ฉันเนี่นนะ...เป็นลูกเศรษฐี

บทที่ 45 วิกฤตการณ์การขนส่ง

บทที่ 45 วิกฤตการณ์การขนส่ง

“ฮ่า ๆ ๆ!” เห็นซูเย่มีท่าทางโมโหอยู่บ้าง หยางเสี่ยวเทียนก็รีบหัวเราะโยกย้ายความสนใจของซูเย่ทันที เอ่ยเสียงดังว่า “ผมแค่พูดล้อเล่นให้บรรยากาศมันสดใสขึ้นมา คุณอย่าจริงจังขนาดนั้นเลย! อื้ม จริงสิ คุณมีเงื่อนไขมากมายขนาดนั้น แต่ผมมีข้อสงสัยในใจอยู่ข้อหนึ่ง คุณจะอธิบายกับผมได้ไหมครับ?”

ซูเย่เอ่ยถาม “สงสัยอะไร?”

หยางเสี่ยวเทียนเอ่ย “คุณจะปกป้องผมได้จริง ๆ เหรอ?” หยางเสี่ยวเทียนเอ่ยพลางใช้สายตาสงสัยพิจารณาซูเย่

ซูเย่รู้สึกว่าตัวเองถูกยั่วยุซะแล้ว เอ่ยเสียงเย็นว่า “คุณสงสัยฉัน? สงสัยในศักยภาพของฉัน?”

หยางเสี่ยวเทียนพูดด้วยสีหน้าลำบากใจว่า “ผมไม่ได้สงสัยในศักยภาพของคุณ แต่ว่าผู้หญิงแบบคุณสวยเกินไป ไม่มีเหมือนกับคนที่ต่อสู้เก่ง ๆ เลย! คุณทำให้ผมรู้สึกเหมือนว่าคุณเป็นผู้หญิงอ่อนแอประเภทที่จะเปิดขวดน้ำยังต้องให้ผู้ชายช่วยเปิดให้แบบนั้น!”

“นึกไม่ถึงว่าคุณจะพูดว่าฉันเป็นผู้หญิงอ่อนแอ?” ซูเย่พูดด้วยความโกรธ “ต้องให้ฉันพิสูจน์ศักยภาพของฉันไหมคะ?”

หยางเสี่ยวเทียนเอ่ย “ได้สิ ฉันเองก็อยากดู ทหารระดับสูงในตำนานนั้นศักยภาพที่แท้จริงเป็นอย่างไร”

ซูเย่เอ่ย “คุณอยากดูจริง ๆ?”

หยางเสี่ยวเทียนเอ่ย “อยาก”

ซูเย่เอ่ย “ถ้าฉันทำทรัพย์สินของคุณพังนิดหน่อย คุณคงไม่ถือสานะ?”

“ไม่ถือสา!” หยางเสี่ยวเทียนพูดอย่างทะนงตน “ผมรวยเกินไปน่ะ! ถึงแม้ว่าคุณจะทำพังก็ไม่ต้องให้คุณจ่ายเงินชดใช้!”

ซูเย่สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หนึ่งครั้ง ชี้ไปที่โต๊ะทำงานไม้แดงด้านหน้า เอ่ยว่า “เห็นโต๊ะตัวนี้ไหม?”

หยางเสี่ยวเทียนเอ่ย “เห็น”

ซูเย่ออกฝ่ามือในทันที ตบไปบนโต๊ะหนึ่งที

โครม!

โต๊ะไม้แดงที่แข็งแรงทนทานหาใดเปรียบทั้งตัวก็กลายเป็นเศษไม้กองหนึ่งในทันที!

“เยี่ยมมาก!” หยางเสี่ยวเทียนพูดพลางตบมือให้กับซูเย่ “ศักยภาพของคุณแข็งแรงดังคาด มีคุณอารักขาติดตัวผม ผมก็วางใจแล้วจริง ๆ!”

“คุณควรจะวางใจตั้งนานแล้ว!” ซูเย่เอ่ย

เหอเชี่ยนยิ้มแล้วพูดว่า “เป็นอย่างไร? บอดี้การ์ดติดตัวที่ฉันหามาให้ นายพอใจไหม?”

“พอใจ พอใจมาก ๆ!” หยางเสี่ยวเทียนเอ่ย “แข็งแกร่งมาก แถมยังเจริญตา ผมจะไม่พอใจได้ยังไง?”

……

หยางเสี่ยวเทียนพอใจในตัวซูเย่มาก

ซูเย่เป็นคนที่มีความรับผิดชอบ

มีความรับผิดชอบมาก ๆ

ถึงแม้ว่าบางครั้งซูเย่จะชอบทำเรื่องใหญ่ให้เป็นเรื่องเล็ก แต่ซูเย่กลับจริงจังและไม่ประมาทในการอารักขาความปลอดภัยให้กับหยางเสี่ยวเทียนมาโดยตลอด แม้แต่รถยนต์ของหยางเสี่ยวเทียน หรือแม้แต่มุมเล็ก ๆ ทุกมุมในคฤหาสน์ก็ตรวจสอบอย่างทั่วถึง

หยางเสี่ยวเทียนก็รู้สึกปลอดภัยในชั่วพริบตา

ปฏิบัติตามวิธีการของซูเย่ อย่าว่าแต่โจรทั่วไปอะไรเลย ต่อให้เป็นผู้ก่อการร้ายก็อย่าได้เพ้อฝันว่าจะทำอะไรหยางเสี่ยวเทียนได้แม้แต่ปลายเส้นขน! สองล้านต่อปีก็สามารถจ้างมือดีเช่นนี้มาได้ หยางเสี่ยวเทียนถือว่าเกินคุ้ม

แถมซูเย่ยังเป็นผู้หญิงที่สวยมาก หุ่นดีจนอยู่ในระดับนางแบบได้ หยางเสี่ยวเทียนพาซูเย่ไปทุกสารทิศ ไม่เพียงแต่ตนเองได้มีอาหารตาแต่ยังได้หน้ามาก! ผู้หญิงน่ะ ยิ่งเป็นผู้หญิงที่สวยก็ยิ่งทำให้ผู้ชายมีหน้ามีตา!

ในแวดวงข้าราชการมักจะอวดเมียน้อย ในแวดวงธุรกิจก็มักจะอวดเลขา ฯ ถึงแม้การกระทำแบบนี้จะทำให้ผู้หญิงตกเป็นที่สงสัย แต่ความจริงก็เป็นเช่นนี้ ไม่มีใครอยากพาผู้หญิงน่ารังเกียจออกไปข้างนอกกันทั้งนั้นแหละ แบบนั้นขายหน้าไปถึงบ้านเกิดเลยนะ!

แต่ว่าซูเย่กลับรู้สึกกังวลใจมาก

เพราะพวกผู้ชายนี่มันน่ารังเกียจมากจริง ๆ!

อย่างเช่นในตอนนี้!

แผนกทรัพย์สิน วิลล่าจิงหัว

“ผู้จัดการจาง!” หยางเสี่ยวเทียนยิ้มทักทายผู้จัดการจาง

ผู้จัดการจางก็คือผู้จัดการแผนกทรัพย์สินของวิลล่าจิงหัว หยางเสี่ยวเทียนมาวิลล่าจิงหัวเพื่อมาเจรจาธุรกิจโดยเฉพาะ

พอผู้จัดการจางมองเห็นซูเย่ สายตานั่นก็เป็นประกายขึ้นมา

เหมือนกล้องฟิล์มเปลี่ยนเป็นกล้องดิจิตอล!

“สาวสวยท่านนี้คือ?” ผู้จัดการจางเอ่ยถาม

“เธอเหรอ บอดี้การ์ดติดตัวของผม!” หยางเสี่ยวเทียนตอบตามความจริง

ผู้จัดการจางผุดสีหน้าแบบที่ผู้ชายล้วนเข้าใจกัน หัวเราะแหะ ๆ “พี่น้อง คุณนี่เป็นคนที่มีโชคเรื่องผู้หญิงสวย เป็นที่อิจฉาของคนรอบข้างเสียจริง!”

หยางเสี่ยวเทียนเอ่ยอย่างจริงจัง “เป็นเพียงบอดี้การ์ดเท่านั้นจริง ๆ ครับ”

“เข้าใจ เข้าใจ!” ผู้จัดการจางเอ่ยอย่างโง่เง่าว่า”ชุดเครื่องแบบมันดึงดูดใจ!”

หยางเสี่ยวเทียนทำได้เพียงยักไหล่อย่างหมดปัญญามองไปทางซูเย่ ใช้สายตาแสดงออกมาว่า ‘ผมเปล่าปล่อยข่าวลือเองนะ เป็นคนอื่นที่เข้าใจผิดเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างพวกเราเอง ผมอธิบายความจริงก็ไม่มีประโยชน์นะ!’

ซูเย่สีหน้าเข้มครึ้ม เธออยากจะฆ่าคนมาก

แต่เธอทำไม่สามารถทำได้

หยางเสี่ยวเทียนคุยธุรกิจกับผู้จัดการจางต่อ

“ส่วนกลางของวิลล่าจิงหัวราคาถูก หนึ่งแสนต่อปีก็สามารถเหมาได้ทั้งหมด แต่ว่าพื้นที่แค่นั้นแค่พอวางป้ายโฆษณาไม่กี่ป้ายเท่านั้น ทำไมคุณจะต้องเช่าล่ะ?” ผู้จัดการจางถามอย่างประหลาดใจ

“ทำกิจการขนส่ง!” หยางเสี่ยวเทียนกล่าว “หนึ่งแสนต่อปีเหรอ?” ผมเหมาไปก่อนห้าปีแล้วกัน!”

“สามปีเป็นไง?” ผู้จัดการจางไม่รู้ว่าหยางเสี่ยวเทียนมีโครงการอะไร ในอนาคตจะเป็นอย่างไร ถ้าหากในอนาคตไม่ดีผู้จัดการจางก็ร่ำรวยชั่วข้ามคืน ถ้าหากมีอนาคตค่าเช่าปีละแสนก็ขาดทุนแย่เลย

ดังนั้นผู้จัดการจางยินยอมเซ็นสัญญาแค่สามปีเท่านั้น รอดูสถานการณ์

“สามปีก็สามปีเถอะ!” หยางเสี่ยวเทียนเอ่ย “เซ็นเลย!”

การค้าขายนี้สำเร็จอย่างรวดเร็ว

เวลาเกือบหนึ่งเดือนนี้ หยางเสี่ยวเทียนไปทั่วทุกสารทิศ เช่าพื้นที่สาธารณะเล็ก ๆ ทั้งหมดในขอบเขตการขนส่งของบริษัทขนส่งจงหยวน เตรียมดำเนินการแผนการยิ่งใหญ่ของตัวเอง

ถ้าหากแผนการนี้ประสบความสำเร็จละก็ เช่นนั้นอนาคตของบริษัทขนส่งจงหยวนจะต้องงดงามแน่ ๆ หยางเสี่ยวเทียนก็จะได้รับการยอมรับให้เป็นประธานของเมถุนกรุ๊ป

เพิ่งจะกลับมาถึงบริษัทขนส่งจงหยวนหยางเสี่ยวเทียนก็ได้รับรู้เรื่องราวยุ่งยาก!

บริษัทขนส่งจงหยวนเจอเรื่องยุ่งยากเข้าให้แล้ว!

“ตั้งแต่เมื่อวาน พัสดุของบริษัทขนส่งจงหยวนสูญหายโดยตลอด บริษัทของพวกเราไม่เพียงแต่โดนลูกค้าฟ้องร้องไปที่ที่ทำการไปรษณีย์โทรเลขและโดนค่าปรับเพราะพัสดุหายเท่านั้น!” โจวทงพูดกับหยางเสี่ยวเทียนด้วยสีหน้าเป็นทุกข์ “แถมแค่ค่าใช้จ่ายในการชดเชยค่าเสียหายพัสดุของลูกค้าก็เป็นค่าใช้จ่ายไม่น้อยเลย! ถ้าหากชดใช้ไปละก็ เรื่องการขาดทุนของบริษัทขนส่งจงหยวนของพวกเราเป็นเรื่องเล็ก แต่การที่ชื่อเสียงของบริษัทขนส่งจงหยวนถูกโจมตีนี่สิที่ร้ายแรง!”

หลังจากที่โจวทงพูดแบบนี้ หยางเสี่ยวเทียนก็เข้าใจความร้ายแรงของเรื่องนี้แล้ว

สิ่งที่สำคัญที่สุดในการธุรกิจคืออะไร?

ชื่อเสียง!

พอเสียชื่อเสียง ต่อให้ธุรกิจแข็งแกร่งกว่านี้ก็จบเห่แล้ว!

อย่างเช่นนมผงซันลู่ เนื่องจากเหตุการณ์เรื่องเมลามีน C3H6N6 ทำให้ชื่อเสียงตกฮวบฮาบจากปากของประชาชน ถึงขั้นส่งผลกระทบไปถึงธุรกิจนมผงอื่น ๆ ที่ผลิตในประเทศทั้งประเทศ ไม่เพียงแต่นมผงซันลู่ที่ตาย แต่ยังพัวพันไปถึงการดิ้นรนขอขยายเวลาของนมผงที่ผลิตในประเทศ ถ้าหากไม่ได้เป็นคนจนที่ไม่มีกำลังจะไปซื้อนมผงของต่างประเทศ ธุรกิจนมผงที่ผลิตในประเทศทั้งประเทศอาจจะจบลงโดยสิ้นเชิงก็เป็นได้

ความสำคัญของชื่อเสียงด่างพร้อยนิดเดียวกระทบไปถึงภาพรวม!

ชื่อเสียงเกี่ยวพันไปถึงความเชื่อใจของผู้บริโภค!

การดำเนินการของเงินทุน ความเชื่อใจเป็นปัจจัยหลัก!

มีความเชื่อใจแล้วแม้แต่เงินทุนก็ยังสร้างขึ้นมาจากความว่างเปล่าได้ ความไม่มีพื้นฐานสร้างทรัพย์สินได้อย่างน่าตะลึง!

แต่การมีชื่อเสียง และยิ่งมีเงินทุนหนา ล้วนไม่มีทางทำให้กฎเกณฑ์ทางการตลาดแย่ลง เอาวิกฤตการณ์เศรษฐกิจโลกในปี 1929 เป็นตัวอย่าง ที่จริงแล้วกำลังทางการผลิตไม่ได้ลดลง ผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรอุดมสมบูรณ์จนเทนมลงไปในแม่น้ำได้ แต่คนในเมืองจำนวนมากก็ต้องอดตาย เป็นเพราะผู้คนขาดความเชื่อมั่น การดำเนินการของเงินทุนปรากฏความผิดปกติของโครงสร้างออกมา


ฉันเนี่นนะ...เป็นลูกเศรษฐี
คุณสามารถใช้ปุ่มลูกศรซ้าย/ขวาเพื่อถอยหลัง/ไปข้างหน้า
ประเมิน: 10.0/10 จาก 40 โพล
loading...