พ่ายรักสาวพรหมจรรย์

บทที่ 1 (3)

“ต้องครีมตัวนี้ค่ะ” หล่อนเดินไปหยิบครีมหลอดเล็กๆจากในตู้ออกมา แล้วสาธยายว่า “ช่วยลบเลือนริ้วรอยได้อย่างดี คุณเป็นคนที่ชอบเลิกคิ้วกวนโมโหคนอื่นอยู่บ่อยๆอาจทำให้หน้าผากยับย่นมีริ้วรอยก่อนวัยได้ ควรทาครีมตัวนี้กันไว้ค่ะ แล้วก็นี่ค่ะ…ครีมตัวนี้ก็ใช้ดีนะคะ ช่วยทำให้หน้าผ่อนคลาย เหมาะสำหรับคนที่ชอบทำหน้าตึงบ่อยๆอย่างคุณ”

นพคุณยกมือปิดปากเพื่อกลั้นเสียงหัวเราะจนไหล่สั่นระริก เห็นทีว่าเพื่อนของเขาจะเจอศึกหนักแล้วล่ะ !

“เหรอ…” กิติศักดิ์ลากเสียงยาว หรี่ตาลงเล็กน้อย หล่อนกล้าไม่เบาที่พูดแบบนี้ใส่เขา ด้วยความหงุดหงิดจึงหาเรื่องรวนใส่หล่อนไม่หยุดยั้งด้วยการตั้งคำถามใหม่ “แล้วถ้าผมไม่อยากได้พวกครีมบำรุงอะไรนั่น แต่สนใจอยากได้แม่ค้าอย่างคุณ คุณจะคิดราคาเท่าไรครับ”

“เฮ้ย !” นพคุณอุทานเสียงดัง

กิติศักดิ์เหยียดยิ้มเยาะ หากจะแปลออกมาก็คือ....ผู้หญิงเหมือนกันหมด พอลองถามซื้อตัวก็ทำหน้าแดงไร้เดียงสา

“ขอโทษนะคะ ของในร้านทุกชิ้นขายหมดค่ะ แม้แต่เนื้อตัวและร่างกายของดิฉันก็ขาย” พราวดาวยังคงตอบเสียงหวานในระดับเดิม

“ขายเท่าไหร่หรือครับ หากไม่แพงนักผมก็อยากจะซื้อ”

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆเพื่อระงับความโกรธ คนจนด้อยค่าราคาต่ำก็มักจะถูกคนรวยดูถูกแบบนี้แหละ “ไม่ถูกและก็ไม่แพง หากว่าคุณจะซื้อจริงๆก็คิดราคาปานกลางค่ะ”

“แล้วตกลงเท่าไหร่หรือครับราคาปานกลางของคุณ” รอยยิ้มของชายหนุ่มเปิดกว้างมากกว่าเดิม “แล้วที่คุณบอกว่าขายนี่จะขายแบบไหนครับ เหมาเป็นวัน เป็นชั่วโมงหรือเหมาเป็นเดือนเป็นปีล่ะครับ”

“อ๋อ ดิฉันไม่ได้ขายแบบเช่าหรือเหมาค่ะ ดิฉันขายแบบขายแล้วขายเลยค่ะไม่มีการตีกลับ”

นพคุณอ้าปากเหวอ เดี๋ยวนี้หนุ่มสาวเขาเจอหน้ากันแล้วคุยกันแปลกๆ

“หรือครับ” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงหยัน

“ค่ะ ถ้าคุณอยากได้ตัวดิฉันไปนอนด้วยก็ได้ค่ะ แต่ดิฉันจะขายเหมาแบบตลอดชีวิต”

“โห คุณ…ขายแบบนั้นใครเขาจะซื้อคุณกัน คุณเล่นตั้งแง่เอาไว้แบบนี้ หากว่าซื้อคุณไปแล้วบริการไม่ถูกใจ อยากจะหาคนใหม่ที่โดนใจกว่าก็ทำไม่ได้น่ะสิ”

“ซื้อแล้วซื้อเลยค่ะไม่มีการคืนหรือยกเลิก และขอบอกไว้เลยว่าดิฉันเป็นสินค้าที่สดซิง รับรองว่าคุณซื้อไปแล้วจะต้องติดใจ”

“บ้า ผู้หญิงบ้าๆแบบนี้ก็มีด้วย” กิติศักดิ์เริ่มอารมณ์เสียโดยไม่มีเหตุผล เขาตัดสินใจเดินออกมาโดยไม่สนใจว่านพคุณจะเดินตามมาหรือไม่

พราวดาวเห็นอาการหัวฟัดหัวเหวี่ยงของคนที่เดินกระแทกเท้าออกไปถึงกับเก็บอาการเอาไว้ไม่อยู่ ต้องปล่อยเสียงหัวเราะออกมา

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ” นพคุณถามด้วยความห่วงใย

“ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ” หญิงสาวยักไหล่ “แล้วทำไมคุณไม่ตามเพื่อนของคุณไปล่ะคะ”

“ผมอยากจะขอโทษคุณแทนเพื่อนของผมที่เขาพูดจาไม่ดีกับคุณไป”

“โอ๊ะ ไม่เป็นไรค่ะ เพื่อนของคุณก็โดนฉันจัดการไปแล้ว” หญิงสาวบอกยิ้มๆ

“ที่คุณบอกกับเขาไป คุณคงจะไม่ได้หมายความตามคำพูดนั้นนะครับ”

รอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงสาวเปิดกว้างกว่าเดิม “ไม่ต้องสงสัยอะไรหรอกค่ะ ฉันใช้วิธีนี้เพื่อจัดการกับผู้ชายประเภทเดียวกับเพื่อนของคุณ”

นพคุณถอนหายใจอย่างโล่งอก ดีแล้วที่กิติศักดิ์เจอคนจริงที่ไม่หลงรูปลักษณ์ภายนอกของเขา

“คุณเป็นผู้หญิงที่แปลกมาก ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรครับ ส่วนผมชื่อนพคุณเป็นเพื่อนกับกิติศักดิ์ผู้ชายคนเมื่อกี้ครับ” เขาแนะนำตัวกับสาวแปลกหน้าอีกครั้ง

“ค่ะ ฉันชื่อพราวดาวเป็นพนักงานของที่นี่ค่ะ”

“อ้อ” ชายหนุ่มกวาดตามองรอบบริเวณร้าน ทุกอย่างจัดได้เป็นระเบียบดูดี แบบนี้นี่เองตัวแทนจำหน่ายสาขานี้ถึงได้ขายดีจนติดอันดับขึ้นท๊อปทุกสามเดือน “ของที่นี่คงจะขายดีนะครับ” เขาเอ่ยเหมือนชวนคุยเรื่องทั่วไป

“ก็ขายดีค่ะ ถ้ายังไงดิฉันขอตัวก่อนนะคะ พอดีลูกค้ามา”

นพคุณพยักหน้าให้ ก่อนที่เขาจะก้าวเดินไปดูอะไรเรื่อยเปื่อยเหมือนคนทั่วไป เขาคนเดียวเท่านั้นที่รู้ตัวดีว่าเขากับกิติศักดิ์ไม่ได้มาเดินเล่น แต่มาเพื่อสำรวจสินค้าตัวใหม่ที่เพิ่งนำเข้ามาและเท่าที่ดูก็คิดว่าพอจะตีตลาดสู้กับคู่แข่งได้อย่างสบาย

ชายหนุ่มยังคงกวาดตามองสินค้าที่มีลูกค้าเข้ามาเลือกซื้อกันอย่างสนใจ รอยยิ้มของเขาเปิดกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเดินผละจากจุดนั้นมาเพื่อไปตามหาเพื่อนรัก หรือจะเรียกให้ถูกก็ต้องบอกว่าเป็นพี่น้องนอกสายโลหิตมากกว่า เพราะเขากับกิติศักดิ์เป็นลูกบุญธรรมที่ถูกเก็บไปเลี้ยงโดยบุคคลคนเดียวกัน


พ่ายรักสาวพรหมจรรย์
คุณสามารถใช้ปุ่มลูกศรซ้าย/ขวาเพื่อถอยหลัง/ไปข้างหน้า
ประเมิน: 10.0/10 จาก 36 โพล
loading...