ฉันเนี่นนะ...เป็นลูกเศรษฐี

บทที่ 18 ตื่นเต้นไหมล่ะ

บทที่ 18 ตื่นเต้นไหมล่ะ

ซ่งหวั่นจูนจำได้เพียงแก้แค้นหยางเสี่ยวเทียน แต่กลับลืมไป หวังหลงไม่อยู่ตรงนี้ล่ะก็ซ่งหวั่นจูนผู้หญิงคนเดียว ไม่มีทางเป็นคู่มือของหยางเสี่ยวเทียน2ได้เลย

ส่วนหยางเสี่ยวเทียนตอนนี้ร่ำรวยขึ้นมากะทันหัน จิตใจเกิดการเปลี่ยนแปลงแบบพลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน ลักษณะไม่เอาไหนเปลี่ยนเป็นความไม่แยแส ครุ่นคิดนึกถึงถึงสภาพจิตใจที่กำลังจะตาย มองหลายๆ สิ่งได้เรียบง่ายขึ้น

ถ้าเป็นในอดีต หยางเสี่ยวเทียนนั้นไม่มีทางตบผู้หญิงแน่

แต่ว่าตอนนี้น่ะหรือ หยางเสี่ยวเทียนไม่สนใจแล้ว

ผู้หญิงคนหนึ่งรังแกนายหลอกนายดูหมิ่นนายทำร้ายนาย จะจัดการเธอยังไง?

เพียงแค่ตีเธอๆๆ ตีจนแม่แท้ของเธอไม่รู้จักเธอ!

นาทีนี้ หยางเสี่ยวเทียนทำได้ตามอำเภอใจไม่เกรงกลัวใคร กำเริบเสิบสาน!

ในดวงตาของสวีลี่ลี่มีสีสันไม่หยุด

ส่วนซ่งหวั่นจูนทุกข์ทนอย่างที่สุด

เพี๊ยะ!

หยางเสี่ยวเทียนตบหน้าซ่งหวั่นจูนอีกครั้ง

"ตบเธอไม่ต้องการความกล้าหาญ! " หยางเสี่ยวเทียนถูกมือถูไม้ "เมื่อก่อนฉันคล้อยตามเชื่อฟังเธอ ไม่อาจตัดใจตบตี ไม่อาจตัดใจด่าว่า โอนอ่อนผ่อนตามต่อเธอ นั่นเป็นฉันซ่งหวั่นจูนคนนี้ที่ตาบอด! "

"แต่ว่าวันนี้ ฉันหยางเสี่ยวเทียนคนนี้ตาสว่างแล้ว เธอนับเป็นตัวอะไร ยังกล้าที่จะลงมือกับฉัน ตาสุนัขของเธอมันบอด!"

ซ่งหวั่นจูนกุมหน้า เอ่ยอย่างโกรธแค้น "หวังหลงไม่มีทางปล่อยนายไปแน่! "

"ลูกผู้ชายถ้าจะตายก็ต้องตายอย่างห้าวหาญ ถึงตายก็ต้องเงยหน้ามองฟ้า! " หยางเสี่ยวเทียนหัวเราะเสียงดังเอ่ยว่า "ตายหรืออยู่มองเห็นง่ายดาย ไม่พอใจก็ทำ! รออีกหน่อยอย่างมากก็สู้นองเลือดสักฉากหนึ่ง ฉันตายแล้วก็ไม่เสียดาย"

หยางเสี่ยวเทียนพูดไป ก็มองไปทางสวีลี่ลี่ เอ่ยว่า "แต่ว่าลี่ลี่เธออายุยังน้อย ก็จะกลับบ้านเก่าไปกับท่านหยางเสี่ยวเทียน อย่างไรก็เป็นความสูญเสียของประเทศและประชาชนนะ! " หยางเสี่ยวเทียนกำลังพูด พร้อมทั้งมีสีหน้าเสียดาย

สวีลี่ลี่ตอนนี้รู้สึกว่าหยางเสี่ยวเทียนไม่ธรรมดา

เธอแต่ก่อน คิดว่าหยางเสี่ยวเทียนก็เป็นเพียงแค่คนโชคดีคนหนึ่งเท่านั้น เศรษฐีใหม่

แต่ว่าตอนนี้ สวีลี่ลี่ถึงได้ค้นพบว่าหยางเสี่ยวเทียนตอนที่กำลังอยู่ต่อหน้าความเป็นความตาย คาดไม่ถึงว่าจะสงบนิ่งถึงขนาดนี้ หยิ่งทะนงขนาดนี้

นี่ทำให้ในใจของสวีลี่ลี่ ชื่นชมในตัวของหยางเสี่ยวเทียนเพิ่มขึ้นหลายส่วน

"พวกเราไม่มีทางจบเห่" สวีลี่ลี่เอ่ย "แต่หวังหลงจะต้องจบเห่! "

"หรือว่า...." หยางเสี่ยวเทียนในใจกระตุก

สวีลี่ลี่ยิ้มเอ่ย "นายดูงิ้วให้สบายก็พอ มีเรื่องตื่นเต้น! "

หยางเสี่ยวเทียนมองไปทางพื้นที่นั้น

หวังหลงลำบากเหน็ดเหนื่อยเปิดประตูหลังของรถบรรทุกออกมา

แต่ทว่าที่เผชิญหน้ากับหวังหลงนั้น กลับไม่ใช่เงินหยวนที่จินตนาการไว้ แต่เป็นปากกระบอกปืนสีดำเมื่อม

ปืนนั้นถืออยู่ในมือของชายวัยกลางคนคนหนึ่ง

ด้านหลังของชายวัยกลางคน มีชายหนุ่มสิบกว่าคน ทุกคนในมือถือปืนอยู่

ปากกระบอกปืนล้วนเล็กไปที่หวังหลงและคนอื่นๆ อยู่แม่นยำ

"เป็นอย่างไรบ้าง? ตื่นเต้นไหมล่ะ? เกิดความคาดหมายหรือไม่? ดีใจไหม? " ชายวัยกลางคนยิ้มเอ่ยกับหวังหลง

หวังหลงสะอึกจนพูดไม่ออก

หนึ่งพันล้านหยวนกลายมาเป็นยอดฝีมือถือปืนกลุ่มหนึ่ง นี่มันตื่นเต้นมากเกินไปแล้ว!

เกินความคาดหมายที่สุด!

ไม่ดีใจเลยสักนิดเดียว!

หวังหลงไม่ใช่ว่าไม่มีปืน แต่ว่าเขาก็มีแค่ปืนสองกระบอก อีกทั้งตอนนี้จะยกปืนขึ้นมาก็สายไปแล้ว

เขาไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย

"พี่ชายนายมาจากองค์กรไหนหรือ? " หวังหลงเสียงสั่น เอ่ยถาม

"หงเหมินที่กว้างขวาง แก๊งชิงหนึ่งเส้นสาย พี่น้องซานเหอยิ่งใหญ่เลื่องลือ!" ชายวัยกลางคนเอ่ย "แก๊งซานเหอเคยได้ยินไหม? "

หวังหลงสีหน้าเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก

แก๊งซานเหอ นั่นคือองค์กรลับขนาดใหญ่ที่เคยเคียงบ่าเคียงไหล่มากับหงเหมินแก๊งชิง

ถึงแม้ตอนนี้จะไม่เสื่อมถอยลงแล้ว แต่หวังหลงก็ไม่อาจไปยั่วยุได้

ตกลงไปในมือของแก๊งซานเหอ ก็ไม่เป็นการใส่ร้ายเลย!

"ที่แท้เป็นผู้กล้าของแก๊งซานเหอ ขอให้ยั้งมือไว้ไมตรีด้วย" หวังหลงยิ้มขมขื่นเอ่ย "พี่ชาย ฉันยอมรับมันแล้ว! "

"ทุกหมดทิ้งอาวุธ คุกเข่าลง! " ชายวัยกลางคนเอ่ย

หวังหลงและคนอื่นๆ ทำได้เพียงควักอาวุธบนตัวออกมาอย่างเชื่อฟัง คุกเข่าลงบนพื้น

เหตุการณ์ที่พลิกหน้ามือเป็นหลังมือเช่นนี้ มองจนหัวใจของหยางเสี่ยวเทียนตื่นเต้นพุ่งสูง

"ที่แท้เธอมีการเตรียมตัวไว้นานแล้ว เธอนี่ทำเหมือนจะให้เงิน แต่แอบซ่อนอาวุธไว้นี่เอง! " หยางเสี่ยวเทียนหัวเราะเบิกบานเอ่ยขึ้น "ลี่ลี่ ดูแล้วฉันประเมินไอคิวของเธอต่ำไป"

สวีลี่ลี่กลอกตาให้รอบหนึ่ง

ซ่งหวั่นจูนใบหน้าซีดขาวราวคนตาย ความหวังของเธอถูกทำลายโดยสิ้นเชิงแล้ว

หวังหลงล้มแล้ว เธอยิ่งไม่อาจรอดพ้นไปได้!

เมื่อครู่เธอยังคิดจะให้หวังหลงสนับสนุนเธอ แต่ว่าตอนนี้ทั้งหมดจบเห่แล้ว!

ซ่งหวั่นจูนจนปัญญาไม่รู้จะทำอย่างไรดี

"ซ่งหวั่นจูน เธอมีความรู้สึกอย่างไรบ้าง? " ซ่งหวั่นจูนเอ่ยถาม

"เสี่ยวเทียน ขอร้องนายโปรดยกโทษให้ฉันเถอะ! " ซ่งหวั่นจูนคุกเข่าดังตึงที่ด้านหน้าของหยางเสี่ยวเทียน ร้องไห้น้ำตานอง "ฉันล้วนแต่ถูกบังคับ! เป็นหวังหลงบังคับฉัน ฉัน! ฉันไม่มีทางเลือกนะ! "

"พอแล้ว ร้องห่มร้องไห้ ไม่ได้เกิดผลที่ดี! " หยางเสี่ยวเทียนออกคำสั่ง "ซ่งหวั่นจูน เอารองเ้าของฉันมาสวมให้ฉัน! "

ซ่งหวั่นจูนกลั้นน้ำตา สวมรองเท้าให้หยางเสี่ยวเทียนอย่างพิถีพิถัน

เธอตอนนี้ไม่กล้าเป็นศัตรูกับหยางเสี่ยวเทียนแล้วจริงๆ เพียงแค่หวังว่าหยางเสี่ยวเทียนจะใจกว้างมีเมตตา อภัยให้กับการกระทำทุกอย่างของเธอ

ซ่งหวั่นจูนไม่อยากเข้าคุกไปโดนกระทำ

หยางเสี่ยวเทียนและสวีลี่ลี่เดินไปถึงกลางฉาก

"ลุงหลี ขอบคุณ" สวีลี่ลี่พูดกับชายวัยกลางคนผู้นั้น

"ฮ่าๆ ลี่ลี่ เรื่องของเธอก็คือเรื่องของฉัน" ลุงหลีคนนั้นเอ่ย "ล้วนเป็นคนบ้านเดียวกัน ขอบคุณอะไรกัน! "

มองเห็นฉากนี้ หยางเสี่ยวเทียนก็มีความคาดเดาแล้ว

เขารู้ว่าสวีลี่ลี่ก็ไม่ธรรมดานี่!

ยอดฝีมือกลุ่มนี้ การลงมือมีความสามารถ ร่วมมือเข้าขา อีกทั้งยังมีปืน เรียกตนเองว่าเป็นแก๊งซานเหอ

สวีลี่ลี่สามารถเชิญยอดฝีมือเช่นนี้มาได้ เกรงว่าใช้เพียงแค่เงินไม่อาจทำได้ จำเป็นต้องมีเส้นสายความสัมพันธ์ที่แข็งแกร่ง

"พี่ชายหลิ่วเยี่ยนขับรถโรลส์รอยส์ สวีลี่ลี่มีเบื้องหลังใต้ดิน ผู้หญิงข้างกายฉัน แต่ละคนล้วนไม่ธรรมดาเลย! "

หยางเสี่ยวเทียนแอบคิดกันตนเองเงียบๆ

ด้านหนึ่งกำลังคิดอยู่ หยางเสี่ยวเทียนก็เอ่ยเสียงดังกับลุงหลีและคนอื่นๆ "ผู้กล้าของแก๊งซานเหอทุกคน บุญคุณยิ่งใหญ่จนไม่อาจใช้คำขอบคุณได้ ควรใช้การกระทำจริงมาแสดงออก! พวกคุณลำบากมาไกลเพื่อช่วยฉัน ฉันก็ไม่อาจที่จะไม่แสดงออกอะไรได้ เอาอย่างนี้เถอะ ฉันตัดสินใจเอง ให้ค่าแสดงตัวทุกคนคนละแปดหมื่นหยวน เป็นอย่างไร? "

หยางเสี่ยวเทียนแต่ไหนแต่ไรก็เป็นคนที่รู้บุญตอบแทนคุณอยู่แล้ว ลุงหลีและคนอื่นๆ ช่วยหยางเสี่ยวเทียนครั้งใหญ่ หยางเสี่ยวเทียนเป็นธรรมดาที่จะต้องตอบแทนบุญคุณลุงหลีและคนอื่นๆ

การตอบแทนจะต้องมีแน่นอน!

ตอนนี้หยางเสี่ยวเทียนจนมากจนเหลือแต่เงินแล้ว แน่นอนว่าต้องเอาเงินมาตอบแทน!

"ประธานหยางยิ่งใหญ่ใจกว้าง! "

"ประธานหยางองอาจ! "

"ประธานหยางมีคุณธรรม! "

แต่เดิมสมาชิกของแก๊งซานเหอที่เคร่งขรึมแต่ละคน เวลานี้แต่ละคนกลับยกยอหยางเสี่ยวเทียนขึ้นมา!

ตอนนี้รายได้เฉลี่ยต่อปีของคนจีนเพียงแค่สองหมื่นหยวน สมาชิกของแก๊งซานเหอเหล่านี้มีธุรกิจสีเทาทุกประเภท แต่ว่าปีหนึ่งก็หาเงินได้เพียงแค่หนึ่งแสนหยวนประมาณนี้ หยางเสี่ยวเทียนอึดใจเดียวก็มอบรายได้ครึ่งปีกว่าให้พวกเขาแล้ว พวกเขาแต่ละคนต่างก็พอใจจนถึงที่สุด

เงินเป็นยาสารพัดนึกเสมอ เงินถึงที่ไหน ไม่มีสิ่งใดที่ทำลายไม่ได้!

สมาชิกของแก๊งซานเหอเดิมทีเพราะเห็นแก่หน้าของสวีลี่ลี่ถึงได้มา หยางเสี่ยวเทียนให้เงินครั้งนี้ พวกเขาแต่ละคนก็มีความรู้สึกที่ดีต่อหยางเสี่ยวเทียนเพิ่มขึ้นไปอีก

"นายนี่ก็ใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายจริงๆ เลย" สวีลี่ลี่มองหยางเสี่ยวเทียนอย่างขบขันเล็กน้อย

"ไม่ๆๆ คนหนึ่งคนคิดอยากจะมีเงิน ก็ต้องรู้จักใช้จ่ายเงินให้คนอื่น! " หยางเสี่ยวเทียนเอ่ยคำพูดอันฮึกเหิมของตนเองออกมา "เงินคืออะไร? ก็เป็นเพียงแค่ตัวเลขเท่านั้น! ฉันไม่สนใจเงิน แต่ไหนแต่ไรมาฉันไม่เคยจับเงินมาก่อน เวลาที่ฉันมีความสุขมากที่สุดก็คือตอนที่หนึ่งเดือนส่งพัสดุหนึ่งเดือน3000หยวน...."


ฉันเนี่นนะ...เป็นลูกเศรษฐี
คุณสามารถใช้ปุ่มลูกศรซ้าย/ขวาเพื่อถอยหลัง/ไปข้างหน้า
ประเมิน: 10.0/10 จาก 40 โพล
loading...