ฉันเนี่นนะ...เป็นลูกเศรษฐี

บทที่ 39 ต่ำทรามหรือไม่

บทที่ 39 ต่ำทรามหรือไม่

คังหมิงโป๋พูดจบก็วางโทรศัพท์ไปเลย

เรียกได้ว่าคังหมิงโป๋ถูกสวมเขามายี่สิบกว่าปี ทำให้ลูกใครก็ไม่รู้ได้อยู่อย่างสุขสบาย ความแค้นที่อยู่ในใจของคังหมิงโป๋ แค้นที่ไม่สามารถหยิกคังเจี้ยนเฟยให้ตายได้!

จะให้เลี้ยงดูคังเจี้ยนเฟยต่อ? เขาไม่อาจเป็นคนที่ต้องสวมเขาอีกต่อไปแล้ว!

เขาไม่อยากเอาเงินของเขามอบให้กับคังเจี้ยนเฟยอีกแม้แต่สตางค์เดียว!

และเขาก็ไม่อยากจะเกี่ยวข้องอะไรกับคังเจี้ยนเฟยอีก!

แต่ก่อนคังเจี้ยนเฟยเป็นลูกคนเดียวที่คังหมิงโป๋รักใคร่อย่างไม่มีอะไรเทียบได้ แต่ว่าหลังจากผ่านการวินิจฉัยชี้ขาดจากโรงพยาบาล คังหมิงโป๋กลับรู้สึกว่าคังเจี้ยนเฟยเป็นความอัปยศอดสูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขา

คังเจี้ยนเฟยมึนงงไปหมด

เกิดเรื่องอะไรขึ้น?

เขาไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของคังหมิงโป๋?

เขา... เขาเป็นลูกไม่มีพ่อ?

ข่าวนี้มันใหญ่เกินไป เวลาสั้น ๆ แค่นี้เขารับมันไม่ไหว

หลังจากที่คังเจี้ยนเฟยตกตะลึงอยู่หนึ่งนาทีเต็ม ๆ ก็โทรศัพท์หาคังหมิงโป๋อีกครั้งหนึ่ง

แต่ทว่ากลับโทรหาคังหมิงโป๋ไม่ติด เขาโดนคังหมิงโป๋บล็อกเบอร์แล้ว

ผ่านไปชั่วครู่คังเจี้ยนเฟยก็เข้าใจได้ว่าตัวเองอาจจะไม่ใช่ลูกชายแท้ ๆ ของคังหมิงโป๋จริง ๆ

ถ้าไม่อย่างนั้นคังหมิงโป๋คงไม่ตัดสัมพันธ์แบบนี้แน่

ในตอนที่คังเจี้ยนเฟยกำลังสับสน โทรศัพท์ของเขาก็ได้รับข้อความจากธนาคาร

ข้อความแจ้งว่า บัตรธนาคารและบัตรเครดิตของเขาถูกอายัดแล้ว!

รถยนต์ บ้าน ไม่มีแล้ว!

เงินไม่มีแล้ว!

พ่อแท้ ๆ ก็ไม่มีแล้ว!

ทันใดนั้นคังเจี้ยนเฟยก็ค้นพบว่าตัวเองได้กลายเป็นคนสิ้นเนื้อประดาตัวไปแล้ว

“ไม่!” คังเจี้ยนเฟยคุกเข่าน้ำตาไหลอยู่บนพื้น “ไม่!!!”

คังเจี้ยนเฟยร้อง

ร้องไห้จบเสียงแหบแห้งไร้เรี่ยวแรง

ร้องไห้เสียงแหบแห้งอย่างเสียสติ

“คุณผู้ชายท่านนี้ คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?”ตำรวจหญิงที่กำลังลาดตระเวนคนหนึ่งผ่านมาเห็นคังเจี้ยนเฟยคุกเข่าร้องครวญครางเสียงดังอยู่กับพื้นก็ถามขึ้นอย่างเป็นห่วง

ถ้าหากเป็นเมื่อก่อน ได้มาพบกับตำรวจสาวสวย คังเจี้ยนเฟยคิดหาทางจีบแต่แรกแล้ว

แต่ตอนนี้คังเจี้ยนเฟยที่เข้าใจแล้วว่าตัวเองไม่มีอะไรเลย สมองของเขาสับสนวุ่นวายไปหมด

“ไม่! ปัญหานี้ฉันแก้ไม่ได้ แก้ไม่ได้!!!” คังเจี้ยนเฟยพูด “ยากเกินไปแล้ว!!!”

ตำรวจหญิง “...”

——……

ในตอนที่คังเจี้ยนเฟยกำลังทอดถอนใจว่าตัวเองไม่เหลืออะไรแล้วนั่นเอง หยางเสี่ยวเทียนกลับอยู่ในห้อง presidential suite ของโรงแรมฮิลตันใกล้ ๆ ตกอยู่ในทางเลือกที่ยากลำบาก

ในชีวิตของคนคนหนึ่งจะต้องมีทางเลือกที่ยากลำบากกันทั้งนั้น

แม้กระทั่งกิจการบริษัทบางกิจการก็ล้วนมีทางเลือกที่ยากลำบาก

อย่างเช่นในปีนั้นสงครามใหญ่ของบริษัทโปรแกรมแอนตี้ไวรัส 250 กับบริษัทเถิงม่าน บริษัทเถิงม่านบอกกับผู้ใช้บริการด้วยความสำนึกผิด พวกเขาได้เลือกทางเลือกที่ยากลำบาก ว่าถ้าหากไม่ถอนการติดตั้งโปรแกรมแอนตี้ไวรัส 250 ก็จะไม่สามารถลงทะเบียนเข้าคิวคิวได้

เช็คสเปียร์ก็เคยพูดเอาไว้ว่า อยู่หรือว่าตาย นี่เป็นทางเลือกหนึ่ง...

ตอนนี้ทางเลือกที่หยางเสี่ยวเทียนกำลังเผชิญหน้านั้นไม่ได้ง่ายดายไปกว่าเข็คสเปียร์เลย

ต่ำทรามหรือต่ำทรามยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน?

เป็นทางเลือกหนึ่ง!

ต่ำทรามก็จะสามารถเข้าใกล้แนบชิด ทำความฝันเครื่องหว่านเมล็ดพันธุ์ของหยางเสี่ยวเทียนให้เป็นจริง!

ต่ำทรามยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานก็คือทำตัวเป็นสุภาพบุรุษมีคุณธรรม และได้รับความรู้สึกมีคุณธรรมสูงส่ง

ใช่ ตอนนี้ ด้านหน้าของหยางเสี่ยวเทียน

บนเตียงด้านหน้าของหยางเสี่ยวเทียนมีผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่

ผู้หญิงที่ยินยอมพร้อมใจให้หยางเสี่ยวเทียนครอบงำคนหนึ่ง

หลิ่วเยี่ยน!

ความงดงามของหลิ่วเยี่ยนไม่จำเป็นต้องให้หยางเสี่ยวเทียนบรรยายเกินความจำเป็น เครื่องหน้าราวกับเทพธิดา มีเสน่ห์เหมือนนางฟ้า เรือนร่างสุดเร่าร้อนราวกับนางปีศาจ ผิวขาวบริสุทธิ์ดุจหยกมันแพะ

ผู้หญิงเช่นนี้ ถ้าหากเป็นผู้ชายปกติจะต้องคิดจะดำเนินกิจกรรมลับที่ไม่ต้องพรรณนากับเธอแน่

หยางเสี่ยวเทียนก็เป็นผู้ชายปกติทั่วไป แน่นอนว่าเห็นเสน่ห์บนตัวของหลิ่วเยี่ยนแล้วก็ต้องอยากได้จนน้ำลายหก เกลียดที่ไม่สามารถจะแนบชิดได้ การกระทำที่ต่ำทรามนี้กลับเป็นความปรารถนาของผู้ชายทุกคน ผู้ชายอาจจะไม่ใช่คนเลวทุกคน แต่ผู้ชายทุกคนต้องต่ำทรามกันหมด

ถ้าจะต่ำทรามจริง ๆ ละก็ หยางเสี่ยวเทียนก็ควรจะฉวยโอกาสตอนที่คนอื่นกำลังแย่ จัดการหลิ่วเยี่ยนเสียที่นี่ อย่างไรสังคมสมัยนี้ก็เปิดกว้างขนาดนี้แล้ว เจอกันครั้งแรกแปลกหน้า ครั้งที่สองรู้จัก ครั้งที่สามนอนด้วยกัน หลิ่วเยี่ยนก็อาจจะหรือไม่ก็ไม่โกรธหยางเสี่ยวเทียนมั้งนะ!

แต่ถึงอย่างไร การกระทำที่ต่ำทรามนั้นหยางเสี่ยวเทียนก็ได้รับการสั่งสอนไม่ให้ทำเช่นนั้นตั้งแต่เด็ก ถึงแม้ว่าหยางเสี่ยวเทียนจูเนียร์จะสนับสนุนให้เขาทำเรื่องแบบนั้นก็ตาม

แต่ว่าการกระทำที่ต่ำทรามยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานนั้นก็คือการปล่อยสาวสวยที่สามารถทำตามอำเภอใจนี้ได้ไป เป็นสุภาพบุรุษมีคุณธรรมครั้งหนึ่ง ! นี่... นี่สำหรับผู้ชายแล้วถือเป็นความทรมานอันสูงสุด ถึงขั้นเรียกได้ว่าเป็นการลงโทษที่โหดร้ายอย่างหนึ่งเลย

หยางเสี่ยวเทียนกำลังตกอยู่ในทางเลือกที่ยากลำบาก

ส่วนหลิ่วเยี่ยนนั้นทำไมถึงได้เป็นลมหมดสติไม่ยอมฟื้นกันนะ?

นี่ไม่ใช่คุณูปการของหยางเสี่ยวเทียนแน่นอน แต่เป็นผลงานของคังเจี้ยนเฟย

ที่แท้คังเจี้ยนเฟยก็แอบเอายาที่มีชื่อว่า ‘เมามาย’ ใส่เข้าไปในแก้วไวน์ ยา ‘เมามาย’ ชนิดนี้ไม่มีสีไม่มีรส ปกปิดได้ดีที่สุด คังเจี้ยนเฟยไม่ได้วางยาไว้ในไวน์ แต่เป็นวางยาไว้ในแก้วไวน์

ถึงแม้ในตอนนั้นหลิ่วเยี่ยนจะระแวดระวังเต็มที่ แต่ตอนที่เห็นคังเจี้ยนเฟยดื่ม La Romanee-Conti จนหมด หลิ่วเยี่ยนก็ดื่มไวน์ลงไปอย่างวางใจ ไหนเลยจะรู้ว่าเธอกลับตกอยู่ในเกมของคังเจี้ยนเฟย ถ้าหากไม่ใช่ว่าหยางเสี่ยวเทียนมาได้ทันเวลาละก็ เกรงว่าครั้งนี้จะบรรลุเป้าหมายของคังเจี้ยนเฟยแล้ว

เมื่อก่อนมีผู้หญิงบริสุทธิ์มากมายต้องตกอยู่ในกลลวงของคังเจี้ยนเฟย คังเจี้ยนเฟยใช้ความชำนาญในการใช้วิธีการที่ผิดกฎหมายทำให้คนตกใจจนพูดไม่ออก

เป็นหยางเสี่ยวเทียนที่มาทันเวลา ทำให้คังเจี้ยนเฟยถูกขับไล่ออกไป แต่ไม่นานหลังจากนั้น ‘เมามาย’ ในร่างกายของหลิ่วเยี่ยนก็เริบออกมา ตอนนั้นหลิ่วเยี่ยนแค่สลบไป จากนั้นไม่นานคนทั้งคนก็ถูกกระตุ้นยั่วเย้าหยางเสี่ยวเทียนอย่างเปิดเผย จนหยางเสี่ยวเทียนแทบจะควบคุมเอาไว้ไม่ได้

หยางเสี่ยวเทียนทำได้เพียงกอดหลิ่วเยี่ยนไว้ เชิญหมอที่มีชื่อเสียงของเมืองนี้มาปราบ

“เธอโดนยาปลุกเซ็กซ์! น่าจะเป็นยาเมามาย นี่เป็นยาที่ผลิตจากอิตาลี ใช้ในการควบคุมผู้หญิงในปกครอง เป็นยาที่มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ชนิดหนึ่ง!” คุณหมอพูดกับหยางเสี่ยวเทียนแบบนี้

หยางเสี่ยวเทียนตื่นเต้นขึ้นมา ถามว่า “ยาชนิดนี้ไม่มียาถอนพิษใช่ไหม จำเป็นจะต้องมีความสัมพันธ์กับผู้ชายถึงจะแก้ได้? ถ้าหากเป็นอย่างนี้จริง ๆ เช่นนั้นหลิ่วเยี่ยนเป็นเพื่อนกับผม ถึงแม้ผมจะรักษาร่างกายให้สะอาดบริสุทธิ์ รักษาตัวเหมือนแม่ชี แต่เพื่อหลิ่วเยี่ยนผมจะยอมสียตัว!” หยางเสี่ยวเทียนพูด ผุดรอยยิ้มต่ำทรามออกมา

คุณหมอกลอกตาใส่หยางเสี่ยวเทียน กล่าวว่า “ถ้าหากใช้วิธีการเหมือนนิยายกำลังภายใน ก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ นางเอกโดนยาปลุกเซ็กส์ชนิดร้ายแรง ที่ถ้าไม่กินตับกันก็จะต้องตายแบบนั้น จะต้องไม่มียาถอนพิษ ด้วยเหตุนี้ก็เลยต้องช่วยชีวิตนางเอกเอาไว้ พระเอกก็เลยต้องกินตับนางเอกโดยไม่ลังเลเพื่อที่จะถอนพิษให้นางเอก คุณคิดว่าเป็นแบบนี้ใช่ไหม?”

หยางเสี่ยวเทียนเอ่ย “หรือว่าไม่ได้เป็นแบบนั้นเหรอครับ?”

คุณหมอเอ่ยเสียงเยียบเย็นว่า “นี่มันคือโลกแห่งความจริง ไม่ใช่ในนิยายกำลังภายใน ไม่มีที่ว่างให้ผู้ชายอย่างพวกคุณเพ้อฝัน ถึงแม้ว่าเมามายนี้จะมีฤทธิ์ร้ายแรงแต่ก็มียาถอนพิษ ที่ฉันมีเซรุ่มถอนพิษ!” คุณหมอพูดจบก็หยิบเซรุ่มสีฟ้าออกมาฉีดให้กับหลิ่วเยี่ยน

ไม่ถึงหนึ่งนาที สีหน้าของหลิ่วเยี่ยนก็ฟื้นสู่สภาพปกติ เพียงแค่สลบไปเท่านั้น


ฉันเนี่นนะ...เป็นลูกเศรษฐี
คุณสามารถใช้ปุ่มลูกศรซ้าย/ขวาเพื่อถอยหลัง/ไปข้างหน้า
ประเมิน: 10.0/10 จาก 40 โพล
loading...