ฉันเนี่นนะ...เป็นลูกเศรษฐี

บทที่ 13 แผนร้ายลักพาตัว

บทที่ 13 แผนร้ายลักพาตัว

เมื่อก่อนตอนที่อยู่คลับเอเลี่ยน หวังหลงก็พบว่าหยางเสี่ยวเทียนคอยปกป้องซ่งหวั่นจูนอยู่ หลังจากสืบถามมารอบหนึ่ง หวังหลงได้รู้ว่าหยางเสี่ยวเทียนนั้นคือแฟนเก่าของซ่งหวั่นจูน ดังนั้นหวังหลงจึงหาซ่งหวั่นจูนเจอ

หวังหลงอยู่ที่คลับเอเลี่ยน ก็เป็นแขกของซ่งหวั่นจูนมาโดยตลอด แน่นอนว่าต้องรู้ว่าซ่งหวั่นจูนพักอยู่ที่ไหน จึงตามหาซ่งหวั่นจูนได้อย่างราบรื่น ซ่งหวั่นจูนก็รู้ความร้ายกาจของหวังหลง หยางเสี่ยวเทียนมีเงินพอที่จะทำอะไรตามอำเภอใจ จัดการหวังหลงได้อย่างสบายๆ แต่ว่าซ่งหวั่นจูนกลับไม่มีความสามารถนั้น ไม่อาจไม่ทำตัวนอบน้อมประจบประแจงต่อหน้าหวังหลงได้!

หวังหลงได้รู้จากซ่งหวั่นจูนที่นี่ว่าหยางเสี่ยวเทียนถึงกับเป็นเศรษฐีหมื่นล้าน ดังนั้นจึงเกิดความคิดลักพาตัวหยางเสี่ยวเทียนเรียกค่าไถ่ แต่ว่าลักพาตัวเป็นความผิดสถานหนัก ซ่งหวั่นจูนแนะนำว่าให้ดูก่อนว่าสามารถกลับไปคืนดีกับหยางเสี่ยวเทียนได้ไหม หลังจากคืนดีแล้วหยางเสี่ยวเทียนแน่นอนว่าต้องเป็นแหล่งเงินที่มั่นคงของซ่งหวั่นจูน มีเงินไหลมาไม่ขาดสาย

ถึงแม้จะคืนดีไม่ได้ ก็ดูว่าจะสามารถเรียกเงินค่าเลิกราจำนวนหนึ่งจากหวังหลงได้ทางไหนบ้าง นี่ปลอดภัยกว่าลักพาตัวคนมากเลย

ผลสุดท้ายไม่เกินการคาดเดาของหวังหลง หยางเสี่ยวเทียนไม่ไว้หน้ากับซ่งหวั่นจูน เงินสักเสี้ยวก็ไม่ยินดีให้ซ่งหวั่นจูน!

นึกถึงหยางเสี่ยวเทียนที่ดูถูกตนเองว่าฝังเพชรหรือไม่ ซ่งหวั่นจูนก็พาลโกรธอย่างไร้เหตุผล ยังคิดถึงก่อนหน้านี้ที่หยางเสี่ยวเทียนยอมเชื่อฟังคล้อยตามตนเองทุกอย่าง ความรู้สึกตกต่ำประเภทนี้ ทำให้ซ่งหวั่นจูนโกรธแค้นหยางเสี่ยวเทียนอย่างมาก

"ฉันพูดไว้นานแล้ว ไม่มีประโยชน์หรอก ผู้ชายมีเงินก็เปลี่ยนเป็นแย่ ใครยังจะมาพูดเรื่องความรู้สึกกับเธอ!" เวลานี้หวังหลงยิ้มเย็นเอ่ย "เอาตามความตั้งใจของฉันดีกว่า เธอหาเหตุผลสักอย่างเรียกหยางเสี่ยวเทียนออกมา พวกเราทำตัวประกันใหญ่โตสักหน่อย! เขาเป็นเศรษฐีหมื่นล้าน ตัวประกันนี้พวกเราเรียกพันล้าน พวกเราก็สามารถร่ำรวยได้ในชั่วข้ามคืน! "

"ได้ ลักพาตัวหยางเสี่ยวเทียน! " ซ่งหวั่นจูนแปรเปลี่ยนเป็นคนชั่วร้ายโดยสิ้นเชิง เอ่ยอย่างเย็นชา "ฉันเข้าใจเขา ฉันรู้ว่าความรู้สึกของเขาไม่มีทางดับหายไปง่ายดายขนาดนี้หรอก ฉันจะเปลี่ยนท่าที นัดเขาออกมา ถึงตนนั้นพวกเราก็ลักพาตัวเขา! ฉันยังอยากจะฆ่าเขา! ผู้ชายที่ฉันซ่งหวั่นจูนไม่ได้มา ก็ไม่ควรอยู่ต่อบนโลกใบนี้! "

เห็นซ่งหวั่นจูนที่แปรเปลี่ยนเป็นชั่วร้าย ในใจหวังหลงก็เหน็บหนาว ถอนหายใจเอ่ยว่า "เป็นหญิงหัวใจอำมหิตจริงๆ เลย! "

……

หยางเสี่ยวเทียนทางด้านนี้ บริษัทขนส่งจงหยวนไม่มีการรีดไถขู่เข็ญเงินของหวังหลงปลิงดูดเลือดคนนี้แล้ว ในด้านต้นทุนเพียงอย่างเดียว ก็ไม่รู้ว่าประหยัดไปได้เท่าไหร่แล้ว และผ่านวิธีการพลิกไปพลิกมาต่อเนื่องกันของหยางเสี่ยวเทียน แม้แต่หวังหลงที่กำลังยิ่งใหญ่ ก็ยังล้มลงในมือของหยางเสี่ยวเทียน นี่ทำให้โจวทงเลื่อมใสอย่างสุดจิตสุดใจ

โจวทงคนนี้ แม้ว่าภายนอกจะเจ้าเล่ห์มาก แต่ว่าความสามารถนั้นยังมีอยู่ หยางเสี่ยวเทียนกลับไม่กลัวว่าจะควบคุมโจวทงไม่อยู่ ถ้าแม้แต่โจวทง หยางเสี่ยวเทียนยังควบคุมไม่อยู่ เช่นนั้นจะพูดถึงการควบคุมเมถุนกรุ๊ปที่ยิ่งใหญ่ได้ยังไงกัน?

ถึงแม้ว่าความคิดของหยางเสี่ยวเทียนจะเป็นเกาะเงินห้าหมื่นล้านกินไปทั้งชีวิตจนตายเดี๋ยวก็ผ่านไปแล้ว แต่ว่าคิดถึงการดูถูกอย่างโจ่งแจ้งที่คณะกรรมการบริหารอายุมากเหล่านั้นของเมถุนกรุ๊ปมีต่อเขา หยางเสี่ยวเทียนก็ไม่ยินยอม เขาต้องการพิสูจน์ตัวเอง!

ผู้ชายต้องมีศักดิ์ศรี!

ในความคิดพวกเขา หยางเสี่ยวเทียนก็เป็นเพียงแค่ผู้โชคดีที่มีพื้นเพเป็นพนักงานส่งของเท่านั้น ได้รับความร่ำรวยผ่านความโชคดี จากนั้นกลับไม่มีความสามารถ ไม่สามารถนำพาเมถุนกรุ๊ปไปข้างหน้าได้ด้วยซ้ำ!

แต่ในความเป็นจริง สามารถได้รับผลคะแนนที่ยอดเยี่ยมที่สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์มาได้ หยางเสี่ยวเทียนไม่ใช่ไม่มีความสามารถ แต่ว่าไม่มีโอกาส ไม่ได้แสดงความสามารถ ดังนั้นจึงตกอับ

แต่ว่าตอนนี้ความร่ำรวยหลายหมื่นล้านมาถึงอย่างไม่ทันตั้งตัว กลับเป็นโอกาสของหยางเสี่ยวเทียน

เขาไม่ใช่คนธรรมดา ขอเพียงแค่ให้โอกาสขาก็จะแสดงความสามารถออกมา!

ในเมื่อกำหนดข้อตกลงสามปีไปแล้ว หยางเสี่ยวเทียนก็จะต้องทำให้ดีอย่างที่สุด!

แม้ว่าจะล้มเหลว อย่างน้อยหยางเสี่ยวเทียนก็ไม่เสียใจภายหลัง

"ตอนนี้ธุรกิจขนส่งแข่งขันกันสูงใช่ไหม? " หยางเสี่ยวเทียนตรวจสอบโกดังขนส่ง ถามโจวทง

โจวทงพูดความลำบากของตนเองว่า "ไม่เพียงแต่การแข่งขันสูง มันเป็นการที่คนมากมายทำในสิ่งเดียวกัน ไม่ต้องพูดถึงขนส่งใหญ่อะไรนั่น ขนส่งที่อื่นๆ ก็ผุดขึ้นเหมือนดอกเห็ดเยอะแยะไปหมด ธุรกิจนี้กำไรเดิมทีก็ต่ำ ตอนนี้พอแข่งขันกันขนาดนี้ เช่นนั้นรายได้ก็ยิ่งอนาถแล้ว! "

"นายรู้สึกว่าปัญหาใหญ่ที่สุดคืออะไร? " หยางเสี่ยวเทียนถามขึ้น สำหรับกิจการขนส่งบริษัทขนส่งจงหยวนนั้น หยางเสี่ยวเทียนมีความคิดบางอย่างแน่นอนแล้ว แต่ว่าเขายังอยากจะฟังความคิดเห็นของโจวทง

"หลักๆ ก็คือประสิทธิภาพต่ำเกินไป! " โจวทงคิดๆ แล้วตอบ "การส่งสินค้าเป็นกิจการที่ขึ้นกับปริมาณ! ทั้งหมดล้วนอาศัยจำนวนในการหาเงิน ประสิทธิภาพต่ำการส่งก็จะน้อย หาเงินก็น้อยเป็นธรรมดา! อีกทั้งกำไรยิ่งมายิ่งน้อย พวกเราก็ไม่อาจหั่นราคาได้อีก หั่นราคาอีกพวกเราก็ต้องชดใช้เงินแล้ว! "

"นายคิดว่าทำไมประสิทธิภาพถึงต่ำ? " หยางเสี่ยวเทียนถามอีก

โจวทงครุ่นคิดเอ่ยว่า "ด้านแรกลูกค้ารายบุคคลเยอะเกินไป ที่อยู่ของลูกค้าพวกนี้ค่อนข้างยุ่งเหยิง มีที่อยู่ตึกชั้นเดียว มีที่อยู่ห้องใต้ดิน มีที่อยู่บนตึกสูง พนักงานส่งของส่งทีละชิ้นนั้นยากลำบากมาก อีกทั้งยังมีลูกค้าบางคน ตอนนายไปส่งของเขาก็ไม่ได้อยู่บ้าน......"

"เป็นเช่นนี้ล่ะก็ อาจจะต้องเช่าที่ดินร่วมมาใช้งานแล้ว" ในใจหยางเสี่ยวเทียนมีความคิดแล้ว

"เช่าที่ดินร่วมใช้? " ชัดเจนว่าโจวทงตามแนวคิดของหยางเสี่ยวเทียนไม่ทัน

หยางเสี่ยวเทียนอมยิ้มเล็กน้อย แต่กลับไม่ได้คิดจะอธิบายต่อโจวทง นี่คือความลับทางธุรกิจ หยางเสี่ยวเทียนไม่ได้คิดจะบอกกับโจวทง โจวทงยังไม่นับว่าเป็นคนสนิทของหยางเสี่ยวเทียน ยังไม่ได้รับความเชื่อมั่นทั้งหมดจากหยางเสี่ยวเทียน

"ฉันใช้เวลาทั้งหมดของชีวิตมาบูชาเธอ....."

ในขณะนั้น โทรศัพท์ของหยางเสี่ยวเทียนก็ดังขึ้นแล้ว

หยางเสี่ยวเทียนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู พบว่าเป็นซ่งหวั่นจูน

หยางเสี่ยวเทียนเดิมทีไม่ยากรับสาย แต่ว่าลังเลครั้งแล้วครั้งเล่า ยังคงรับสายโทรศัพท์

เขาตัดสินใจ ถ้าซ่งหวั่นจูนยังอยากได้เงิน เขาก็จะลบและบล็อกซ่งหวั่นจูนไปเลย ความทรงจำในอดีต ควรจะมีสุสานไว้ฝังกลบไปได้แล้ว

"เธอยังอยากจะเอาเงินหรือ? " หยางเสี่ยวเทียนถาม

"เสี่ยวเทียน ฉันคิดได้แล้ว เป็นฉันที่แต่ก่อนผิดต่อนาย! ระหว่างพวกเรา เพียงแค่ไม่เหมาะสมกันเท่านั้น ที่จริงแล้วฉันก็อยากที่จะเป็นผู้หญิงไม่ดีในสายตานาย เพียงแต่ว่าสมัยนี้ฟุ้งเฟ้อเกินไป ฉันก็ไหลไปตามกระแส ไม่ได้หลีกเลี่ยงเหตุที่เกิดขึ้นไปสักหน่อย" ซ่งหวั่นจูนเอ่ยด้วยอารมณ์อ่อนไหว "อย่างไรก็ตาม โลกมนุษย์มันคุ้มค่า"

หยางเสี่ยวเทียนแปลกใจเล็กน้อย ทอดถอนใจเอ่ย "เธอเข้าใจแล้วก็ดี! "

ซ่งหวั่นจูนเอ่ยเสียงอ่อน "เสี่ยวเทียน นายรู้ไหม ไม่กี่วันนี้ฉันคิดถึงอดีตของพวกเราอยู่ตลอด นายรักฉันด้วยใจจริง แต่ฉันกลับทำความรักส่วนนี้ให้ผิดหวัง"

"ฉันก็ไม่อยากจะพูดว่ารักนายหมื่นๆ ปีอะไรพวกนี้ เพราะว่าสวรรค์ไม่มีทางให้โอกาสอีกครั้งหนึ่งกับฉันแล้ว เพียงแต่ว่าฉันเสียใจกับทุกสิ่งที่เคยทำลงไปมาก ฉันทำร้ายนาย ฉันอยากพูดกับนายสักประโยค ขอโทษ! "

น้ำเสียงของซ่งหวั่นจูนจริงใจเต็มเปี่ยม

หยางเสี่ยวเทียนตอบ "ช่างเถอะ ฉันยกโทษให้เธอแล้ว นับจากนี้ไป ไม่ต้องติดต่อกันอีกแล้ว"

ซ่งหวั่นจูนเอ่ยร้องขอ "เสี่ยวเทียน ที่ฉันนี้ยังมีของขวัญเล็กน้อยที่นายมอบให้ฉัน ฉันอยากคืนให้นายด้วยมือตัวเอง แล้วก็อยากจะจบความรู้สึกระหว่างพวกเราเป็นครั้งสุดท้าย ชีวิตคนเราหากเป็นเหมือนกับที่เจอกันครั้งแรก พวกเรารู้จักกันครั้งแรกที่สวนซากุระ ฉันหวังให้นายมาที่สวนซากุระ จบความสัมพันธ์กับฉัน ได้ไหม? "

หยางเสี่ยวเทียนคิดๆ ดู เอ่ยว่า "เวลาไหน? "

"วันนี้ตอนสองทุ่ม เป็นยังไง? " ซ่งหวั่นจูนเอ่ย

"ฉันจะไปแน่" หยางเสี่ยวเทียนตอบ วางสายโทรศัพท์

"ฉันมักจะใจอ่อนเกินไป ใจอ่อนเกินไป เอาปัญหาทุกอย่างมาแบกไว้เอง...." หยางเสี่ยวเทียนยิ้มขมขื่นร้องเพลงสั้นๆ เยาะเย้ยตัวเอง แล้วทำงานต่อ


ฉันเนี่นนะ...เป็นลูกเศรษฐี
คุณสามารถใช้ปุ่มลูกศรซ้าย/ขวาเพื่อถอยหลัง/ไปข้างหน้า
ประเมิน: 10.0/10 จาก 40 โพล
loading...