร้อยล้านยังยุ่งยากนิดหน่อย ถึงแม้ว่าหยางเสี่ยวเทียนสามารถหยิบหนึ่งร้อยล้านออกมาได้อย่างสบายๆ ก็ไม่มีทางให้ซ่งหวั่นจูน!

หนึ่งร้อยก็ไม่ให้เธอ!

ซ่งหวั่นจูนชัดเจนว่าฟังภาษากวางตุ้งไม่ออก เอ่ยถามอย่างสงสัย "นายพูดอะไร? "

"ฉันพูดว่า เธอใช่ว่าถูกลาเตะหัวหรือเปล่า หนึ่งร้อยล้าน เธอมีค่าพอหนึ่งร้อยล้านหรือ? " หยางเสี่ยวเทียนโมโหตอบ "ตรงนั้นของเธอประดับเพชรหรือไง หนึ่งร้อยล้าน ฉันแนะนำเธอให้ไปปล้นธนาคาร ทั้งยังไม่ต้องไปปล้นธนาคารเล็กๆ ไปที่สำนักงานใหญ่ขอสี่ธนาคารยักษ์ใหญ่เลย!!! "

หยางเสี่ยวเทียนพูดจบ วางสายโทรศัพท์ไป

กับผู้หญิงหน้าเงินที่อ้าปากแล้วขอหนึ่งร้อยล้านประเภทนี้ ไม่มีอะไรให้พูดดีด้วยจริงๆ

หยางเสี่ยวเทียนเพียงรู้สึกว่าตนเองตอนนั้นตาบอดไป ทำถึงได้เอาคนนิสัยเช่นนี้ มาเป็นเทพธิดาของตนเองไปได้!

"เสียดายตอนนั้นจังเลย! "

หยางเสี่ยวเทียนรู้สึกเหนื่อยใจเล็กน้อย

และในเวลานี้ ในห้องรับรองของไนต์คลับแห่งหนึ่ง ซ่งหวั่นจูนก็โมโหเกรี้ยวกราด เอาโทรศัพท์โยนลงไปบนโซฟา ด่ากันอย่างรุนแรงว่า "หยางเสี่ยวเทียนคนนี้ตอนนั้นที่ตามจีบฉัน คำพูดหวานหูสาบานต่อทะเลภูเขา บอกว่าสามารถให้โลกทั้งใบกับฉัน ตอนนี้ขอหนึ่งร้อยล้านจากเขา เขาถึงกลับกล้าดูหมิ่นฉัน! เจ้าเศรษฐีใหม่ที่เติบโตอย่างกะทันหันนี่ ไม่ใช่แค่มีเงินหรือ แสร้งเป็นคุณชายใหญ่อะไรกัน! "

ซ่งหวั่นจูนโกรธมากจริงๆ

ตรงข้ามของซ่งหวั่นจูน คือหวังหลง

หวังหลงในตอนนี้ทั้งตัวพันเต็มไปด้วยผ้าก๊อซ แผลของเขาไม่หนัก แต่ไม่กี่มากน้อยก็ขยับได้ลำบากแล้ว

ที่สำคัญที่สุดก็คือ หลังจากพวกลูกน้องของหวังหลงถูกหยางเสี่ยวเทียนซื้อไป ต่อยตีหวังหลงไปแล้ว ก็แยกย้ายหนีไปทั่วแล้ว หวังหลงเกือบจะกลายเป็นหัวหน้าที่ไร้ลูกน้อง แต่ยังไงก็มั่วสุมคลุกคลีอยู่ในสังคม หวังหลงโทรศัพท์เรียกลูกพี่ลูกน้องต่างๆ จากบ้านเดิมมา ทั้งหมดมีสิบกว่าคน คิดจะทำการใหญ่สักหน่อย!

ดังนั้นหวังหลงจึงหาซ่งหวั่นจูนจนเจอ


ฉันเนี่นนะ...เป็นลูกเศรษฐี
คุณสามารถใช้ปุ่มลูกศรซ้าย/ขวาเพื่อถอยหลัง/ไปข้างหน้า
ประเมิน: 10.0/10 จาก 40 โพล
loading...