ฉันเนี่นนะ...เป็นลูกเศรษฐี

บทที่ 41 บริสุทธิ์และคลุมเครือ

บทที่ 41 บริสุทธิ์และคลุมเครือ

ประมาณสองชั่วโมงหลังจากนั้น หลิ่วเยี่ยนค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา

ผลลัพธ์ของเซรุ่มถอนพิษค่อนข้างดี เหมือนกับหลิ่วเยี่ยนหลับลึกไปสามชั่วโมง ตื่นขึ้นมาไม่เพียงแต่ไม่มีอะไรตกค้าง กลับดูสดชื่นกระปรี้กระเปร่า

ความรู้สึกนั้นเป็นเหมือนกับได้กลับบ้านเกิดหลังจากที่ยุ่งกับงานมาทั้งปี ละทิ้งการงานและเรื่องราวยุ่งเหยิงวุ่นวายทั้งหมด นอนหลับทั้งคืนจนฟ้าสว่าง สรุปเป็นคำหนึ่งคำ... สบาย!

หลิ่วเยี่ยนถึงกับบิดขี้เกียจ ดูเหมือนกับแมวตัวหนึ่งที่เพิ่งจะตื่นมาจากการนอนกลางวัน

แต่ว่าการตื่นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ทำให้หลิ่วเยี่ยนพบว่ามันไม่ปกติ !

เธอพบว่าเธอไม่ได้อยู่ในห้องนอนในบ้านตัวเอง

แต่กลับเหมือนนอนอยู่บนเตียงของคนแปลกหน้าในห้องที่เหมือนกับห้องในโรงแรม

ด้วยความเป็นสาวบริสุทธิ์ ชั่วครู่หนึ่งหลิ่วเยี่ยนก็นึกถึงฉากที่ผู้หญิงเสียตัวในละครขึ้นมาก็กรีดร้องเสียงแหลมขึ้นมาทันที “ไม่!”

ในตอนนี้เองหยางเสี่ยวเทียนก็ตื่นมาอย่างสะลึมสะลือ

ที่แท้แล้วหยางเสี่ยวเทียนก็นั่งมองหลิ่วเยี่ยนอยู่ที่ขอบเตียง มองไปมองมาก็หลับไป

แต่หยางเสี่ยวเทียนไม่ได้หลับลึก เพียงแค่งีบไปแค่นั้น

ด้วยเหตุนี้หยางเสี่ยวเทียนจึงตื่นมาเพราะเสียงร้องของหลิ่วเยี่ยน

แถมหยางเสี่ยวเทียนยังตื่นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

“หลิ่วเยี่ยน เธอฟื้นแล้ว!” หยางเสี่ยวเทียนพูดด้วยรอยยิ้ม

ได้ยินเสียงของหยางเสี่ยวเทียน มองเห็นหยางเสี่ยวเทียนหลิ่วเยี่ยนก็เบาใจไปไม่น้อย

“นาย... นายทำอะไรกับฉัน?”หลิ่วเยี่ยนใช้สายตาสงสัยมองไปยังหยางเสี่ยวเทียน “นายพาฉันเข้ามาในโรงแรม หรือว่านายจะทำเรื่องไม่ดีกับฉัน?”

ได้ยินคำพูดของหลิ่วเยี่ยนหยางเสี่ยวเทียนก็มีสีหน้าเสียใจราวจะขาดใจทันที เขาพูดออกมาว่า “หลิ่วเยี่ยนเอ๋ยหลิ่วเยี่ยน เธอทำให้ฉันเสียใจจริง ๆ หรือว่าในใจของเธอเห็นว่าฉันเป็นคนสกปรกขนาดนั้นเลย? หรือว่าฉันจะเป็นเดนมนุษย์เหมือนกับคังเจี้ยนเฟย แค่อยากจะแนบเนื้อกับเธออย่างนั้นสิ? เธอทำให้ฉันผิดหวังมากเลยนะ!”

แน่นอนว่าสีหน้าท่าทางเสียใจจนแทบขาดใจนี้เป็นการเสแสร้งแกล้งทำออกมา

ตอนนี้หลิ่วเยี่ยนก็พบว่าเสื้อผ้าบนร่างกายของตัวเองเรียบร้อยไม่มีอะไรเสียหาย หยางเสี่ยวเทียนก็ไม่ได้อยู่บนเตียงแล้ว แถมตัวเองยังบริสุทธิ์อยู่ ถ้าหากว่าหยางเสี่ยวเทียนจะทำอะไรล่วงเกินเธอจริง ๆ ละก็ เช่นนั้นเธอก็ต้องรู้สึกได้แล้ว

แต่ว่าร่างกายของหลิ่วเยี่ยนไม่มีความรู้สึกผิดปกติอะไร เมื่อก่อนเป็นอย่างไร ตอนนี้ก็ยังคงเป็นอย่างนั้น ไม่มีร่องรอยของการถูกล่วงเกินใด

ทำให้หลิ่วเยี่ยนรู้สึกว่าโรคหวาดระแวงของตนนั้นร้ายแรงเกินไป กล่าวโทษคนดีไป พูดด้วยความทุกข์ใจอย่างเป็นไปเองว่า “เสี่ยวเทียน ฉันขอโทษนะ นายช่วยเหลือฉันมาตลอด ฉันกลับสงสัยนาย ฉันอ่อนไหวเกินไป!”

หยางเสี่ยวเทียนยิ้มน้อย ๆ สีหน้าคลั่งรัก เอ่ยว่า “เธอคือคนในใจของฉัน ไม่ว่าจะมองฉันผิดกี่ครั้ง ฉันก็ไม่สนใจ ขอแค่เธอมีความสุข ฉันก็จะมีความสุขยิ่งกว่า” หยางเสี่ยวเทียนไม่ใช่มือใหม่ ถึงแม้จะนับเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการจีบสาวไม่ได้ แต่เป็นเพราะเมื่อก่อนเขาไม่มีเงิน ไม่ใช่ว่าเขาจีบสาวไม่เป็น

หยางเสี่ยวเทียนเข้าใจดีว่าเรื่องที่สำคัญที่สุดของการหลีสาวก็คือต้องทำตัวหน้าด้านน่ารังเกียจก็คือต้องคอยรังควานสุภาษิตกล่าวไว้ว่า ‘ผู้หญิงที่ดีก็ยังแพ้ลูกตื๊อ’ ไง! ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหยางเสี่ยวเทียนที่รูปร่างหน้าตาก็ไม่เลว ทั้งยังร่ำรวย ขอเพียงเพิ่มเติมความหน้าไม่อายเข้าไป การจีบหญิงนั้นจะไม่ง่าย?

คำหวานที่หน้าหนาไร้ยางอายนี่ หยางเสี่ยวเทียนก็สามารถเอ่ยออกมาจากปากได้

พวกคำหวานนี่ไม่สำคัญว่าเสี่ยวหรือไม่ งดงามหรือไม่ สำคัญตรงที่ว่าผู้หญิงชอบฟังหรือไม่

ถ้าหากเป็นขอทานที่อัปลักษณ์สุดทนมาพูดคำหวานที่กินใจมากกว่านี้กับผู้หญิง ก็ล้วนแต่ถูกพวกผู้หญิงรังเกียจ รู้สึกว่าอีกฝ่ายเป็นหมาเห่าเครื่องบิน ตนเองเป็นผักกาดขาวที่สดใหม่น่ากิน จะให้พวกหมูน่ารังเกียจมารุมกินได้อย่างไร?

แต่ถ้าเป็นหนุ่มรูปหล่อแถมยังร่ำรวยละก็ ต่อให้พูดคำหวานที่เสี่ยวกว่านี้ผู้หญิงก็ล้วนชอบฟัง นี่ก็คือความจริงล่ะ!

ดังนั้นหลังจากที่ได้ฟังหยางเสี่ยวเทียนเอ่ยคำหวาน ใบหน้าของหลิ่วเยี่ยนก็แดงระเรื่อ กระดากอายอยู่บ้าง

“จริงสิ ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับฉันกันแน่? ฉันจำได้แค่ว่าฉันเป็นลมไปตอนอยู่ที่บาร์...” หลิ่วเยี่ยนเปลี่ยนหัวข้อพูดขึ้นทันที”

หยางเสี่ยวเทียนเอ่ย “เธอโดนวางยาเมามาย”

“อะไรนะ? ยาเมามาย?” หลิ่วเยี่ยนอึ้งหนัก

หยางเสี่ยวเทียนเอ่ย “เจ้าคนชั่วช้าสารเลวคังเจี้ยนเฟยนั่นวางยาที่มีชื่อว่าเมามายในไวน์ของเธอ ยาชนิดนี้ไม่มีสีไม่มีรสชาติ ยากมากที่จะระวัง แถมยังชนิดนี้ยังสามารถกระตุ้นอารมณ์ออกมาจากสัญชาติดิบของคนได้อย่างรวดเร็ว พูดจากคำพูดของหมอก็คือ เดิมทีคนเราไม่มีอารมณ์เร้าแบบนั้น หากไม่ระมัดระวังในการกินยาเมามายก็จะขาดสติได้ กลายเป็นสัตว์ป่าตัวหนึ่ง”

“หา!” หลิ่วเยี่ยนร้องเสียงหลง “ฉันสลบลงไปเลยหรือว่า...”

หลิ่วเยี่ยนไม่กล้าคิดการแสดงออกในตอนนั้นของตัวเอง ถึงแม้ว่าความจำของหลิ่วเยี่ยนจะเลือนราง แต่ตอนนี้จากคำพูดของหยางเสี่ยวเทียน หลิ่วเยี่ยนนึกขึ้นได้ในทันทีว่าตอนที่ตัวเองอยู่ในบาร์นั้นสุดจะทนจริง ๆ

หลิ่วเยี่ยนหูตาแดง อับอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

“เธอแน่ใจเหรอว่าอยากจะฟัง?” หยางเสี่ยวเทียนพูดด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย “ตอนนั้นมีใครบางคนจับมือฉันไว้ อยากจะทำกับฉันอย่างไม่ลดละภายใต้สถานที่ที่มีผู้คนมากมาย ถ้าเป็นผู้ชายทั่วจะต้องต่อต้านไม่ได้ตั้งนานแล้ว ถูกคนบางคนทำให้อับอายอย่างไร้มนุษยธรรมแต่โดยดี ก็คือฉันหยางเสี่ยวเทียนที่รักษาตัวราวกับหยก ในที่สุดก็ต้องป้องกันตัวเองจากการโดนคนบางคนพรากเอาพรหมจรรย์...”

“ไม่ต้องพูดแล้ว!” หลิ่วเยี่ยนหน้าแดงลามไปถึงต้นคอ ปิดหูเอาไว้พลางพูดว่า “เรื่องนี้ต่อไปห้ามพูดถึงอีก ถ้าพูดถึงมันอีกฉันจะโกรธนาย! น่า... น่าอายเกินไปแล้ว!”

หยางเสี่ยวเทียนยิ้มแล้วพูดว่า “แล้วแต่เธอ เมื่อกี้ฉันพูดอะไรออกไปนะ ฉันลืมไปหมดแล้ว”

“หลังจากนั้นล่ะ?” หลิ่วเยี่ยนมองหยางเสี่ยวเทียนอย่างสงสัย “นายทำอะไรกับฉัน?”

หยางเสี่ยวเทียนเอ่ย “แน่นอนว่าต้องตามหมอมาช่วยชีวิตเธอสิ คุณหมอฉีดเซรุ่มแก้พิษให้เธอ อาการปลุกเร้าของเธอก็หยุดลง จากนั้นก็หลับลึก เดิมทีฉันคิดจะพาเธอไปส่งที่บ้าน แต่ก็ไม่รู้ว่าบ้านเธออยู่ที่ไหน ก็เลยทำได้แค่พาเธอมาส่งที่โรงแรมฮิลตัน แล้วฉันก็กังวลอีกว่าอาจจะเกิดเรื่องอะไรกับเธออีกตอนที่เธออยู่ในโรงแรมฮิลตัน ก็เลยมาเฝ้าเธอ จนกว่าเธอจะฟื้นขึ้นมา”

“นายไม่ได้ทำอะไรที่ผิดทำนองคลองธรรมกับฉันจริง ๆ ใช่ไหม?” หลิ่วเยี่ยนเอ่ย

หยางเสี่ยวเทียนพูดอย่างมั่นคง “ฉันหยางเสี่ยวเทียนเป็นสุภาพบุรุษมีคุณธรรมคนหนึ่งที่ต่อให้มีสาวสวยอยู่ในอ้อมกอดก็ยังเป็นพระอิฐพระปูน ฉันไม่มีความสนใจในความสวยของผู้หญิงเลยสักนิด ไม่มีความสนใจผู้หญิงแบบเธอเลยแม้แต่นิดเดียว เธอก็อย่าอุปาทานว่าฉันจะทำเจ้าชู้ไก่แจ้กับเธอล่ะ ฉันหยางเสี่ยวเทียนเป็นคนอย่างนั้นที่ไหนกัน? ฉันหยางเสี่ยวมีคุณธรรมสูงส่ง รูปหล่อสง่างามทั้งยังฉลาด องอาจล้ำเลิศ สง่าผ่าเผย...”

เห็นหยางเสี่ยวเทียนพูดโอ้อวดตัวเองไม่จบไม่สิ้น หลิ่วเยี่ยนจึงพูดขัดคอหยางเสี่ยวเทียนด้วยใบหน้าคล้ำเข้มว่า “พูดตามตรงนะ! ถ้าหากนายไม่สนใจฉันจริง ๆ ละก็นะ ก็คงพูดได้แค่ว่านายเป็นผู้ชายที่ไม่ได้มาตรฐานแล้วล่ะ!”

นึกไม่ถึงว่าหลิ่วเยี่ยนจะสงสัยในสมรรถภาพของผู้ชายของตัวเอง หยางเสี่ยวเทียนก็เดือดดาลขึ้นมาทันที พูดว่า “หลิ่วเยี่ยน ลูกผู้ชายฆ่าได้หยามไม่ได้! แน่นอนว่าฉันไม่ได้ปล่อยเธอไปโดยที่ไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิดนะ ในสถานการณ์ที่ฉันทันไม่ไหว ก็ทำอะไรที่เสียมารยาทไปบ้าง!”


ฉันเนี่นนะ...เป็นลูกเศรษฐี
คุณสามารถใช้ปุ่มลูกศรซ้าย/ขวาเพื่อถอยหลัง/ไปข้างหน้า
ประเมิน: 10.0/10 จาก 40 โพล
loading...