ฉันเนี่นนะ...เป็นลูกเศรษฐี

บทที่ 44 เงื่อนไขสามประการ

บทที่ 44 เงื่อนไขสามประการ

“บอดี้การ์ดติดตัวของฉัน? ซูเย่?”

หยางเสี่ยวเทียนมองซูเย่ อึ้งหนักจนอ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออกอยู่นาน

เดิมหยางเสี่ยวเทียนคิดว่าบอดี้การ์ดที่เหอเชี่ยนเชิญมาจากกองทัพนั้น ควรจะเป็นทหารร่างกายกำยำสูงใหญ่ มีกล้ามเนื้อแน่น ๆ หมัดเดียวก็สามารถฆ่าวัวได้หนึ่งตัว แต่หยางเสี่ยวเทียนนึกไม่ถึงว่าบอดี้การ์ดติดตัวของตนจะเป็นสุดยอดสาวงามที่งามหยาดเยิ้มขนาดนี้ แถมหน้าอกยังใหญ่มาก ไม่ส่งผลกระทบต่อการแสดงความสามารถจริง ๆ เหรอ?

หยางเสี่ยวเทียนไม่เพียงแต่นึกถึงฉากตอนที่ซูเย่วิ่งสุดความเร็ว นึกถึงคลื่นที่กระเพื่อมไหวนั่น อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอไปอึกหนึ่ง จะคิดต่อไปอีกไม่ได้แล้ว ความคิดของหยางเสี่ยวเทียนสกปรกเหลือจะรับได้ ภาพในจินตนาการน่าอับอายขายหน้าอย่างหาที่สุดไม่ได้ ถ้ายังขืนคิดต่อไปละก็ หยางเสี่ยวเทียนจะต้องกลายเป็นคนเลวทรามต่ำช้าแน่ ๆ

“หมอนี่คงไม่ใช่มหาเศรษฐีหมื่นล้านที่ฉันจะต้องอารักขาหรอกมั้ง?” ซูเย่มองหยางเสี่ยวเทียนด้วยความสะอิดสะเอียน พูดอย่างประหลาดใจ ซูเย่นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าคนตัณหากลับอย่างหยางเสี่ยวเทียนจะเป็นคนที่ตัวเองจะต้องอารักขา ซูเย่เป็นคนที่รู้เห็นอะไรมามาก มหาเศรษฐีแบบไหนก็ล้วนพบเจอมาหมดแล้ว แต่สิ่งที่เธอตะลึงก็คือเธอมองไม่เห็นลักษณะของมหาเศรษฐีหมื่นล้านจากร่างของหยางเสี่ยวเทียนเลยแม้แต่นิดเดียว มีเพียงแต่ท่าทางโอหังอวดดี คิดว่าตัวเองแน่ที่สุดของคนที่รวยขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เหอเชี่ยนยิ้มแล้วพูดว่า “ท่านนี้คือประธานเมถุนกรุ๊ปของพวกเรา คุณหยางเสี่ยวเทียน งานในอนาคตของคุณก็คือรักษาความปลอดภัยให้กับคุณหยางเสี่ยวเทียน”

ซูเย่กล่าว “ฉันสามารถจะ...” ซูเย่คิดที่จะปฏิเสธที่จะอารักขาหยางเสี่ยวเทียน ครั้งแรกที่เจอหยางเสี่ยวเทียนก็จ้องหน้าอกเธออย่างลามกจกเปรต คิดอยากจะกลืนตนเข้าไปจริง ๆ ถ้าตนจะต้องติดตามอารักขาหยางเสี่ยวเทียนจริง ๆ เกรงว่าจะต้องถูกหยางเสี่ยวเทียนเอาเปรียบเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างเหี้ยมโหด เธอไม่อาจขายเกียรติศักดิ์ศรีของเธอเพื่อเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ นี่หรอก!

“เงินเดือนสองแสน!” เหอเชี่ยนประกาศเงินเดือนอย่างสงบนิ่ง

ซูเย่นิ่งเงียบอยู่ชั่วขณะ กล่าวว่า “ตกลง ฉันตกลงอารักขาเขา!”

ถึงแม้ซูเย่จะเป็นทหารยศสูง แต่ก็ต้องก้มหัวให้กับอำนาจแห่งเงินตราเบื้องหน้า

เงินเดินสองแสน ก็สองล้านกว่าต่อปี ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ถือเป็นเงินเดือนสูงในเงินเดือนสูงอีกที ในบรรดาบอดี้การ์ด เงินเดือนขนาดนี้ก็ทำให้ผู้คนอิจฉาได้ จะต้องรู้ว่าหลี่จีนเทียนบอดี้การ์ดของคุณผู้หญิงหม่าหยูนประธานบริษัทสี่ซือต้าต้าว แชมป์มวยไท๊เก๊ก เงินเดือนต่อปีของเขาเพียงแค่หนึ่งล้านเท่านั้น เงินเดือนที่เหอเชี่ยนให้ซูเย่นั้นมากเท่ากับที่หม่าหยูนให้หลี่จีนเทียนเป็นสองเท่า

ถ้าว่ากันตามเหตุผล จากระดับขั้นของซูเย่ต่อให้ถอดเครื่องแบบทหารแล้ว แต่เงินช่วยที่กองทัพมอบให้เธอนั้นก็ไม่ใช่น้อย ๆ เพียงพอให้ครอบครัวของชนชั้นกลางประคับประคองชีวิตได้อย่างเหมาะสมไปทั้งชาติ แค่ซูเย่ซื้อบ้านให้กับน้องชายก็ใช้เงินไปแล้วหนึ่งล้านกว่า แถมซูเล่น้องชายของเธอก็เรียนไม่จบ เป็นวัยรุ่นติดเกมคนหนึ่ง แถมพ่อแม่ยังทั้งรักทั้งหลงซูเล่สุดขีด ซูเย่เอาเงินให้พ่อแม่เท่าไหร่ ก็ถูกซูเล่เอาไปหมดเท่านั้น

แถมซูเล่ยังเล่นเกมออนไลน์ที่มีชื่อว่า ‘Against the cold’ ว่ากันว่าคนที่เล่นเกมออนไลน์นี้ล้วนแต่บ้านมีกะตังซูเล่เล่นจนขึ้นสมอง นึกไม่ถึงว่าจะใช้เงินเป็นเบี้ย นึกไม่ถึงว่าจะเอาเงินในบ้านไปผลาญจนเกือบหมด หลังจากซูเย่รู้เรื่องก็ตีน้องชายอย่างดุร้ายไปชุดหนึ่ง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นน้องชายแท้ ๆ ของเธอ แถมพ่อแม่ของเธอยังเป็นพวกเห็นลูกชายดีกว่าลูกสาว ชอบปกป้องเขา ซูเย่เองก็จนปัญญา ทำได้เพียงทอดถอนใจ นึกไม่ถึงว่าตนจะต้องกลายเป็น ‘ผู้หญิงที่ต้องอุทิศชีวิตเพื่อเลี้ยงดูน้องชาย’ ผู้หญิงที่มีน้องชายนี่น่ากลัวจริง ๆ

ดังนั้นซูเย่จึงจำเป็นต้องออกมาทำงาน แต่ทว่าถึงเธอจะมีความสามารถแต่ค่าตัวของเธอมีน้อยนิด ล้วนแต่เป็นทักษะการรบราฆ่าฟัน พอมาหางานจริง ๆ ก็พบว่างานที่ตนเองทำได้ก็มีแค่เป็นพนักงานรักษาความปลอดภัย หรือพวกนางแบบ แถมงานพนักงานรักษาความปลอดภัยยังมีรายได้ไม่มาก นางแบบก็ต้องเป็นที่รู้จักของผู้คน ซูเย่ดูถูกเหยียดหยามในสิ่งนั้น พอมาเทียบกันแล้ว งานบอดี้การ์ดที่ผู้บังคับบัญชาการเก่าแนะนำมาก็ไม่เลวเลย

คนมีเงินจะทำอะไรก็ได้ ถึงแม้ซูเย่จะขัดหูขัดตาหยางเสี่ยวเทียนอยู่บ้าง แต่พอมองจากเม็ดเงินแล้ว ซูเย่ก็ตัดสินใจทำงานนี้

“ถ้าหากประธานหยางนี่กล้าที่จะลงไม้ลงมือจริง ๆ ละก็ ฉันก็จะทำให้เขาได้รู้ว่าเลือดมันรสชาติเป็นอย่างไร”

ในใจของซูเย่ได้ตั้งใจไว้แน่วแน่แล้ว

“ดีมาก จากนี้ไปสิทธิ์ขาดในการอารักขาประธานหยางอยู่ในการรับผิดชอบของคุณ ซูเย่ คุณเป็นทหารยศสูง สมญานามฟีนิกซ์เพลิงฉันก็ได้ยินมาก่อน คิดว่าจากระดับความมืออาชีพของคุณ การอารักขาประธานหยางจะต้องไม่มีอะไรผิดพลาดแน่!” เหอเชี่ยนรู้จักช่องทางในกองทัพดี รู้ว่าทหารหญิงงดงามระดับสูงที่รบอยู่แนวหน้าอย่างซูเย่นั้นจะต้องมีกำลังการสู้รบที่แข็งแกร่งไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน ด้วยเหตุนี้จึงเชื่อมือซูเย่อย่างเต็มที่

“วางใจเถอะค่ะ!” ซูเย่พูดอย่างทะนงองอาจ “การสู้รบฉันก็ผ่านมาแล้ว อารักขาประธานของบริษัทจำกัดมหาชนบริษัทหนึ่งจิ๊บจ๊อยมาก! แต่ว่าประธานหยาง ถ้าหากคุณยินดีจะจ้างฉันจริง ๆ ก็จะต้องตอบรับเงื่อนไขสามประการของฉัน ถ้าไม่อย่างนั้นฉันยินดีที่จะสละงานนี้!”

หยางเสี่ยวเทียนถามอย่างสนอกสนใจ “สามเงื่อนไขอะไร?”

“หนึ่ง ต่อไปเรื่องที่เกี่ยวข้องกับความปลอดภัย คุณจำเป็นจะต้องเชื่อฟังฉัน อย่างเช่นการเดินทางบ้างครั้งที่ฉันคิดว่ามีอันตรายถึงชีวิต คุณจะต้องยกเลิกการเดินทางนั้น!” ซูเย่กล่าว

หยางเสี่ยวเทียนยิ้มและพูดว่า “เอาเรื่องเฉพาะทางให้กับมืออาชีพไปทำ ถือเป็นความเชื่อของผม!”

ซูเย่เอ่ย “สอง คุณไม่สามารถทำเรื่องที่สร้างความเสียหายต่อประเทศชาติ ทำพฤติกรรมเลวทรามลอบทำร้ายผู้อื่น ฉันรู้ว่าสนามธุรกิจของพวกคุณก็เหมือนกับสนามรบ แต่ว่าถ้าหากคุณมีพฤติกรรมที่ฝ่าฝืนกฎหมายละก็ ฉันจะเปิดโปงความผิดของคุณต่อหน่วยงานราชการ!”

หยางเสี่ยวเทียนกล่าวอย่างจริงจัง “ฉันเป็นคนที่มีคุณธรรมสูงส่งคนหนึ่ง คุณไม่ต้องกังวลว่าผมจะไปทำอะไรผิดกฎหมาย ผมเคารพกฎหมายพลเมือง!”

ไม่นานซูเย่ก็เสนอเงื่อนไขข้อที่สามของตัวเองขึ้นมา กล่าวว่า “สาม คุณไม่สามารถคุกคามทางเพศกับฉันได้!”

“ฮ่า ๆ คุณเห็นผมเป็นคนยังไงแล้วเนี่ย?” หยางเสี่ยวเทียนพูดอย่างไม่ย่อท้อต่อความถูกต้องว่า “คุณเป็นคนที่อยู่ข้าง ๆ ผม หลักการที่ว่าสมภารไม่กินไก่วัดนั้นผมเข้าใจดี แต่คุณจำเป็นต้องระวังนิดหน่อย ระวังอย่าทำความผิดบางอย่าง?”

“ความผิดอะไร?” ซูเย่ตะลึง เอ่ยถาม

หยางเสี่ยวเทียนพูดอย่างอวดดีว่า “ผู้ชายอย่างผมเนี่ย รูปหล่อสง่าผ่าเผย สง่างามล้ำเลิศ รูปโฉมงดงาม อ่อนเยาว์ร่ำรวย เพียงแค่ขยับมือขยับไม้ก็มีเสน่ห์แห่งเพศชายกำจายออกมา นึกถึงเมื่อปีนั้น ผมอยู่ในโรงเรียน เป็นคนดัง เป็นหนุ่มเอ๊าะ ๆ ในดงหนุ่มเอ๊าะ ๆ ไม่รู้ว่ามีสาว ๆ มากมายเท่าไหร่ที่ชื่นชมผมอย่างลึกซึ้ง เขียนจดหมายรักให้ผม สารภาพรัก ถึงขั้นมีผู้หญิงหน้าไม่อายบางคนให้คีย์การ์ดเข้าโรงแรมกับผมอย่างรวดเร็ว พยายามที่จะครอบครองความหล่อของผม แต่ว่าทั้งหมดนั้นถูกผมปฏิเสธมาหมดแล้ว! ผมก็เป็นผู้ชายแบบนั้นแหละ มีพลังดึงดูดผู้หญิงร้ายแรงมาก ผมหวังว่าคุณจะไม่ทำผิดพลาดมาหลงรักผมนะ ผมตามใจตัวเองมาก คุณจะเจ็บปวดนะ!”

เหอเชี่ยนปิดปากหัวเราะ

กล้ามเนื้อบนใบหน้าของซูเย่กระตุกอย่างต่อเนื่อง กัดฟันพูดว่า “ท่านคิดมากไปแล้วค่ะ ต่อให้ฉันหลงรักขี้วัว ก็ไม่สามารถหลงรักคุณได้หรอกค่ะ!”

หยางเสี่ยวเทียนถลึงตาโต เอ่ยว่า “บังเอิญมากเลย ชื่อเล่นของผมก็คือขี้วัว!”

“คุณ...” ซูเย่อยู่ในกองทัพมานาน ถึงแม้จะมีทหารชายมารักเธอมากมาย แต่ก็ไม่ฝ่าฝืนวินัย แต่ตอนที่เข้ามาจีบเธอก็เอาจริงเอาจังจนเหมือนงานเลี้ยงดูตัว ไม่ทำตัวหยาบคายพูดจากะล่อนปลิ้นปล้อนเหมือนกับหยางเสี่ยวเทียน ซูเย่เพิ่งเจอแบบนี้เป็นครั้งแรกจึงไม่รู้จะรับมืออย่างไร


ฉันเนี่นนะ...เป็นลูกเศรษฐี
คุณสามารถใช้ปุ่มลูกศรซ้าย/ขวาเพื่อถอยหลัง/ไปข้างหน้า
ประเมิน: 10.0/10 จาก 40 โพล
loading...