ฉันเนี่นนะ...เป็นลูกเศรษฐี

บทที่ 42 เดินเข้าไปในใจเธอ

บทที่ 42 เดินเข้าไปในใจเธอ

“นาย... นายทำอะไรฉันน่ะ?” หลิ่วเยี่ยนถามด้วยความโมโห

ใจผู้หญิงก็เหมือนเข็มที่อยู่ในมหาสมุทร ลึกลับซับซ้อนพอ ๆ กับกลศาสตร์ควอนตัม ผู้ชายธรรมดาไม่อาจคาดเดาได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

ในตอนที่นายพูดว่านายไม่มีความสนใจในตัวผู้หญิงคนหนึ่งเลยสักนิด ผู้หญิงจะต้องโกรธเป็นอย่างมาก เรื่องราวในนิยายที่มีชื่อเสียงเรื่อง ‘แปดเทพอสูรมังกรฟ้า’ ก็สามารถบอกเรื่องราวที่เกี่ยวกับผู้หญิง (คุณนายหม่า คังหมิ่น) ได้พบว่าผู้ชายคนหนึ่ง (เซียวเฟิง) ไม่มีความสนใจต่อเธอเลย ดังนั้นจึงใช้แผนการร้ายมาหลอกลวง ทำให้ผู้ชายคนนั้นพ่ายแพ้จนหมดชื่อ ความน่ากลัวของผู้หญิงเห็นเพียงนิดก็รับรู้ได้

แน่นอนว่าหลิ่วเยี่ยนไม่ได้เป็นคุณนายใจดำอำมหิตแบบคังหมิ่นแน่ ๆ แต่ว่าถ้าหากหยางเสี่ยวเทียนไม่มีความสนใจต่อหลิ่วเยี่ยนจริง ๆ ละก็ หลิ่วเยี่ยนก็จะโมโห นี่มันถือเป็นการหมิ่นประมาทเสน่ห์ของผู้หญิงคนหนึ่งจริง ๆ!

แต่หลังจากที่นายทำอะไรผู้หญิงคนหนึ่งไปจริง ๆ แล้ว ผู้หญิงคนนี้ก็ยังจะโมโหอยู่เช่นเดิม สิ่งที่เรียกว่าทางเลือกของผู้ชายนั้นง่ายนิดเดียว ก็ทำ ๆ ไปเถอะ! เพราะไม่ว่าอย่างไรผู้หญิงก็จะยังโมโหอยู่ดี!

ตอนนี้หลิ่วเยี่ยนก็โกรธขึ้นมาบ้างแล้ว

“ฉันจูบเธอไปแล้ว” หยางเสี่ยวเทียนหัวเราะอิอิพลางเอ่ย

“ได้จูบปากหรือเปล่า?” หลิ่วเยี่ยนถาม

“ริมฝีปากของเธอรสชาติดีมาก” หยางเสี่ยวเทียนเอ่ย

“คนชั่ว!” หลิ่วเยี่ยนเอ่ยอย่างเดือดดาล “นั่นมันจูบแรกของฉันนะ!”

หยางเสี่ยวเทียนหัวเราะเสียงดัง กล่าวว่า “อย่าโมโหไปเลย ฉันจะรับผิดชอบเธอเอง!” หยางเสี่ยวเทียนพูดด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย

หลิ่วเยี่ยนปล่อยหมัดเล็ก ๆ ออกมาชกเข้าไปที่กลางหน้าอกของหยางเสี่ยวเทียนด้วยความโมโห

“ต่อยให้ตาย ฉันจะต่อยคนเลวอย่างนายให้ตาย!” หยางเสี่ยวเทียนพูดด้วยความโกรธ

หยางเสี่ยวเทียนเอ่ย “ต่อยเท่ากับจูบ ด่าเท่ากับรัก ต่อยโดนตัวฉัน เจ็บไปที่ใจของเธอ!”

หลิ่วเยี่ยนต่อยต่อไปไม่ไหวแล้ว ประณามออกมา “หยางเสี่ยวเทียนนะหยางเสี่ยวเทียน ทำไมเมื่อก่อนฉันถึงไม่ได้ค้นพบว่านายจะหยาบคายขนาดนี้กันนะ?”

“นั่นเป็นเพราะฉันหล่อเกินไปไง โดยปกติแล้วตอนที่ผู้ชายคนหนึ่งหล่อเกินไปเธอก็มักจะไม่ได้สนใจข้อดีอย่างอื่นของเขา” หยางเสี่ยวเทียนพูดอย่างไม่รู้จักอาย “ยินดีด้วย เธอค้นพบข้อดีของความหยาบคายของฉันแล้ว!”

หลิ่วเยี่ยนมองบนพลางพูด “นายถือดีมากอย่างนั้นสินะ?”

“ฉันไม่ได้ถือดีนะ” หยางเสี่ยวเทียนพูดอย่างเอาจริงเอาจัง “ฉันก็แค่รู้สึกภูมิใจมาก! รู้สึกว่าตัวเองแบ๊วมาก!”

“เชี่ย!” หลิ่วเยี่ยนด่าออกมา “หน้าไม่อาย!”

หยางเสี่ยวเทียนเอ่ย “ขอบคุณมากสำหรับคำชม ข้าน้อยสมคำร่ำลือ”

“นาย...” หลิ่วเยี่ยนพบว่าเธอไม่รู้จะทำยังไงกับหยางเสี่ยวเทียนดีแล้ว

ถึงอย่างไรคนที่ไร้ยางอายก็ไม่มีทางต่อกร!

ตอนนี้หยางเสี่ยวเทียนก็ไม่มีใครต่อกรได้!

หลิ่วเยี่ยนพ่ายแพ้อย่างหมดรูป

“นายคงไม่ได้แค่จูบฉันอย่างเดียวใช่ไหม?” หลิ่วเยี่ยนเอ่ยถาม

“แน่นอนว่าไม่” หยางเสี่ยวเทียนพูดอย่างไม่ย่อท้อ “ถ้าหากแค่จูบเธอจริง ๆ ละก็คงถือว่าทำผิดต่อรูปโฉมของเธอน่าดู ดังนั้นฉันก็เลยยังลูบคลำเธอด้วย!”

“สัมผัสที่มือเป็นอย่างไรบ้าง?” หลิ่วเยี่ยนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันถามทีละคำ

หยางเสี่ยวเทียนเอ่ย “ทั้งใหญ่ทั้งกลมกลึง ทั้งขาวทั้งนุ่ม ของแบบนี้ควรจะมีแค่บนสวรรค์ บนโลกมนุษย์ไหนเลยจะเคยได้ยิน!”

“ออกไป!!!” หลิ่วเยี่ยนหยิบหมอนปาไปที่หยางเสี่ยวเทียน

หยางเสี่ยวเทียนไม่ได้หลบ โดนหมอนอัดเข้าที่หัวเต็ม ๆ

ถึงอย่างไรหมอนก็ไม่ใช่เหล็ก ถึงโดนปาอัดก็ไม่เจ็บ

ทำให้หลิ่วเยี่ยนที่ความโกรธค่อย ๆ หายไปกลับยิ่งทวีคูณขึ้นมาอีก

“หลิ่วเยี่ยน!” หยางเสี่ยวเทียนจับมือของหลิ่วเยี่ยนไว้โดยไม่ได้คำนึงถึงอะไร แล้วพูดด้วยความจริงจังเป็นอย่างมากว่า “ฉันชอบเธอจริง ๆ นะ!”

“นี่คือเหตุผลที่นายลวนลามกับฉัน?” หลิ่วเยี่ยนเอ่ยด้วยความทั้งโกรธทั้งอาย

“ใช่!” หยางเสี่ยวเทียนเอ่ย “ตอนนี้ฉันไม่ใช่แค่ลวนลามเธอนะ ต่อไปฉันก็จะยังลวนลามเธออีก ฉันต้องการให้เธอเป็นผู้หญิงของฉัน ฉันจะลวนลามเธอไปตลอดชาติ!”

“นาย ไอ้คนเลว!” หลิ่วเยี่ยนด่า

หยางเสี่ยวเทียนพูดอย่างลำพองใจว่า “ขอเพียงทำให้เธอเป็นผู้หญิงของฉันได้ ถึงเป็นคนเลวก็ไม่เป็นไร?”

“นาย...” หลิ่วเยี่ยนพูดอะไรไม่ออกในที่สุด

ผู้ชายคนหนึ่งที่หน้าตาไม่เลว

ความประพฤติไม่เลว

มีทรัพย์สินในครอบครองห้าหมื่นล้าน

อายุน้อยมีอนาคต

ทั้งยังดีต่อเธอมาก

ถึงแม้จะใช้อำนาจบาตรใหญ่และปากว่ามือถึง

แต่ในตอนที่ตัวเองอยู่ใต้ฤทธิ์ของยาปลุกเซ็กส์ ผู้ชายคนนี้กลับไม่ได้ข่มเหงเธอในตอนที่เธออ่อนแอ รักษาด่านสุดท้ายไว้อย่างเคร่งครัด แค่นี้ก็ฆ่าผู้ชายเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ทั่วโลกได้แล้ว

ผู้หญิงคนไหนได้เจอกับผู้ชายแบบนี้ไม่มีทางที่จะไม่หวั่นไหว

หลิ่วเยี่ยนหวั่นไหวแล้ว

เธอค้นพบอย่างกะทันหันว่าหยางเสี่ยวเทียนอยู่ในใจของเธอแล้ว ครอบครองพื้นที่นั้นแล้ว

ถึงแม้ว่าหยางเสี่ยวเทียนจะใช้อำนาจบาตรใหญ่ หยาบคาย ไม่มีเหตุผล แต่นี่ก็เป็นการแสดงออกว่าหยางเสี่ยวเทียนชอบเธอนี่!

คิดมาถึงตรงนี้หลิ่วเยี่ยนก็ถอนหายใจเบา ๆ กล่าวว่า “นายอยากจะให้ฉันเป็นผู้หญิงของนายจริง ๆ เหรอ?”

“ใช่!” หยางเสี่ยวเทียนเอ่ย “สามีของเธอ ฉันเป็นได้!”

หลิ่วเยี่ยนเอ่ย “นายก็รู้ว่าฐานะของบ้านฉันสูงส่งมาก”

หยางเสี่ยวเทียนเอ่ย “ฉันเองก็เป็นมหาเศรษฐีหมื่นล้าน ต่อให้ฐานะทางบ้านเธอสูงกว่านี้ก็ขวางฉันไว้ไม่ได้หรอก?”

“มหาเศรษฐีหมื่นล้านนั้นเยี่ยมจริง ๆ “ หลิ่วเยี่ยนเอ่ย “ถ้าหากนายเป็นคนประเภทที่สร้างธุรกิจยักษ์ใหญ่ในประเทศมหาอำนาจด้วยมือเปล่าแบบนั้นละก็ ฐานะทางบ้านของฉันคงทำอะไรนายไม่ได้ แต่นายกลับเป็นมหาเศรษฐีชั่วข้ามคืน ข้อมูลกับคอนเนคชั่นก็มีไม่มากพอ ฐานะทางบ้านของฉันกลับไม่ใช่อะไรที่นายจะมาแหย็มด้วยได้ง่าย ๆ”

“ฉันยอมเป็นหลิวเสียงเพื่อเธอ” หยางเสี่ยวเทียนเอ่ยด้วยความรักลึกซึ้ง “กระโดดสูงเป็นร้อยเมตรฉันก็ยอม!”

หลิ่วเยี่ยนเอ่ย “ตาของฉันแหลมมาก!”

หยางเสี่ยวเทียนเอ่ย “แหลมแค่ไหน?”

หลิ่วเยี่ยนเอ่ย “ฉันหวังว่าคนที่ฉันรักจะเป็นวีรบุรุษล้ำเลิศคนหนึ่ง”

หยางเสี่ยวเทียนยิ้มและพูดขึ้นว่า “จากนั้นก็สวมชุดเกราะทอง ขี่เมฆเจ็ดสีมาขอเธอแต่งงาน?”

“ไม่ใช่!” หลิ่วเยี่ยนมองหยางเสี่ยวเทียนแล้วพูดว่า “ฉันหวังว่าเขาจะเป็นผู้ชายที่น่าทึ่งมากความสามารถ!”

หยางเสี่ยวเทียนเอ่ย “ฉันไม่ใช่ผู้ชายน่าทึ่งมากความสามารถอย่างนั้นเหรอ?”

หลิ่วเยี่ยนเอ่ย “ยังห่างอยู่นิดหน่อย!”

หยางเสี่ยวเทียนเอ่ย “ดังนั้นความหมายของเธอคือ?”

หลิ่วเยี่ยนเอ่ย “ขอเพียงนายสร้างผลงานออกมาจริง ๆ ชิ้นหนึ่ง ให้สังคมยอมรับ ฉันก็จะยอมรับนาย เป็นผู้หญิงของนาย!”

“ได้!” หยางเสี่ยวเทียนพูดด้วยความห้าวหาญเป็นอย่างยิ่ง “ฉันอยากจะเล่นไม่ซื่อ ใช้อำนาจหลอกลวงสายตาผู้คนมาแต่แรกแล้ว เธอหวังว่าฉันจะเป็นผู้ชายน่าทึ่งมากความสามารถ ตรงกับความต้องการของฉันพอดี! เธอรอดูเถอะ ใช้เวลาไม่นานเดี๋ยวฉันก็ได้เป็นสามีของเธอแล้ว!”

“ฉันจะรอนาย!” หลิ่วเยี่ยนกล่าว

หยางเสี่ยวเทียนกล่าวว่า “แต่ว่าฉันก็มีเงื่อนไขอย่างหนึ่ง”

หลิ่วเยี่ยนเอ่ยถาม “เงื่อนไขอะไร?”

หยางเสี่ยวเทียนกล่าว “ฉันหวังว่าก่อนที่เธอจะเป็นผู้หญิงของฉัน ไม่อนุญาตให้ไปสร้างความสัมพันธ์สนิทชิดเชื้อกับผู้ชายคนอื่น”

“นายหวังว่าฉันจะรักนวลสงวนตัวเพื่อนาย?” หลิ่วเยี่ยนกล่าว

“เธอจะเข้าใจอย่างนั้นก็ได้” หยางเสี่ยวเทียนเอ่ย

“ช่างเถอะ ฉันรับปากนาย!” หลิ่วเยี่ยนเอ่ย

“เกี่ยวก้อยกัน!” หยางเสี่ยวเทียนยิ้มแล้วยื่นนิ้วมือของตัวเองออกมา

หลิ่วเยี่ยนรู้สึกว่าหยางเสี่ยวเทียนจะมีนิสัยเหมือนเด็กไปหน่อย แต่ว่านิสัยเด็ก ๆ แบบนี้เป็นแบบที่หลิ่วเยี่ยนชอบพอดี ดังนั้นหลิ่วเยี่ยนจึงเกี่ยวก้อยกับหยางเสี่ยวเทียน “เกี่ยวก้อยสัญญา หนึ่งร้อยปีห้ามคืนคำ!”

ทั้งสองทำการกระทำที่ไร้เดียงสาเช่นนี้แล้วก็มองตากันยิ้มออกมา!

เหมือนเด็กสองคนอย่างไรอย่างนั้น!

หยางเสี่ยวเทียนรู้ว่าตัวเองเดินเข้าไปอยู่ในใจของหลิ่วเยี่ยนสำเร็จแล้ว ต่อไปที่เหลือก็รอให้ทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแค่นั้น!

ทัพหมื่นลี้ย่างก้าวแรกสำเร็จแล้ว!


ฉันเนี่นนะ...เป็นลูกเศรษฐี
คุณสามารถใช้ปุ่มลูกศรซ้าย/ขวาเพื่อถอยหลัง/ไปข้างหน้า
ประเมิน: 10.0/10 จาก 40 โพล
loading...