ฉันเนี่นนะ...เป็นลูกเศรษฐี

บทที่ 14 ถูกลักพาตัวแล้ว

บทที่ 14 ถูกลักพาตัวแล้ว

ตอนค่ำสองทุ่ม หยางเสี่ยวเทียนมาถึงสวนซากุระ

สวนซากุระพอเห็นชื่อก็คิดโยงไปถึงความหมายของมัน เป็นสถานที่ที่โรแมนติก

แต่ว่าตอนนี้ไม่ใช่ฤดูที่ดอกซากุระบาน ดังนั้นในสวนซากุระ จึงเงียบเหงาเล็กน้อย

มีเพียงแค่คู่รักสองสามคู่เท่านั้น มือกุมมือเดินเข้าไปในแถบพื้นที่มืดมิดลับตา ไม่รู้ว่าคิดจะทำเรื่องเลวร้ายอะไรไม่สามารถบอกใครได้

มาถึงในสวนซากุระ ในใจของหยางเสี่ยวเทียน มีความรู้สึกเศร้าใจบางๆ

ถึงแม้ว่าจะรู้ถึงโฉมหน้าผู้หญิงหน้าเงินของซ่งหวั่นจูนชัดเจนแล้ว แต่อย่างไรก็ดีความรู้สึกที่มีมาหลายปีนี้ จะง่ายดายขนาดที่ยิ้มแล้วผ่านเลยไปได้อย่างไร

ชีวิตคนเราหเป็นเหมือนกับที่เจอกันครั้งแรก!

หยางเสี่ยวเทียนคิดถึงตอนแรกที่เจอกับซ่งหวั่นจูนขึ้นมาได้

ตอนนั้น สมองของหยางเสี่ยวเทียนถูกลาเตะไปแล้ว

ถึงกับรู้สึกว่าซ่งหวั่นจูนถึงแม้จะฟุ้งเฟ้อ สูบบุหรี่ คุณสมบัติต่ำ แต่เธอก็เป็นหญิงสาวที่ดี

ตอนนี้ย้อนกลับไปคิดถึงตนเองเมื่อก่อน เป็นคนโง่ใสซื่อจนไม่มียาแก้จริงๆ

"เสี่ยวเทียน! " ซ่งหวั่นจูนวันนี้แต่งตัวสวยงามมาก ไม่รู้ว่าตอนไหนที่เธอปรากฏตัวอยู่ที่ด้านหลังของหยางเสี่ยวเทียน

หยางเสี่ยวเทียนหันหน้ากลับไป เอ่ยว่า "ของของฉันล่ะ? "

ซ่งหวั่นจูนขมวดคิ้วเอ่ย "นายไม่มีความรู้สึกอะไรกับฉันแล้วจริงๆ หรือ? "

"แน่นอนว่าไม่มีแล้ว! " หยางเสี่ยวเทียนตอบอย่างเย็นชา "ฉันมาวันนี้ เพียงแค่อยากจะตัดขาดกับเธอให้ถึงที่สุดเท่านั้น เอาของที่ฉันให้เธอไปกลับมา จากนั้นก็ทำลายทิ้ง ให้ความทรงจำในอดีตทั้งหมดสลายไปกับสายลม! "

"พวกเราไม่มีโอกาสกลับมาคืนดีกันแล้วจริงๆ? " ซ่งหวั่นจูนหน้ามืดครึ้ม เอ่ยถาม

ถ้ายังมีโอกาส ซ่งหวั่นจูนก็ไม่อยากละเมิดกฎหมายทำความผิดหรอกนะ!

เป็นภรรยาของประธานเมถุนกรุ๊ปอย่างมีหน้ามีตานั้นจะดีขนาดไหน!

ผีเท่านั้นถึงจะอยากทำเรื่องผิดกฎหมายกับหวังหลง!

"ไม่มีทางกลับมาคืนดีได้แล้ว! " หยางเสี่ยวเทียนตอบ "ถึงแม้ว่าพระอาทิตย์จะขึ้นทางทิศตะวันตก ฉันก็ไม่มีทางกลับไปคืนดีกับผู้หญิงอย่างเธอได้อีกแล้ว! "

"นายดูถูกฉันหรือ? " ซ่งหวั่นจูนเอ่ย

"นั่นกลับไม่ใช่" หยางเสี่ยวเทียนตอบ

ในใจของซ่งหวั่นจูนจุดประกายแห่งความหวังสายหนึ่ง ใจคิดหรือว่าหยางเสี่ยวเทียนยังมีความรักที่ตัดไม่ขาดกับตนเอง?

หลังจากนั้นประโยคถัดมาของหยางเสี่ยวเทียน ทำลายความหวังที่เพิ่งจุดขึ้นมาสายหนึ่งของซ่งหวั่นจูนในทันที

"ฉันแค่มีนิสัยรักความสะอาดเท่านั้น! " หยางเสี่ยวเทียนพูดเสริมขึ้น

สีหน้าของซ่งหวั่นจูน มืดครึ้มดุจน้ำ เอ่ยอย่างแค้นเคือง "นายกำลังบอกว่าฉันสกปรกหรือ? "

"เธอรู้สึกว่าตัวเองสะอาดหรือไง? " หยางเสี่ยวเทียนเอ่ย

"ดี ดีมาก! " ซ่งหวั่นจูนเอ่ย "ดูแล้วค่าเลิกราหนึ่งร้อยล้าน นายก็ไม่มีทางให้ฉันใช่ไหม! "

พอเอ่ยถึงค่าเลิกรา หยางเสี่ยวเทียนก็ฉุนเฉียวแล้ว

ต่อมาหยางเสี่ยวเทียนก็เอ่ยอย่างไม่เกรงใจ "ขออภัยที่ฉันพูดตรงๆ เธออยู่ที่คลับเอเลี่ยนให้ผู้ชายเลี้ยงดูถึงอายุแปดสิบปีก็หาได้ไม่ถึงหนึ่งร้อยล้าน ไอ้ผู้ชายคนอื่นจ่ายเงินไม่กี่พันหยวนก็นอนกับเธอได้ ฉันนอนกับเธอยังต้องให้เธอหนึ่งร้อยล้าน? เธอไปกินขี้เถอะไป! " หยางเสี่ยวเทียนยังพ่นภาษากวางตุ้งออกมาอีกประโยค

ครั้งนี้ ซ่งหวั่นจูนกลับฟังได้อย่างชัดเจน

"หยางเสี่ยวเทียน ในเมื่อนายไร้ความเมตตาเช่นนี้ ก็อย่าโทษฉันว่าไม่มีความชอบธรรม! " ซ่งหวั่นจูนยิ้มเย็นเอ่ย "เดิมทีฉันไม่อยากทำอย่างนั้นหรอก...."

"เธอคิดจะทำอะไร? " หยางเสี่ยวเทียนพลันก็มีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีอย่างมาก

สังคมนี้ ค่อนข้างปลอดภัยมาตลอด

นี่ทำให้ความรู้สึกด้านความปลอดภัยของหยางเสี่ยวเทียน ค่อนข้างบางเบา

ไม่เช่นนั้นแล้ว ลูกหลานคนร่ำรวย ไม่อยู่ในที่อันตราย เศรษฐีมั่งมีไม่ว่าจะไปที่ไหน ล้วนต้องพาบอดี้การ์ดไปด้วย

แต่หยางเสี่ยวเทียนไม่เพียงไม่ได้พาบอดี้การ์ดมา อีกทั้งเนื่องจากที่นี่เป็นสถานที่ที่เคยอยู่ในความทรงจำ เกี่ยวข้องกับความรู้สึกส่วนตัวของหยางเสี่ยวเทียน หยางเสี่ยวเทียนให้สวีลี่ลี่รอเขาอยู่ที่ประตูสวนสาธารณะ

ตอนนี้หยางเสี่ยวเทียนกลับมีตัวคนเดียว

"แน่นอนว่าต้องจัดการนายสิ! " ซ่งหวั่นจูนพูดไป ก็หันไปมองด้านหลัง "เฮียหลง ออกมาเถอะ! "

เพียงแค่เห็นหวังหลงและชายร่างใหญ่กว่าสิบคน ในมือถือมีดอยู่ ออกมาจากหมู่ต้นซากุระ

"หยางเสี่ยวเทียน ไม่พบกันมานานนะ" หวังหลงพันผ้าก๊อซ มองหยางเสี่ยวเทียนอย่างอาฆาตแค้น "เป็นแบบนี้ก็เพราะนาย ตอนนี้ฉันกลายมาเป็นสภาพดูไม่ได้แบบนี้ นายว่านายควรจะชดเชยให้ฉันยังไงดีล่ะ? "

ขณะที่หวังหลงพูดอยู่ พวกลูกพี่ลูกน้องของหวังหลงพวกนั้น ก็ล้อมหยางเสี่ยวเทียนเอาไว้แล้ว

ถ้าหยางเสี่ยวเทียนเป็นเย่เวิ่นล่ะก็ เผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ จะต้องพูดอย่างมั่นอกมั่นใจว่า "ฉันจะต่อยสิบคน" หลังจากนั้นก็กดสกิลโจมตีที่เป็นวงกว้างรอบหนึ่ง จากนั้นก็จากไปอย่างสง่าผ่าเผย เหลือไว้เพียงเงาหลังที่สง่างาม

แต่ว่าหยางเสี่ยวเทียนไม่ใช่เย่เวิ่น

เผชิญหน้ากับชายร่างใหญ่ถือมีดสิบกว่าคน หยางเสี่ยวเทียนไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย

"พวกนาย! พวกนายไม่ว่าหวังหลงจะให้เงินพวกนายเท่าไหร่ ฉันล้วนให้สิบเท่า ขอเพียงพวกนายต่อยหวังหลงหนึ่งหมัด ฉันก็จะให้พวกนายหนึ่งพัน! " หยางเสี่ยวเทียนในยามคับขันก็คิดหาวิธีการดีๆ ออกมาได้อย่างฉับพลัน เอาวิธีเดิมมาใช้ เอ่ยเสียงดังว่า "พวกนายก็น่าจะรู้ว่าฉันรวยมาก ไม่เช่นนั้นก็คงไม่มีทางมาลักพาตัวฉัน มีเพียงแค่พวกนายทรยศหวังหลง มายืนอยู่ข้างฉัน เงินฉันนั้นมีมาก! "

แต่ว่าหยางเสี่ยวเทียนพูดจบ ชายร่างใหญ่เหล่านี้ก็ไม่ขยับแม้แต่น้อย

"หยางเสี่ยวเทียน นายเห็นฉันหวังหลงคนนี้เป็นคนโง่หรือไง? ฉันเสียเปรียบอยู่ในมือนายแล้วครั้งหนึ่ง หรือว่ายังต้องเสียเปรียบอีกเป็นครั้งที่สองหรือ? " หวังหลงยิ้มเย็นเอ่ย "ลูกน้องก่อนหน้านี้ของฉัน ก็เป็นแค่เพื่อนร่วมกินร่วมดื่ม ดังนั้นนายถึงเอาเงินมาซื้อได้! แต่ตอนนี้ลูกน้องของฉัน กลับเป็นญาติพี่น้องจากตระกูลหวังของฉัน ฉันสัญญาแล้วว่าแบ่งให้ทุกคนคนละสิบล้าน นายซื้อพวกเขาไม่ได้หรอก! "

"บ้าเอ๊ย! " หยางเสี่ยวเทียนควักเข้าไปในอกทันที หยิบเอาคุณปู่เหมาสีแดงปึกหนึ่งออกมา มือโบกไปมา "โปรยเงินแล้ว โปรยเงินหยวนแล้ว รีบมาเก็บเงินกันเถอะ! "

หยางเสี่ยวเทียนทางหนึ่งพูดไปโปรยเงินไป อีกทางก็หันหลังวิ่งหนี

เงินหยวนสีแดงลอยอยู่ในอากาศเป็นใบๆ ราวกับนางฟ้าโปรยดอกไม้อย่างไรอย่างนั้น

ตูม!

แต่ทว่าชายร่างใหญ่ยังคงไม่ขยับ ชายร่างใหญ่คนหนึ่งก็เอามือเดียวกดหยางเสี่ยวเทียนเอาไว้แล้ว

"เจ็บ! เจ็บ! " หยางเสี่ยวเทียนดิ้นรนเอ่ย "พวกนายเป็นบ้าหรือไง? เงินก็ไม่เอายังอยากจะได้อะไร? "

"เงินเล็กน้อยไม่เอา แน่นอนก็เพื่อต้องการเงินก้อนใหญ่แล้ว! " หวังหลงเดินไปถึงด้านหน้าหยางเสี่ยวเทียน "ครั้งนี้ ฉันต้องการขู่กรรโชกนายหนึ่งพันล้าน! ต่อหน้าหนึ่งพันล้าน หมื่นกว่าๆ ของนายตรงนี้ ฉันไม่เห็นอยู่ในสายตาด้วยซ้ำ! "

พูดจบ หวังหลงกำชับลูกน้องคนหนึ่งว่า "อากุ้ย ยุงถึงจะตัวเล็กแต่ก็เป็นเนื้อ เอาเงินทั้งหมดเก็บขึ้นมา! "

ชายร่างใหญ่ที่ชื่ออากุ้ย เก็บเงินขึ้นมาอย่างร่าเริงทันที

หยางเสี่ยวเทียนท้อแท้เล็กน้อย วันนี้เขานับว่าแพ้แล้ว คราวเคราะห์ยากจะหลุดพ้น!

"ไปเถอะ เชิญเศรษฐีหมื่นล้านของพวกเราขึ้นรถ! " หวังหลงยิ้มระรื่นเอ่ย

ถัดมา หยางเสี่ยวเทียนถูกชายร่างใหญ่สองคนยกขึ้น ยัดเข้าไปในรถซานตาน่าสีเงินคันหนึ่งที่อยู่ในที่ลับตา

"ต่อจากนี้ เป็นการทำงานหนักเพื่อการค้าจริงๆ แล้วนะ! "

"ถ้าครั้งนี้ฉันไม่ตาย จะต้องเชิญบอดี้การ์ดชั้นเยี่ยมจากทั่วโลกแน่! "

หยางเสี่ยวเทียนแอบสาบานอย่างลับๆ

หวังหลงและคนอื่นๆ ขึ้นรถ รถสตาร์ทขึ้น และจากไปอย่างสง่าผ่าเผย

แต่ว่าทุกคนไม่ได้สังเกต ในที่ไกลๆ เงาร่างของสวีลี่ลี่ปรากฏขึ้นมา

ที่แท้แล้วถึงแม้หยางเสี่ยวเทียนจะให้สวีลี่ลี่รอเขาอยู่ที่ประตูสวนสาธารณะ แต่ว่าสวีลี่ลี่กลับไม่วางใจหยางเสี่ยวเทียน ในขณะเดียวกันก็อยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับความรู้สึกของหยางเสี่ยวเทียน ดังนั้นจึงแอบๆ ซ่อนๆ ตามหยางเสี่ยวเทียนมา อยากจะเห็นว่าหยางเสี่ยวเทียนและซ่งหวั่นจูนยังจะมีฉากน้ำเน่าอะไรอีก!

ผลสุดท้ายที่ได้เห็นกลับไม่ใช่ละครรัก เป็นละครอาชญากรรม!

"ซวยแล้ว ตอนนี้ซวยแล้ว! " สวีลี่ลี่ยิ้มขมขื่นเอ่ย "ทำได้เพียงขอความช่วยเหลือจากคุณลุงแล้ว! "


ฉันเนี่นนะ...เป็นลูกเศรษฐี
คุณสามารถใช้ปุ่มลูกศรซ้าย/ขวาเพื่อถอยหลัง/ไปข้างหน้า
ประเมิน: 10.0/10 จาก 40 โพล
loading...