ระบบพารวย

บทที่ 61 นางหรือน่ารัก

เป็นอีกวันที่ลี่เอ๋อร์อาศัยอยู่ภายในตำหนักจอมมารของชินอ้าย นางเคยถามชินอ้ายว่าเขาไม่อยู๋เฝ้าสำนักธาราหรือเหตุใดเขาถึงต้องอยู่ตำหนักจอมมารด้วย เขาก็ตอบกลับแค่ว่า ‘เบื่อแล้ว’ แล้วไงนางก็เข้าใจได้ว่าชินอ้ายคงยกตำแหน่งเจ้าสำนักให้กับผู้อื่นแทนส่วนตัวเองก็กลับมาอยู่ตำหนักจอมมารของผู้เป็นบิดา

“เจ้าดูว่างนะลี่เอ๋อร์”นางหรือว่างก็คงจะจริงอย่างที่ชินอ้ายว่ามาตั้งแต่เล็กจนโตนางก็เหมือนจะไม่มีอะไรให้ทำนอกจากดื้อซน บางครั้งก็ชอบช่วยเหลือผู้อื่นโดยไม่หวังสิ่งใดตอบแทน

“อืม”

“แล้วจะอยู่ที่นี้อีกกี่วัน”

“ชินอ้ายเจ้าถามเหมือนไม่อยากให้ข้าอยู่ที่นี้ด้วยเลยนะ”ลี่เอ๋ฮร์เดินเข้าไปใกล้ชินอ้ายจนเขาต้องหันหน้าหนีด้วยความเขินอาย

“หึ ๆ พองี้ทำมาเป็นเขิน…”ลี่เอ๋อร์เดินกลับไปนั่งลงบนเก้าอี้หินเหมือนเดิมก่อนจะรินน้ำชาดื่ม

“ลี่เอ๋อร์เจ้าห้ามไปทำแบบนี้กับใครอีกถ้าคนผู้นั้นไม่ใช่ข้า”ชินอ้ายพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังไม่ได้เย็นชาเหมือนก่อนหน้านี้

“ทำไมเจ้าหวงข้าเหรอ”ลี่เอ๋อร์ไม่รู้ว่าหัวใจของนางเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่และไม่ร็ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่นางหลงรักชินอ้ายจนหมดทั้งใจ

“ก็เจ้าคือแมวแสบของข้า”

“อื้อ ข้าเข้าใจแล้ว”ลี่เอ๋อร์ยิ้มหวานส่งกลับไปให้ชินอ้ายด้วยความสุขใจ

“ลี่เอ๋อร์เจ้าเคยถามข้าใช่ไหมว่าเหตุใดข้าจึงเลิกเรียกเจ้าว่าแมวแสบ”ชินอ้ายเอ่ยถามนางถึงสิ่งที่นางอยากรู้มาตลอด

“ข้าไม่อยากรู้แล้ว”

“แต่ข้าอยากบอก”

“ทำไมถึง….”ลี่เอ๋อร์กำลังจะพูดบางอย่างแต่ชินอ้ายกลับทำบางอย่างจนนางหยุดนิ่งไปสักพัก

“ก็เพราะเจ้าคือคนน่ารักของข้าไง”

สิ่งที่ชินอ้ายทำลงไปเมื่อกี้ก็คือหอมแก้มลี่เอ๋อร์เขาไม่ได้ขอหรือพูดอะไรมากมาย แต่นางก็เขินจนแก้มแดงจนพูดอะไรไม่ออกเลยก็ว่าได้

“ชินอ้ายคนฉวยโอกาส…”

“ข้ายินดีรับผิดชอบเจ้านะลี่เอ๋อร์”ชินอ้ายคนหน้ามึนทำตัวเจ้าเล่ห์นักน่ะนางคิดอยู่ในใจ

“ชินอ้ายก่อนจะรับผิดชอบข้า…เจ้าขอท่านพ่อกับพวกพี่ชายของข้าให้ได้ก่อนไหม”ลี่เอ๋อร์ไม่อยากจะคิดสภาพก็ใครกันที่ยุยงส่งเสริมให้นางตอบรับรักของชินอ้าย

พอนางเอาเข้าจริง ๆ ก็ต่างพากันหวงนางไม่อยากให้ชายใดมาฉกไข่ในหินของพวกเขาไปซะดื้อ ๆ แล้วแบบนี้อย่าว่าแต่นางเลยหลิงเอ๋อร์ที่ว่าปกติไม่ชอบผู้ชายยังถูกพี่ชายจับตามองทุกฝีก้าว ขนาดพากันไม่อยู่ก็ยังส่งคนมาเฝ้าดูกลัวว่าใครจะมาขโมยน้องสาวไปทำตัวเป็นพี่ชายขี้หวงจนน้องสาวไม่กล้าคบค้ากับชายใดเพราะกลัวว่าชายผู้นั่นจะได้รับบาดเจ็บ

“ข้าไปขอแน่แต่ลี่เอ๋อร์มีท่านพ่อตั้งสี่คนไหนจะท่านพี่ชายอีกสี่งานนี้ถ้าข้าไม่ดีพอคงยากจะได้เจ้ามาครอบครอง”

“อยากแต่งกับข้าก็คงต้องลำบากหน่อย”

“แล้วเจ้าไม่อยากรู้หรือว่าท่านพ่อกับท่านแม่ของข้าเป็นใคร?”ชินอ้ายเอ่ยถามนางออกมา

“ไม่อยากรู้เพราะข้ารู้อยู่แล็ว”ก็แน่สิระบบมันรายงานซะระเอียดยิบนางไม่รู้ก็บ้าแล้ว ทีเรื่องของชินอ้ายทำเป็นรู้ทุกอย่างทีเรื่องชาวบ้านนี่เงียบกริบ

“ก็สมกับเป็นลี่เอ๋อร์ดี”

“ชินอ้าย”

“วันนั้นเจ้าเย็นชาใส่ข้า”

“ข้าก็ขอโทษไปแล้วนิ”

“รู้แล้ว แต่ที่ข้าอยากจะพูดก็คือ…ทีหลังหัดฟังคำอธิบายจากข้าบ้างไม่ใช่เอาแต่อารมณ์เป็นใหญ่รู้ไหมว่าข้ารู้สึกแย่แค่ไหนที่เจ้าทำแบบนั้น”

“…..”

“ไม่ต้องมาเงียบใส่ข้าเลยนะชินอ้าย”

“ลี่เอ๋อร์ข้าสัญญาเลยว่าจะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกแน่นอน”

“ถ้ามีอีกคราวหน้าข้าไม่มาง้อหรอกนะ”เขาจะต้องเป็นฝ่ายไปง้อนางบ้าง

“ข้ายินดีทำทุกอย่างจนกว่าเจ้าจะหายงอน”

“ขอบคุณนะ”

“ลี่เอ๋อร์จะอยู่ที่นี้อีกนานไหมหรือจะอยู่ตลอดไปเลยก็ดีนะ”ชินอ้ายอยากให้นางอยู่ที่นี้นาน ๆ แต่มันคงเป็นไปไม่ได้นางคงมีเรื่องต้องกลับไปทำอีกเยอะเลย

“อื้อ ข้าคงอยู่ที่นี้ได้อีกสองเดือนเพราะอีกไม่นานข้ากับพี่น้องก็ต้องกลับไปหาท่านพ่อกับท่านแม่แล้ว”

“งั้นข้ากลับไปกับเจ้าดีไหม”

“ชินอ้ายเจ้าเป็นคนคลั่งรักตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”นางแค่กลับไปหาท่านพ่อท่านแม่เขาก็ยังจะขอตามนางกลับไปอีก

“ไม่บอก”

“ชิ”นางไม่อยากรู้แล้วก็ได้เพราะแค่ชินอ้ายไม่เย็นชาใส่นางเท่านี้นางก็พอใจแล้ว


ระบบพารวย
คุณสามารถใช้ปุ่มลูกศรซ้าย/ขวาเพื่อถอยหลัง/ไปข้างหน้า
ประเมิน: 10.0/10 จาก 17 โพล
loading...