ฉันเนี่นนะ...เป็นลูกเศรษฐี

บทที่ 17 มาคนเดียว

บทที่ 17 มาคนเดียว

เห็นหยางเสี่ยวเทียนสบายอารมณ์ขนาดนี้ แน่นอนว่าหวังหลงไม่อารมณ์ไม่ดี

ไม่เพียงแค่หวังหลงอารมณ์ไม่ดี ลูกน้องของหวังหลงก็อารมณ์ไม่ดี!

ไอ้บ้านี่ นี่มันลักพาตัวที่ไหนกัน นี่มันธุรกิจบริการชัดๆ!

มีอย่างนี้ที่ไหนกัน มีอย่างนี้ที่ไหนกันเล่า!

"เด็กน้อย ตอนนี้แกลำพองใจไปก่อน รอฉันได้เงินมาแล้ว นายได้เจอดีแน่!" หวังหลงกำลังคิด ในดวงตามีแสงวาบผ่านสายหนึ่ง

เขาเกิดมีใจอยากฆ่าหยางเสี่ยวเทียนขึ้นมาแล้ว

หยางเสี่ยวเทียนถึงแม้ว่าตอนนี้จะแสร้งทำท่าทีไม่สนใจ วางมาดเป็นท่านชายเต็มที่ แต่ว่าในใจของหยางเสี่ยวเทียน กลับตึงเครียดอย่างมาก

บุรุษควรอยู่ห่างจากสถานที่อันตราย หยางเสี่ยวเทียนนั้นไม่อยากให้ความเป็นความตายของตนเอง ควบคุมอยู่ในมือของคนประเภทหวังหลง

หยางเสี่ยวเทียนทำได้เพียงฝากความหวังไว้ที่เหอเชี่ยนแล้ว!

เหอเชี่ยนเป็นผู้ช่วยที่หยังจุนเลือกให้หยางเสี่ยวเทียน จะต้องมีอะไรที่คนทั่วไปไม่มี ตอนนี้ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ หยางเสี่ยวเทียนนั้นไม่ใช่เย่เวิ่น ยากที่จะช่วยเหลือตัวเองได้ ทำได้เพียงฝากความหวังให้คนอื่นมาช่วยแล้ว!

"เอาล่ะๆ ไหล่ของฉันสบายพอแล้ว! " หยางเสี่ยวเทียนงึมงำตอบ "ซ่งหวั่นจูน นวดเท้าให้ฉันเถอะ! "

"นาย..." ซ่งหวั่นจูนทนแล้วทนอีก สุดท้ายก็ทนไม่ไหว

นวดไหล่ก็แล้วไป ยังจะนวดเท้า!

เกินไปแล้ว!

หยางเสี่ยวเทียนนี่กำลังกลั่นแกล้งเธออยู่ชัดๆ เลย!

ซ่งหวั่นจูนร้องไห้โดยไร้น้ำตา

"หวังหลง" หยางเสี่ยวเทียนคร้านจะสนใจความไม่พอใจซ่งหวั่นจูน เอ่ยเรียกชื่อของหวังหลงโดยตรง "หนึ่งพันล้าน! "

"ซ่งหวั่นจูน นวดเท้าให้เศรษฐีใหญ่หยางนั้นเป็นวาสนาของเธอ หรือว่าเธอไม่เต็มใจหรือไง? " หวังหลงน้ำเสียงเย็นยะเยือกเอ่ยกับซ่งหวั่นจูน

"ฉัน...ฉันยินดี" ซ่งหวั่นจูนเกือบจะร้องไห้ออกมา

ต่อมา ซ่งหวั่นจูนไม่อาจไม่ถอดรองเท้าให้หยางเสี่ยวเทียน ค่อยๆ ถอดถุงเท้าของหยางเสี่ยวเทียนออกไป

หยางเสี่ยวเทียนไม่มีทางมีกลิ่นเท้าแน่นอน แต่ว่าวันนี้ที่หยางเสี่ยวเทียนใส่ก็คือรองเท้าหนัง เท้าอยู่ในรองเท้าหนังมาทั้งวันแล้ว กลิ่นนั้นแน่นอนว่าไม่อาจเป็นได้ดั่งใจคิด

จมูกของซ่งหวั่นจูนได้รับความทรมาน

แต่ว่าหยางเสี่ยวเทียนกลับมีความคิดชั่วร้ายเอาเท้าวางไปทางด้านหน้าของซ่งหวั่นจูน เอ่ยว่า "ซ่งหวั่นจูน เธอเป็นสาวใช้ก็เป็นได้ไม่ดีงกๆ เงิ่นๆ รีบนวดสิ ยึกยักทำอะไร! "

"ฉันนวด! " ซ่งหวั่นจูนตัดสินใจอดทนชั่วคราวเพื่องานที่สำคัญกว่า เธออดทนต่อกลิ่นที่ทำให้คนมึนเมาบนเท้าของหยางเสี่ยวเทียน นวดเท้าให้หยางเสี่ยวเทียน

"ปู่ของเธอตอนที่ฉันยังเล็ก...." หยางเสี่ยวเทียนสบายจนฮัมเพลงออกมา

และก็เป็นในตอนนี้ รถบรรทุกคันใหญ่คันหนึ่งขับเข้ามาในโรงงาน

รถบรรทุกหนักตงเฟิง

คนที่ขับรถบรรทุก เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง

สวีลี่ลี่

หวังหลงที่เดิมทีระมัดระวังอย่างมาก แต่พอเห็นเป็นสวีลี่ลี่มาคนเดียว เขาก็วางใจในทันที

"เธอก็คือผู้ช่วยของหยางเสี่ยวเทียน? " หวังหลงเอ่ยถาม

"ไม่ผิด" สวีลี่ลี่ตอบ "หยางเสี่ยวเทียนล่ะ? "

หวังหลงเอ่ย "หยางเสี่ยวเทียนแน่นอนว่าสบายดี เงินล่ะ? "

"ก็คือทั้งรถคันนี้! " สวีลี่ลี่เอ่ยเรียบๆ

หวังหลงสูดหายใจเข้าลึก

ลูกน้องของหวังหลงก็พากันส่งเสียงอุทานออกมา ทุกๆ คนล้วนอยากครอบครอง

หรือแม้แต่ซ่งหวั่นจูน ก็ร่างกายอ่อนระทวย ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

รถบรรทุกเงินคันหนึ่งนะ!

นั้นหมายถึงอะไร?

เงินหยวนกองเป็นภูเขา!

คนพวกนี้ตั้งแต่เล็กจนโต ต่างไม่เคยเห็นเงินเยอะขนาดนี้ ทุกคนต่างใจร้อนฮึกเหิม

ความรู้สึกระมัดระวังตัวของพวกเขา ก็ตกลงถึงจุดต่ำสุด!

"กุญแจอยู่ในมือฉัน ไม่มีกุญแจ เปิดประตูรถไม่ออก! " สวีลี่ลี่เผยกุญแจสีเงินดอกหนึ่งออกมา "ฉันต้องการแน่ใจถึงความปลอดภัยของหยางเสี่ยวเทียน! "

"ปลอดภัย! ปลอดภัยมาก!! หยางเสี่ยวเทียนปลอดภัยอย่างมาก!!! " ดวงตาทั้งคู่ของหวังหลงเปล่งประกาย เอ่ยขึ้น "เธอดูหยางเสี่ยวเทียนสิ พวกเราต่างให้สาวงามรับใช้เขาแล้ว เขายังจะไม่ปลอดภัยอีกหรือ? "

สวีลี่ลี่มองไปทางหยางเสี่ยวเทียน

ไม่มองยังดี พอมองแล้ว สวีลี่ลี่หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกเล็กน้อย

เดิมทีสวีลี่ลี่คิดว่าหยางเสี่ยวเทียนถูกหวังหลงจับตัวไป กลัวว่าจะต้องลำบากเล็กน้อย ถูกซ้อมจนช่วยเหลือตัวเองไม่ได้

เกรงว่าจะต้องร้องไห้ขี้มูกโป่ง ใบหน้าบวมช้ำ ขายหน้าไปถึงบ้าน

อย่างไรเสียหวังหลงก็ไม่ใช่คนที่มีจิตใจดี!

แต่ว่าสวีลี่ลี่ไม่คาดคิดมาก่อน ว่าเธอจะเห็นหยางเสี่ยวเทียนวางตัวยโสโอหังนอนเอนตัวอยู่บนเก้าอี้ราวกับนายท่าน พร้อมเปลือยเท้า และซ่งหวั่นจูนที่งดงามราวดอกไม้ไม่อาจไม่ก้มหัวนวดเท้าให้หยางเสี่ยวเทียน!

นี่คือถูกลักพาตัวแล้วหรือ?

นี่คือมาใช้บริการอาบอบนวดแล้วมั้ง!

"เอาล่ะ กุญแจให้นาย นายไปนับเงินเอาเองเถอะ! " สวีลี่ลี่ยิ้มขมขื่น เอากุญแจโยนให้หวังหลง

หวังหลงหยิบได้กุญแจ ก็ลืมเรื่องทุกอย่างไปเลย

เขาเพียงจำได้แค่รถบรรทุกเงินแล้ว แก้แค้นหยางเสี่ยวเทียนอะไรพวกนั้น จะสำคัญไปกว่ารถบรรทุกธนบัตรนี้ได้ยังไง!

ลูกน้องของหวังหลงทยอยกันตามหวังหลงไป อยากจะมองเห็นความอลังการของกองภูเขาเงินหยวน!

พลังของเงิน ไม่อาจกีดขวาง ไม่อาจต่อต้าน!

เงินซื้อได้ทั้งผีและเทพเจ้า!

มีเงินก็สามารถใช้ผีให้โม่แป้งได้!

เงินยังสามารถดลใจคนให้เสียสติได้

หวังหลงและคนอื่นๆ ในเวลานี้ก็ไม่ได้ใช้สติแล้ว

กลับไม่กล้าขยับ เธอยังคงอดทนนวดเท้าให้หยางเสี่ยวเทียนอย่างเงียบๆ

สวีลี่ลี่เดินไปถึงด้านหน้าของหยางเสี่ยวเทียน

"ลี่ลี่ ไม่เจอกันนาน" หยางเสี่ยวเทียนเอ่ย

"พวกเราก็แค่ไม่ได้เจอหน้าสองชั่วโมง" สวีลี่ลี่ยิ้มเอ่ย "นายอยู่ที่นี่เล่นสนุกมีความสุขดีนี่ มีสาวสวยคอยรับใช้นาย! "

"ธรรมดาๆ! " หยางเสี่ยวเทียนมองสวีลี่ลี่แล้วเอ่ย "แต่ว่าลี่ลี่ฉันต้องตำหนิเธอแล้ว"

"ทำไมถึงตำหนิฉัน? " สวีลี่ลี่เอ่ยถาม

หยางเสี่ยวเทียนเอ่ย "เธอรู้หรือเปล่าว่าหวังหลงไม่ใช่คนที่ชอบรักษาสัญญา? "

สวีลี่ลี่ตอบ "ฉันรู้สิ! "

หยางเสี่ยวเทียนเอ่ยอย่างโกรธๆ "เธอรู้แล้วยังกล้ามาส่งเงินตัวคนเดียวอีก เธอรู้ว่าการกระทำแบบนี้ของเธอ ใช้สำนวนหนึ่งมาอธิบายยังไงไหม? "

สวีลี่ลี่ยิ้มน้อยๆ เอ่ยถาม "อธิบายอย่างไร? "

"ใช้ซาลาเปาไส้หมูมาตีสุนัข ก็จะไม่ได้กลับคืนมาเลยไงเล่า! " หยางเสี่ยวเทียนเอ่ยอย่างโกรธแค้นเสียใจ "หวังหลงได้เงินหนึ่งพันล้านไปแล้ว ก็ไม่มีทางปล่อยฉันไปหรอก แล้วก็ไม่มีทางปล่อยเธอไปด้วย! เดิมทีฉันยังคิดว่าเธอจะพาตำรวจติดอาวุธมาช่วยชีวิตฉันด้วย ใครจะรู้ว่าเธอจะไม่ฉลาดขนาดนี้ เธอนี่หัวขี้เลื่อยจริงๆ เลย! "

หยางเสี่ยวเทียนยิ่งพูดยิ่งโมโห

สวีลี่ลี่คนนี้มาส่งเงินตัวคนเดียว นี่ไม่ใช่ว่ามาส่งอาหารหรอกหรือ?

หวังหลงได้เงินมาแล้ว เกรงว่าจะเอาหยางเสี่ยวเทียนมาสับเป็นชิ้นๆ

ส่วนสวีลี่ลี่ก็เอาใจได้ไม่ดี เกรงว่าต้องจบเห่แน่แล้ว

"หยางเสี่ยวเทียน ฮ่าๆ ผู้ช่วยนายซื่อบื้อขนาดนี้ ฉันมีความสุขมากจริงๆ! " ซ่งหวั่นจูนในตอนนี้เงยหน้าขึ้นมา หยุดนวดเท้าให้หยางเสี่ยวเทียนแล้ว "ตอนนี้หวังหลงได้เงินมาแล้ว นายก็ไม่สำคัญแล้ว ฉันจะให้นายได้รู้ ถึงจุดจบของการดูถูกฉัน! "

ซ่งหวั่นจูนพูดอยู่ ก็ยกมือขึ้นมา ฝ่ามือตีลงไปทางหน้าของหยางเสี่ยวเทียน

ซ่งหวั่นจูนรู้สึกว่า หวังหลงได้เงินมาแล้ว เช่นนั้นหยางเสี่ยวเทียนก็ไม่สำคัญอีก สามารถจัดการตามสบายได้

แต่ทว่าหยางเสี่ยวเทียนยืนขึ้นมาทันที คว้าข้อมือของซ่งหวั่นจูนไว้

เพี๊ยะ!

หยางเสี่ยวเทียนตบหน้าของซ่งหวั่นจูนอย่างรุนแรงหนึ่งฉาด

ซ่งหวั่นจูนตะลึงงันแล้ว

"ซ่งหวั่นจูน เธอโง่หรือเปล่า? " หยางเสี่ยวเทียนมองซ่งหวั่นจูนเหมือนมองคนโง่คนหนึ่ง "เธอผู้หญิงคนหนึ่งลงมือกับฉันที่เป็นผู้ชาย เธอปัญญาอ่อนหรือไง? "

รู้ว่าตนเองจะจบเห่ หยางเสี่ยวเทียนต้องการเอาคืนความสูญเสียก่อนเล็กน้อยแล้วค่อยพูดกัน เช่นว่าเอาซ่งหวั่นจูนหญิงแพศยาคนนี้มาซ้อมให้น่วมก่อนสักรอบ

"นาย...นายถึงกับกล้าตบฉัน! " ซ่งหวั่นจูนไม่อยากจะเชื่อ


ฉันเนี่นนะ...เป็นลูกเศรษฐี
คุณสามารถใช้ปุ่มลูกศรซ้าย/ขวาเพื่อถอยหลัง/ไปข้างหน้า
ประเมิน: 10.0/10 จาก 40 โพล
loading...