ฉันเนี่นนะ...เป็นลูกเศรษฐี

บทที่ 16 มารับใช้ฉัน

บทที่ 16 มารับใช้ฉัน

ตั้งแต่ช่วงที่มนุษย์มีประวัติศาสตร์เป็นต้นมา หลังจากถูกลักพาตัวมาแล้ว คนที่ยังใช้ชีวิตได้สุขกายสบายใจนอกจากหยางเสี่ยวเทียนแล้วก็ไม่มีคนอื่นอีก

ดื่มเบียร์เล็กน้อย กินเครย์ฟิชผัดพริกเผา หยางเสี่ยวเทียนรู้สึกมีความสุข

ซ่งหวั่นจูนเดิมทีคิดว่าหลังจากจับหยางเสี่ยวเทียนได้แล้ว อยากจะดูหมิ่นเขายังไงก็ทำ อยากจะทรมานเข้ายังไงก็ทำ แต่กลับคิดไม่ถึงว่า หยางเสี่ยวเทียนถึงกับวางอำนาจบาตรใหญ่ขึ้นมา!

กินดี ดื่มดี ทำให้คนโมโหเกินไปแล้ว!

"หยางเสี่ยวเทียน นายเห็นว่าที่นี่เป็นบ้านของตัวเองแล้วหรือ? " ซ่งหวั่นจูนถามอย่างฉุนๆ

"ใช่แล้ว! " หยางเสี่ยวเทียนตอบ "ซ่งหวั่นจูน เธอไม่พอใจหรือ? "

"ฉันไม่พอใจ! " ซ่งหวั่นจูนตอบอย่างดุดัน

เห็นๆ อยู่ว่าเรื่องราวไม่ควรจะเป็นเช่นนี้

ควรจะเป็นซ่งหวั่นจูนทรมานหยางเสี่ยวเทียนทุกวิธีการ หวังหลงคอยสนับสนุนอยู่ด้านข้าง ทำให้หยางเสี่ยวเทียนทรมานจะอยู่ก็ไม่ได้จะตายก็ไม่ได้!

แต่ตอนนี้หวังหลงถูกเงินทองตัวเลขราคามหาศาลหนึ่งพันล้านนี้ปิดบังตาทั้งคู่ไว้ ไม่กล้าเฉยชาต่อหยางเสี่ยวเทียน

เวทมนตร์ของเงินตรา ก็ยิ่งใหญ่ขนาดนี้

นี่ก็เกี่ยวข้องกับคนจ่ายเงินไม่ใช่ญาติสนิทของหยางเสี่ยวเทียน ถ้าเป็นญาติสนิทล่ะก็ หวังหลงไม่มีทางสนใจการข่มขู่ของหยางเสี่ยวเทียนแม้แต่น้อย จะต้องทุบตีหยางเสี่ยวเทียน อย่างไรก็ตามญาติคนใกล้ชิดไม่มีทางมองหยางเสี่ยวเทียนไปตายได้

แต่ว่าผู้ช่วยคนหนึ่ง หวังหลงถึงกับสงสัยว่าผู้ช่วยคนนี้เฝ้าหวังให้หยางเสี่ยวเทียนไปตาย คนเองจะได้ฮุบความมั่งคั่งของหยางเสี่ยวเทียนได้พอดี

นี่ถึงได้มีฉากที่หยางเสี่ยวเทียนวางอำนาจบาตรใหญ่

ส่วนซ่งหวั่นจูนก็โมโหอย่างมาก!

"ซ่งหวั่นจูน เธอรู้ไหมว่าท่าทางตอนโกรธเหมือนกับอะไร? " หยางเสี่ยวเทียนยิ้มกริ่มเอ่ย

"เหมือนอะไร? " ซ่งหวั่นจูนก็ถูกหยางเสี่ยวเทียนทำให้โมโหจนหน้ามือ คิดไม่ถึงว่าจะถามออกมา

"ลาตัวเมียผมแดงตัวหนึ่ง! " หยางเสี่ยวเทียนปล่อยเสียงหัวเราะแปลกๆ ออกมา "ฮิๆๆๆ! "

"หยางเสี่ยวเทียน นายรนหาที่ตาย! " ซ่งหวั่นจูนไม่สามารถทนต่อไปได้อีก ยกมือขึ้นมา ฝ่ามือหนึ่งโบกไปทางหน้าของหยางเสี่ยวเทียน

หยางเสี่ยวเทียนสงบนิ่งอย่างที่สุด ไม่หลบไม่ซ่อน

หวังหลงกลับคว้ามือของซ่งหวั่นจูนไว้ได้ เอ่ยเสียงเย็น "ซ่งหวั่นจูน ก่อนจะได้เงินหนึ่งพันล้าน ฉันไม่คาดหวังให้เกิดเรื่องนอกเหนือความคาดหมายใดขึ้น เธออยากตบหยางเสี่ยวเทียน หลังจากได้เงินแล้วค่อยตบ! ถ้าเป็นเพราะเธอทำให้ฉันไม่ได้เงินหนึ่งพันล้าน ฉันจะเอาเธอขายไปที่แอฟริกา เป็นโสเภณีให้กับพวกขุนศึก ทุกวันจะมีคนผิวดำเป็นพันคนหมุนเวียนมานอนกับเธอ ฉันพูดได้ทำได้! "

สายตาของหวังหลงเยียบเย็น คำพูดทรงพลัง!

เงินสำคัญที่สุด!

หนึ่งพันล้าน หวังหลงมุ่งมั่น!

ใครขัดขวางหวังหลงหาเงิน คนนั้นก็คือศัตรูของหวังหลง!

ซ่งหวั่นจูนก็ไม่ยกเว้น!

ยิ่งไปกว่านั้นตัวซ่งหวั่นจูนเอง ก็เป็นเครื่องมือที่หวังหลงใช้ประโยชน์ และตอนนี้คุณค่าในการใช้ประโยชน์ของซ่งหวั่นจูนไม่มีแล้ว หวังหลงไม่คิดฆ่าคนปิดปากให้แบ่งเงินน้อยไปคนหนึ่ง ก็เห็นแก่ความสัมพันธ์ตอนซ่งหวั่นจูนอยู่ที่คลับเอเลี่ยนรับใช้เขาได้อย่างพอใจแล้ว

ซ่งหวั่นจูนราวกับตกลงไปในอุโมงค์น้ำแข็ง ตกใจจนสั่นไปทั้งตัว

เธอเข้าใจ ที่หวังลงพูดมานั้นจริงแท้

ถ้าเธอซ่งหวั่นจูนทำเรื่องดีของหวังหลงพังจริงๆ หวังหลงจะขายเธอไปที่แอฟริกาเป็นโสเภณีอย่างแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ ให้เธออยู่ไม่สู้ตาย!

"ขอโทษ เฮียหลง" ซ่งหวั่นจูนทำได้เพียงแค่ก้มหน้าเชื่อฟัง "ฉันจะควบคุมอารมณ์! "

"งั้นก็ดี! " หวังหลงปล่อยมือของซ่งหวั่นจูน

ข้อมือของซ่งหวั่นจูนแดงขึ้นเป็นรอยรอบๆ แต่เธอไม่กล้าร้องเจ็บ

เธอทำได้เพียงมองเงาตนเองอย่างน่าสงสารดูไม่มีความสุข

หวังหลงก็ไม่ใช่จักรพรรดิโง่ที่มีไอคิวติดลบ ไม่มีทางถูกซ่งหวั่นจูนชักใยอยู่เบื้องหลัง ซ่งหวั่นจูนคิดอย่างละเอียด และค้นพบอย่างกะทันหันว่าตนเองเป็นฝ่ายที่อ่อนแอ

ในที่สุดซ่งหวั่นจูนก็ตัดสินใจอย่างเงียบๆ ขึ้นมา

แต่ว่าซ่งหวั่นจูนต้องจัดการอย่างเงียบๆ หยางเสี่ยวเทียนกลับไม่ให้ซ่งหวั่นจูนจัดการเงียบๆ เช่นนี้

ผู้หญิงที่น่ารังเกียจอย่างซ่งหวั่นจูนคนนี้ เล่นกับความจริงใจของหยางเสี่ยวเทียน

เยาะหยันหยางเสี่ยวเทียน ทำร้ายความรู้สึกของหยางเสี่ยวเทียน

ทั้งยังหน้าไม่อาย มาขอค่าเลิกรากับหยางเสี่ยวเทียน

ตอนนี้ยิ่งมาร่วมมือกับหวังหลงลักพาตัวหยางเสี่ยวเทียน

หยางเสี่ยวเทียนกลับไม่คิดจะให้ซ่งหวั่นจูนได้อยู่อย่างสบาย

"หวังหลง! " หยางเสี่ยวเทียนเอ่ยเสียงดัง "ฉันยังมีอีกหนึ่งคำร้องขอ! "

"นายอย่าให้มากเกินไป! " หวังหลงจ้องหยางเสี่ยวเทียนอย่างดุร้าย "ฉันเห็นแก่หน้าของเงินหนึ่งพันล้านถึงได้ทนกับนายครั้งแล้วครั้งเล่า นายอย่าให้ฉันทนไม่ไหวนะ! "

"หนึ่งพันล้าน นายทนได้! " หยางเสี่ยวเทียนหัวเราะเอ่ย "อีกทั้งนี่ก็เป็นคำร้องขอสุดท้ายของฉันแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นคำร้องขอนี้ไม่เกี่ยวกับนาย"

"นายมีคำร้องขออะไร? " หวังหลงขมวดคิ้วถาม

หยางเสี่ยวเทียนชี้นิ้วไปที่ซ่งหวั่นจูน เอ่ยว่า "ฉันต้องการเธอ--"

"นายต้องการนอนกับเธอ? " หวังหลงรู้สึกว่าเหลวไหลเกินไป คนหนึ่งถูกลักพาตัวมาแล้ว ถึงกับยังมีอารมณ์ทางเพศขึ้นสมองอีกหรือ?

"ฮ่าๆ ไม่ใช่แน่นอน ฉันนอนกับเธอมานานไม่รู้กี่ครั้งแล้ว! " หยางเสี่ยวเทียนเอ่ย "ฉันต้องการให้ซ่งหวั่นจูนรับใช้ฉัน เหมือนกับสาวใช้รับใช้ฉัน นอกเหนือจากนี้ ก็ไม่มีคำร้องขออื่นแล้ว! ถ้านายไม่เติมเต็มข้อเรียกร้องนี้ของฉันล่ะก็ ฉันจะพูดว่าฉันได้รับบาดเจ็บ ไม่ให้ผู้ช่วยเอาเงินให้นายแล้ว! "

"ได้ๆๆ ซ่งหวั่นจูน ไปรับใช้หยางเสี่ยวเทียน! " หวังหลงไม่ได้ใส่ใจซ่งหวั่นจูนเลยแม้แต่น้อย ถึงแม้ว่าซ่งหวั่นจูนจะเป็นสาวสวยคนหนึ่ง แต่ถ้าหวังหลงมีหนึ่งพันล้านนี้ ผู้หญิงอย่างซ่งหวั่นจูนนี้หวังหลงหนึ่งวันเปลี่ยนหนึ่งคน ซ่งหวั่นจูนยังนับเป็นอะไรได้?

"ฉัน...ฉัน......" ซ่งหวั่นจูนรู้สึกอัปยศไร้ใดเปรียบ

เธอวางแผนไว้ฉากหนึ่ง ไม่เพียงแต่ไม่อาจแก้แค้นหยางเสี่ยวเทียนได้ ถึงขั้นยังต้องไปรับใช้หยางเสี่ยวเทียนเหมือนสาวใช้ นี่จะให้เธอเต็มใจได้ยังไง?

"เธอไม่ยินยอม? " หวังหลงถลึงตาใส่ซ่งหวั่นจูน เอ่ยเสียงเย็น "จะให้ฉันสอนเธอไหม? "

"ฉัน...ฉันยินดี" ซ่งหวั่นจูนถูกหวังหลงถลึงตาครั้งหนึ่ง ก็ปอดแหกทันที

"ซ่งหวั่นจูน มานี่! " หยางเสี่ยวเทียนกวักมือเรียกซ่งหวั่นจูน

"นายมีอะไรจะสั่ง? " ซ่งหวั่นจูนก็ยืดได้หดได้ ในเมื่อไม่อาจจะต่อต้าน ก็ทุ่มสุดตัวเลยแล้วกันอย่างไรก็ตามเธอก็นอนกับหยางเสี่ยวเทียนไม่ใช่แค่ครั้งเดียว ยังจะมีอะไรให้กลัวอีก ทน ทน ทนๆ!

อย่างไรเสียซ่งหวั่นจูนตัดสินใจแล้ว ได้เงินมาแล้วก็ฆ่าหยางเสี่ยวเทียน รับใช้คนที่ใกล้จะตาย ไม่เสียเปรียบ!

"เรียกฉันว่านายท่าน! " หยางเสี่ยวเทียนใบหน้ามีรอยยิ้มชั่วร้ายเอ่ยพูด

"นายท่าน" ซ่งหวั่นจูนกลืนความโกรธเอ่ยตอบ

"รินเหล้าให้ฉัน" หยางเสี่ยวเทียนเอ่ย

ซ่งหวั่นจูนย่อตัวต่ำลง รินเหล้าให้หยางเสี่ยวเทียนอย่างว่าง่าย

"ป้อนเหล้าให้ฉัน ต้องป้อนช้าๆ! " หยางเสี่ยวเทียนเห็นซ่งหวั่นจูนเป็นสาวใช้ให้เรียกใช้จริงๆ ไม่เหลือศักดิ์ศรีอะไรให้ซ่งหวั่นจูนแม้แต่น้อย

ซ่งหวั่นจูนทำตัวดีป้อนเหล้าให้หยางเสี่ยวเทียน

"แกะกุ้งเครย์ฟิชให้ฉัน" หยางเสี่ยวเทียนเอ่ย

ซ่งหวั่นจูนทำได้เพียงข่มความเลี่ยนแกะกุ้งเครย์ฟิช

"ป้อนให้ฉันกิน" หยางเสี่ยวเทียนพูดอีก

ซ่งหวั่นจูนป้อนให้หยางเสี่ยวเทียนกินด้วยตนเองอีกครั้ง

ซ่งหวั่นจูนรู้สึกว่าตัวเองฐานะต่ำต้อยไปถึงบ้านแล้ว นางสนมในวังสมัยก่อนรับใช้จักรพรรดิ ก็ไม่ได้ใส่ใจทุกรายละเอียด ว่านอนสอนง่ายขนาดนี้

ดื่มเบียร์จนเพียงพอกินอิ่มท้อง หยางเสี่ยวเทียนเรอออกมาเสียงหนึ่ง

"ล้างมือให้สะอาด มานวดไหล่ให้ฉัน" หยางเสี่ยวเทียนเอนพิงเก้าอี้ เอ่ยขึ้น

ซ่งหวั่นจูนทำได้เพียงใช้น้ำแร่ล้างมือให้สะอาด บีบนวดไหล่ให้หยางเสี่ยวเทียน อย่างไรเธอก็เคยเป็นพนักงานบริการที่คลับเอเลี่ยนมาก่อน ฝีมือน่าพอใจมาก หยางเสี่ยวเทียนสบายจนส่งเสียงออกมา

"สบายขนาดนี้เลย...." หยางเสี่ยวเทียนฮัมเพลงไปสั่นขาไปด้วย "ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าขนาดนี้ พื้นดินเหลืองทองขนาดนี้ มองอะไรก็สวยงามไปหมด ฉันนั้นสบาย...."


ฉันเนี่นนะ...เป็นลูกเศรษฐี
คุณสามารถใช้ปุ่มลูกศรซ้าย/ขวาเพื่อถอยหลัง/ไปข้างหน้า
ประเมิน: 10.0/10 จาก 40 โพล
loading...